บทที่ 101 กลุ่มคนคลั่ง

เย่วเทียนอุ้มร่างของสตรีแล้วรีบเดินกลับยังที่พัก เมื่อมาถึงก็พบว่าทุกคนยืนรออยู่แล้ว เย่วฉีเห็นพี่ชายอุ้มร่างของสตรีมาด้วยก็รีบเข้าไปหาแล้วเอ่ยถามทันที

“พี่ใหญ่นางเป็นใครหรือ?”

“ข้าเจอนางได้รับบาดเจ็บอยู่ในป่าด้านในจึงพานางออกมา เจ้ารีบช่วยรักษานางก่อน” เย่วเทียนเอ่ยบอกน้องชายของตนแล้ววางร่างสตรีที่ได้รับบาดเจ็บลงใต้ต้นไม้ใหญ่

“พวกเจ้าถอยห่างออกไปก่อน ส่วนอิงเอ๋อร์มาช่วยปู่” ฮุ่ยฉินบอกให้หลาน ๆ ของตนถอยห่างออกไปเพราะนางมีบาดแผลด้านหลังเขาต้องเปิดอาภรณ์ของนางเพื่อช่วยรักษาและให้หลานสาวของตนเป็นลูกมือช่วยเหลือในครั้ง

“เจ้าค่ะ ท่านปู่” จิวอิงรับคำของท่านปู่จากนั้นก็ช่วยหยิบจับอย่างรู้งาน

ฮุ่ยฉินรีบรักษาบาดแผลภายนอกของคนป่วยแต่เมื่อดึงลูกธนูออกมาตรวจสอบดูก็พบว่ามันเคลือบพิษบางอย่างเอาไว้ เมื่อตรวจดูจนแน่ใจและดูจากอาการของสตรีผู้นี้ก็ทราบได้ทันทีว่านางถูกพิษอ่อนแรงเล่นงานเข้าให้แล้ว

เมื่อทำแผลให้คนเจ็บเสร็จเรียบร้อยก็เรียกให้หลานชายคนโตมาอุ้มคนป่วยเข้าไปพักภายในรถม้าเพราะใต้ต้นใหญ่แสงแดดเริ่มส่องเข้ามาแล้ว

เย่วเทียนรีบทำตามคำสั่งของท่านปู่อุ้มคนเจ็บเข้ามาไว้ภายในรถม้าแล้วเอ่ยถาม “นางเป็นอะไรมากหรือไม่ขอรับท่านปู่”

“นางโดนพิษอ่อนแรงทำให้ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ โชคดีของนางนักที่เจ้าไปพบเจอเสียก่อนไม่เช่นนั้นนางคงต้องตายเป็นแน่” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอกหลานชาย

“นับว่าดวงของนางมากกว่าที่ทำให้ข้าไปพบเจอขอรับ ตรงจุดที่พบนางนั้นนับว่ายากนักที่จะหาเจอ”

“โชคดีแล้ว...” ฮุ่ยฉินเอ่ย

“ท่านปู่นางจะฟื้นหรือไม่ขอรับ” หยางปิงเอ่ยถามท่านปู่ของสหายอย่างใคร่รู้

“ตอนนี้นางก็ไม่ได้หลับเพียงแต่ว่านางไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้เท่านั้น” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอกสหายผู้สูงศักด์ของหลานชาย

“ท่านปู่ไม่สามารถถอนพิษให้นางได้หรือขอรับ” จิ้นฝานเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ปู่ให้นางกินโอสถบำรุงร่างกายและรักษาบาดแผลเพียงเท่านั้น พิษชนิดนี้คงต้องให้ผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้รักษาแล้ว” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอก

ยาพิษอ่อนแรงนั้นสามารถปรุงขึ้นมาได้โดยพิษหลายชนิดขึ้นอยู่กับว่าผู้ปรุงจะใช้พิษตัวใดผสมเข้าด้วยกัน ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นถึงจะสามารถแยกแยะได้และต้องใช้ยาถอนพิษของพิษแต่ละชนิดมาผสมเข้าด้วยกันนี่คือความยุ่งยากของการถอนพิษของแต่ละคน

