บทที่ 92

ฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามาแล้วลูบศีรษะของฟู่ซืออวี่ “อยากเลือกตัวไหนให้แม่ของลูกล่ะ?”

“ผมอยากเลือกสองตัว!” ฟู่ซืออวี่พูดอีกว่า “แม่ชิงซูหนึ่งตัว แม่เสี่ยวชูหนึ่งตัว แบบนี้ถึงจะยุติธรรม!”

น้ำเสียงของฟู่ซือเหยียนอ่อนโยน “ได้สิ”

เวินจิ่งซียืนฟังบทสนทนาของสองพ่อลูกอยู่ข้าง ๆ สงสัยเล็กน้อย

‘แม่ชิงซู’ ‘แม่เสี่ยวชู’ อะไร

เจ้าเด็กคนนี้มีแม่กี่คนกันแน่?

ฟู่ซือเหยียนเรียกพนักงานร้านมา ซื้อแมวพันธุ์บริติชช็อตแฮร์ที่ซืออวี่เลือกไว้แล้วสองตัว

เวินจิ่งซีทำเรื่องเสร็จแล้ว ก็ยกลังที่ใส่โกลเด้นรีทรีฟเวอร์เปิดประตูกระจกร้านขายสัตว์เดินออกไป โดยไม่สนใจพวกเขาพ่อลูกอีก

ฟู่ซือเหยียนกันกลับไป แล้วกวาดสายตามองลังสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในมือเวินจิ่งซีชืด ๆ

เขาชะงักไป คิ้วเข้มดุจน้ำหมึกขมวดเข้าหากันมุ่น

...

ขณะเวินจิ่งซีกลับถึงสตูดิโอ เสิ่นชิงซูก็ตื่นแล้ว

เธอนั่งเหม่อลอยจ้องใบตรวจของตัวเองอยู่บนโซฟา เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็ได้สติกลับมา แล้วลวดเอาใบตรวจครรภ์ในมือสอดไว้ใต้หมอน

“เชิญค่ะ”

เวินจิ่งซีผลักเปิดประตูเดินเข้ามา

“คือว่า ผมมีเรื่องต้องหารือกับคุณหน่อย”

เสิ่นชิงซูมองเขา “คุณว่ามาสิคะ”

เวินจิ่งซีชี้ไปที่นอกประตู “คุณออกมาดูก่อนสิ”

เสิ่นชิงซูลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกมาจากห้องทำงาน

ข้างประตูห้องทำงานมีลังสัตว์เลี้ยงลังหนึ่งตั้งอยู่ เดิมทีโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ก็นอนอยู่ในลังสัตว์เลี้ยงด้วยความเชื่องอยู่แล้ว ขณะเสิ่นชิงซูเดินออกมา มันคล้ายกับรับรู้ รีบลุกขึ้นมาในทันที พร้อมกับส่ายห่างอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา!