บทที่ 8

เสียงรถดังมาจากบริเวณลานบ้าน

ฟู่ซือเหยียนกลับมาแล้ว

เสิ่นชิงซูถือที่ตรวจครรภ์ไว้พลางเปิดประตูห้องน้ำ

มีเสียงกระดี๊กระด๊าของฟู่ซืออวี่ดังแว่วขึ้นมาจากชั้นล่าง

“พ่อครับ!”

เสิ่นชิงซูค่อย ๆ เดินลงมาตามขั้นบันไดทีละก้าว ๆ

ฟู่ซืออวี่ยืนอ้าแขนไปทางฟู่ซือเหยียนจากบนโซฟา “พ่อ อุ้มหน่อย!”

ฟู่ซือเหยียนโน้มกายอุ้มร่างฟู่ซืออวี่ขึ้นมา

เสิ่นชิงซูสังเกตเห็นว่าฟู่ซือเหยียนได้เปลี่ยนชุดมาแล้ว

นึกเชื่อมโยงถึงโทรศัพท์สามสายนั้นที่ไม่มีใครรับ…

ความจริงอันโหดร้ายราวกับตะโกนออกมา

เสิ่นชิงซูหยุดลงตรงบันไดขั้นสุดท้าย ข้อนิ้วของมือข้างนั้นซึ่งกำที่ตรวจครรภ์อยู่กลายเป็นสีขาว

ฟู่ซืออวี่กอดคอฟู่ซือเหยียน แล้วมองมาที่เสิ่นชิงซู “แม่ พ่อจะพาผมไปเที่ยว แม่จะไปด้วยกันไหม?”

เสิ่นชิงซูเหลือบมองฟู่ซืออวี่แวบหนึ่ง จากนั้นเคลื่อนสายตาไปยังใบหน้าของฟู่ซือเหยียน

วันนี้ฟู่ซือเหยียนไม่สวมแว่นตา แววตาล้ำลึกไม่ปรากฏความรู้สึกใดสักนิด

ในที่สุดเขาก็มองมาทางเธอ มันยังคงเย็นชาเหมือนเคย

“หลายวันนี้ลำบากคุณแล้ว ช่วงนี้ผมจะอยู่ที่เมืองเป่ยตลอด เดี๋ยวผมดูแลซืออวี่เอง”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ไพเราะจับใจ เพียงแต่ทุกคำที่เอื้อนเอ่ยกลับเปี่ยมล้นด้วยความห่างเหิน

ความห่างเหินที่มีต่อเธอ

เสิ่นชิงซูได้ฟังก็ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ดวงตาพลันร้อนผ่าว

เธอรู้สึกว่ามันช่างเสียดสี

เสียดสีในความยินดีปรีดาที่พรั่งพรูในใจเมื่อตัวเองได้เห็นผลตรวจในห้องน้ำเมื่อกี้

ฟู่ซืออวี่เห็นว่าเสิ่นชิงซูไม่ยอมพูดจาสักที ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เขายังไม่ลืมที่เสิ่นชิงซูบอกว่ามีธุระต้องไปทำตอนอยู่ร้านกาแฟ เมื่อครู่ที่เขาถามอย่างนั้น ก็เป็นเพราะมั่นใจว่าเสิ่นชิงซูต้องไม่ตอบรับแน่นอน

แต่ถ้าหากเสิ่นชิงซูตอบตกลงขึ้นมา แล้วเขาจะทำอย่างไร?

เขากับพ่อกำลังจะไปหาแม่นะ!

“แม่?” ฟู่ซืออวี่ลองเรียกแบบหยั่งเชิงดู

เสิ่นชิงซูตวัดสายตาฉับพลัน สบกับสายตาที่ดูร้อนรนเล็กน้อยของฟู่ซืออวี่เข้า

สมองเธอสับสนมาก ไม่มีใจมองลึกเข้าไปในแววตาของฟู่ซืออวี่เพื่อดูว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร เพียงพูดเสียงเรียบ “แม่ไม่ไป ลูกกับพ่อไปเที่ยวกันให้สนุกเถอะ”

อันที่จริงเธอรู้ว่าฟู่ซือเหยียนน่าจะพาฟู่ซืออวี่ไปหาโจวอวี๋ชู แต่จู่ ๆ เธอรู้สึกว่าจะอะไรก็ช่างเถอะ เธอไม่อยากสนใจแล้ว

ฟู่ซืออวี่ถอนหายใจโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่

“ถ้างั้นแม่พักผ่อนอยู่บ้านมาก ๆ นะครับ” ฟู่ซืออวี่พูดพลางมองไปยังฟู่ซือเหยียน ก่อนจะพูดอย่างอดใจรอไม่ไหวว่า “พ่อ พวกเรารีบไปกันเถอะ!”

ฟู่ซือเหยียนตอบรับเสียงเรียบ อุ้มฟู่ซืออวี่ขึ้นแล้วหมุนตัว แต่ขณะเดินผ่านโต๊ะกาแฟ หางตาก็เหลือบเห็นข้อตกลงการหย่าฉบับนั้น

เพียงแต่คำว่า ‘การหย่า’ สองคำนี้ที่อยู่บนหนังสือข้อตกลงถูกของเล่นของฟู่ซืออวี่ทับไว้

ฟู่ซือเหยียนชะงักฝีเท้า

เสิ่นชิงซูมองฟู่ซือเหยียนอยู่ตลอด ดังนั้นเมื่อสายตาของเขาไปตกอยู่บนข้อตกลงการหย่าฉบับนั้น เธอพลันหยุดหายใจตามอย่างอดไม่ได้

แม้เธอรู้ดีว่าฟู่ซือเหยียนจะขอหย่าแน่ แต่กลับไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะได้รับข้อตกลงการหย่าฉบับนี้จากมือคนรักของฟู่ซือเหยียน แม่ผู้ให้กำเนิดฟู่ซืออวี่

ก่อนที่วันนี้จะมาถึง เสิ่นชิงซูนึกว่าต่อให้ระหว่างเธอกับฟู่ซือเหยียนจะไม่มีความรักต่อกัน แต่ก็ถือว่าเป็นสามีภรรยาที่เคารพและให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการแต่งงานครั้งนี้ที่เธอทั้งซาบซึ้งและทุ่มเทใจให้อย่างไม่เคยนึกดายนั้น เพิ่งจะมาค้นพบในตอนสุดท้ายว่า...เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแผนการหลอกลวงที่ฟู่ซือเหยียนวางแผนไว้อย่างแยบยลเพื่อคนที่เขารักสุดหัวใจ

ฟู่ซือเหยียนถึงขั้นยอมแลกด้วยชีวิตแต่งงานของตัวเองเพื่อปกป้องคนที่เขารัก สร้างสถานจองจำที่เรียกว่าการแต่งงานเพื่อเธอโดยเฉพาะ เขากักขังเธอไว้ในสถานจองจำนี้ ดูเธอทุ่มเททุกอย่างให้กับเด็กที่เกิดมาจากเขาและคนรักอย่างทุ่มเทเหมือนตัวตลก

ห้าปีเชียวนะ ไม่เคยมีแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวที่ฟู่ซือเหยียนรู้สึกผิดบ้างเลยเหรอ?

เสิ่นชิงซูคิดถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่โจวอวี๋ชูเอาหนังสือข้อตกลงให้เธอ ในใจก็ทั้งเจ็บทั้งโกรธ

ในขณะเดียวกัน ฟู่ซือเหยียนกำลังหลุบตาลงมองจ้องไปที่หนังสือข้อตกลงฉบับนั้น