บทที่ 84

“เสิ่นชิงซู ตอนนี้คุณยังใจร้อนอยู่ ผมไม่อยากเถียงกับคุณ”

ฟู่ซือเหยียนคล้ายกับจนใจ หลังวางโจ๊กในมือไปบนโต๊ะอาหาร ก็กวักมือเรียกฟู่ซืออวี่ “ซืออวี่ มานี่”

ฟู่ซืออวี่มองเสิ่นชิงซูด้วยความกระวนกระวายใจ จากนั้นก็เดินไปที่ฟู่ซือเหยียน

มาถึงข้างตัวฟู่ซือเหยียน ฟู่ซืออวี่ก็คว้ามือเขาเอาไว้ แล้วถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “พ่อครับ แม่ดูเหมือนโกรธมาก? พ่อกับแม่ทะเลาะกันเหรอครับ?”

“เราไม่ได้ทะเลาะกัน” ฟู่ซือเหยียนลูบหัวฟู่ซืออวี่ “ลูกขึ้นไปเล่นคนเดียวข้างบนก่อนโอเคไหม?”

อันที่จริงฟู่ซืออวี่ไม่อยากขึ้นไปข้างบน แต่เขาสัมผัสบรรยากาศย่ำแย่สุดขีดในตอนนี้ออกมาได้ และท่าทีที่เสิ่นชิงซูมีต่อเขาก็เย็นชามาก ๆ!

ที่จริงเขาโกรธนิดหน่อย เสิ่นชิงซูไม่เคยเย็นชากับเขาแบบนี้มาก่อน!

แต่เขาไม่กล้าโวยวาย เพราะตอนนี้เสิ่นชิงซูดูดุสุด ๆ!

ฟู่ซืออวี่เบะปาก พลางพยักหน้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ก็ได้ครับ งั้นพ่อกับแม่พูดกันดี ๆ นะครับ อย่าทะเลาะกันล่ะ!”

ฟู่ซือเหยียนฉีกยิ้มให้เขา “รู้แล้ว”

ฟู่ซืออวี่ขึ้นไปด้านบนพลางหันหน้ากลับมามองเป็นระยะ

เมื่อมาถึงชั้นสอง เขาก็รีบวิ่งกลับห้องตัวเอง แล้วล้วงนาฬิกาโทรศัพท์มาโทรหาโจวอวี๋ชู...

ชั้นล่าง ฟู่ซือเหยียนเคาะหน้าโต๊ะ “ต้มโจ๊กไว้ให้คุณ กินก่อนสักหน่อยเถอะ”

การกระทำที่เหมือนกับการออกค่ำสั่ง ยั่วให้เสิ่นชิงซูแสยะยิ้มออกมาทีหนึ่ง “โจ๊กที่คุณต้มฉันไม่มีบุญที่จะได้กินหรอก ตอนนี้ฉันแค่อยากรีบออกไปจากที่นี่”

ฟู่ซือเหยียนรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ทั่วทั้งตัวมีแต่หนาม ยิ่งไม่มีทางรับความเป็นห่วงเป็นใยของเขาแม้แต่น้อย

เขาบีบหว่างคิ้ว น้ำเสียงอ่อนลงสองสามส่วน “ผมโทรหาฉินเยี่ยนเฉิงแล้ว เขาติดต่อกับเฉียวซิงเจียเรียบร้อยแล้ว คืนนี้คุณอยู่ไปก่อน พรุ่งนี้ผมจะไปส่งคุณกลับ”

“ทำไม?” ท่าทีของเสิ่นชิงซูก้าวร้าว “ฟู่ซือเหยียน คุณไม่มีสิทธิ์มาจัดแจงให้ฉัน! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “ตอนนี้ดึกมากแล้ว คืนนี้ซืออวี่ไม่ได้นอนเลยเพราะเอาแต่เฝ้าคุณ หรือว่าคุณแข็งใจทำให้เขาเสียใจได้เหรอ?”