บทที่ 95

เสิ่นชิงซูมองฟู่ซือเหยียน ถ้อยคำของเขาแทงใจจนเธอต้องยิ้มทั้งน้ำตา

“ฟู่ซือเหยียน ลูกชายของคุณเขามีแม่ของเขาอยู่แล้ว แม่ของเขาชื่อโจวอวี๋ชู ไม่ใช่ฉันเสิ่นชิงซู! แล้วก็ ในเมื่อคุณคิดว่าฉันอารมณ์ไม่ดี ไม่ใช่แม่ที่ได้เรื่อง งั้นก็ได้ ฉันยอมรับ! เป็นฉันเองที่ไม่คู่ควรจะเป็นแม่ของฟู่ซืออวี่ เพราะฉะนั้นตอนนี้เชิญคุณพาลูกชายของคุณไสหัวออกไปจากที่ของฉันได้แล้ว!”

เสิ่นชิงซูพูดรวดเดียวจบ ก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย ร่างบางโงนเงนเหมือนจะล้ม

เวินจิ่งซีรีบเข้าไปประคองเธอไว้ ก้มลงกระซิบถามข้างหูเบา ๆ “คุณยังโอเคไหม?”

เสิ่นชิงซูสูดหายใจลึก ภาพที่พร่ามัวกลับมาชัดเจนขึ้น เธอส่ายหน้า “ยังไหว”

ฟู่ซือเหยียนมองการกระทำของคนทั้งสอง สันกรามล่างเกร็งแน่น แววตาเย็นเยียบ

ในขณะที่ฟู่ซืออวี่กำลังจ้องมองเสิ่นชิงซูอย่างเหม่อลอย ปากเล็ก ๆ ยังอ้าค้างอยู่ แต่กลับลืมไปแล้วว่าต้องร้องไห้

เมื่อกี้แม่พูดว่าอะไรนะ?

แม่...ไม่ต้องการเขาแล้วจริง ๆ เหรอ?

ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามาในใจของฟู่ซืออวี่ มือที่โอบคอฟู่ซือเหยียนอยู่กระชับแน่นขึ้น “พ่อครับ แม่แค่พูดประชดใช่ไหมครับ? แม่เป็นแม่ของผม แม่ไม่มีทางไม่ต้องการผมใช่ไหมครับ?”

เขาสะอื้น ไม่ได้อาละวาดอีกต่อไป ท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจนั้นดูช่างน่าสงสารและไร้เดียงสา

หัวใจของฟู่ซือเหยียนอ่อนยวบลง เขาลูบหัวลูกชายเบาๆ “แม่ของลูกแค่ตอนนี้อารมณ์ไม่ดี เราต้องให้เวลาแม่หน่อยนะ”

“แต่ว่า...” ฟู่ซืออวี่สูดจมูก พูดด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น “เมื่อก่อนต่อให้แม่อารมณ์ไม่ดีแค่ไหนก็ไม่เคยดุผมเลย... ผมรู้สึกว่าแม่มีแฟนใหม่แล้วก็เลยไม่รักผม”

พูดจบ ฟู่ซืออวี่ก็หันไปถลึงตาใส่เวินจิ่งซี

เวินจิ่งซี “...?”

อายุน้อยแค่นี้ทำไมเล่นใหญ่ขนาดนี้ล่ะ!