“ปล่อยเอาไว้นานจะเกิดอันตรายหรือไม่ขอรับท่านปู่ เพราะอีกสองวันกว่าเราจะเดินไปถึง” เย่วเทียนอ่ยถามด้วยความกังวลกลัวว่าถ้าปล่อยเอาไว้นานนางอาจจะตายได้

“เอายาถอนพิษของข้าให้นางกินเถิดเจ้าค่ะท่านปู่” จิวอิงเอ่ยบอกเมื่อได้ยินว่านางโดนพิษ ยาถอนพิษแบบครอบคลุมที่น้องสาวให้ไว้นางยังไม่ได้ใช้หากมันสามารถช่วยชีวิตผู้อื่นได้นางก็ยินดี

“เอาของเสี่ยวชิงดีกว่าเจ้าค่ะ ของคุณหนูเก็บเอาไว้เถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงรีบเอ่ยขึ้นเพราะตนเองก็มีอยู่หนึ่งเม็ดเช่นเดียวกัน

“พวกเจ้าไม่ต้องแย่งกันแย่งข้าเป็นคนพานางมาข้าจะให้ยาถอนพิษแก่นางเอง” เย่วเทียนเอ่ยบอกสองคนนายบ่าวที่รักใคร่กัน เขาเป็นคนพานางมาย่อมต้องรับผิดชอบ เขารู้ว่าที่ท่านปู่ยังไม่ได้ถอนพิษให้นางนั้นเป็นเพราะว่ายาถอนพิษแบบครอบคลุมที่ซินเอ๋อร์ให้ท่านปู่ไว้ท่านใช้รักษาองค์ฮ่องเต้ที่ถูกพิษเมื่อคราก่อนไปแล้ว

“เจ้าจะเสียสละยาถอนพิษล้ำค่าให้นางหรือ?” หยางหลงเอ่ยถามสหายอย่างใคร่รู้

“ในเมื่อช่วยนางแล้วย่อมช่วยให้ถึงที่สุดมิใช่หรือ?” เย่วเทียนเอ่ย

“แล้วถ้านางไม่คู่ควรให้เรามอบยาล้ำค่าเม็ดนี้เล่า” หยางปิงเอ่ยขึ้นมาบ้าง

“แล้วถ้านางเป็นคนที่สมควรได้รับยาล้ำค่าเล่าเพคะองค์ชาย...” ชิงหนี่ว์ที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นว่าองค์ชายสามพูดจาไม่เข้าหูเท่าใดนัก

“เอาล่ะ ๆ อย่าเถียงกันเลยคำพูดที่ว่าช่วย...คนย่อมไม่หวังสิ่งตอบแทน” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอกหลาน ๆ ที่เริ่มจะมีการโต้เถียงกัน

“จริงเจ้าค่ะท่านปู่” จิวอิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่คำพูดของท่านปู่ถูกใจนางท่านปู่ช่างมีน้ำใจประเสริฐยิ่งนัก

เมื่อตกลงกันได้แล้วเย่วเทียนก็หยิบขวดโอสถออกมาจากอกเสื้อของตนส่งให้ท่านปู่ทันที ฮุ่ยฉินรับโอสถมาจากมือของหลานชายแล้วเดินขึ้นไปบนรถม้าเพื่อรักษาคนป่วยต่อ

จ้าวไท่เฟยที่นอนหลับตานิ่งอยู่ภายในรถม้านางไม่ได้หลับเพียงแต่ไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ แต่หูของนางได้ยินทุกประโยคที่คนด้านนอกได้เอื้อนเอ่ย นับว่านางยังมีบุญอยู่ไม่น้อยที่ได้มาพบเจอผู้คนที่มีจิตใจดีเช่นนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกเขาอย่างแน่นอน โดยเฉพาะบุรุษที่ยอมสละโอสถล้ำค่าให้นางในครั้งนี้