บทที่ 107 ออกเดินทาง

สองวันผ่านมาวันนี้จะเป็นวันที่ต้องออกเดินทางไปยังป่าหมอกมายา ทั้งหมดตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่เดินทางไปด้วยกันทั้งหมด อย่างน้อยก็ต้องมีคนอยู่ที่พรรคเผื่อว่าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจะได้ช่วยกันรับมือได้ทันท่วงที

พวกที่จะเดินทางไปป่าหมอกมายานั้นมีเย่วซิน จิวอิง หยางหลง เย่วเทียนและจ้าวไท่เหว่ย ส่วนคนที่เหลือช่วยดูแลอยู่ที่พรรค ซึ่งทั้งหมดก็ตกลงกันด้วยดีไม่มีใครทักท้วงเพราะว่าอยู่ที่ใดก็ล้วนต่างต้องทำหน้าที่ของตน

คนที่อยู่ทางพรรคก็ต้องช่วยกันค้นหาตำราและคิดค้นกันว่าจะทำสิ่งใดเพื่อป้องกันคนคลั่งของพรรคอสรพิษได้ แม้จะเป็นเรื่องที่หนักหนาอยู่มากแต่ก็ต้องทำให้ได้ไม่เช่นนั้นแล้วย่อมหมายถึงชีวิตของพวกเขาทั้งหมดก็อาจจะไม่ปลอดภัย ความทะเยอทะยานของคนย่อมไม่มีที่สิ้นสุดถ้าอยากมีชีวิตรอดย่อมตั้งสู้ให้ได้มาซึ่งชัยชนะ

ทั้งหมดที่ออกเดินทางไปป่าหมอกมายาขึ้นควบม้าออกจากพรรคตั้งแต่เช้าตรู่เย่วซินขี่ม้าไม่เป็นต้องนั่งม้าตัวเดียวกับพี่ชายหน้านิ่ง จิวอิงจะควบขี้ม้าเองแต่หยางหลงคู่หมั้นของนางไม่ยินยอมจึงต้องนั่งม้าตัวเดียวกับคู่หมั้นไปโดยไม่มีสิทธิ์คัดค้าน จ้าวไท่เหว่ยควบขี่ม้าไปแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อสองวันก่อนที่เย่วซินตื่นขึ้นมาตอนรุ่งเช้าในวันนั้นคราแรกก็คิดว่าตนเองฝันว่าได้จูบกับประมุขจ้าวยังคิดว่าช่างเป็นฝันที่ดีไม่น้อย แต่เมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากของตัวเองที่เจ่อแดงขึ้นมาเล็กน้อยจึงรู้ได้ทันทีว่าตนเองไม่ได้ฝันไป ใครจะไปคิดว่าความหล่อเหลาของประมุขจ้าวจะทำให้เคลิบเคลิ้มได้ถึงเพียงนั้นขนาดตัวเองหลับไปตอนไหนยังไม่รู้เลย พอตื่นมาอีกทีก็นอนห่มผ้าอุ่นสบายอยู่บนเตียงแถมข้างกายก็ยังไร้วี่แววของคนที่ทำให้ตนเคลิบเคลิ้มอีก จะไม่ให้คิดว่าฝันได้เช่นไร

รอยยิ้มของประมุขจ้าวช่างหลอกหล่อให้คนเคลิบเคลิ้มได้โดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่วันนั้นเย่วซินจึงทำตัวออกห่างจากประมุขจ้าวมากขึ้น เว้นระยะห่างไม่ยอมเข้าใกล้เพราะกลัวใจตัวเองจะพลั้งเผลอมีสามีก่อนอายุสิบแปดตามที่ตั้งใจเอาไว้เสียก่อน

ป่าหมอกมายานั้นตั้งอยู่เด่นตระหง่านกลางเขตติดต่อของทั้งสี่แคว้น นั่นหมายถึงป่าหมอกมายาเป็นศูนย์กลางของทั้งสี่แคว้นนั่นเอง ถ้ากางแผนที่ออกดูจะพบว่าเหนือ ใต้ ออก ตก ของป่าหมอกมายาจะติดต่อกับแต่ละแคว้น ส่วนมากคนที่เข้าไปด้านในป่าแล้วอยากที่จะไม่ได้ออกมาทางเดิม

จ้าวไท่เหว่ยที่เคยเข้ามาเมื่อหลายปีก่อนตอนเดินทางเข้าป่าตนเข้าที่เขตแคว้นหนิงแต่พอตอนออกจากป่าดันไปออกที่แคว้นฉินเสียอย่างนั้น เรื่องความอันตรายไม่ต้องเอ่ยถึงมีอยู่รอบด้านครานั้นที่เข้ากันไปก็บาดเจ็บกันถ้วนทั่วไม่เว้นแม้แต่ท่านตาของเขา

ทั้งหมดเดินทางกันมาได้ครึ่งวันก็หยุดพักม้า อันที่จริงพวกเขาทั้งหมดใช้วิชาตัวเบาเดินทางจะถึงกว่าแต่การใช้วิชาตัวเบานั้นมันต้องใช้พลังปราณมากจึงคิดว่าเดินทางด้วยม้าจะดีกว่าควรเก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ใช้ในป่าหมอกเป็นดีที่สุด

“วันนี้เราน่าจะถึงเขตป่าหมอกมายาในช่วงค่ำและพวกเราจะค้างคืนกันที่ชายป่ารุ่งเช้าค่อยเข้าไปด้านในกัน” จ้าวไท่เหว่ยเอ่ยบอกผู้ร่วมเดินทางทั้งหมดระหว่างที่นั่งพักกินอาหารระหว่างทาง

“ตกลงตามนั้น” หยางหลงเอ่ยรับคำเขาเองก็คิดเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน

อาหารการกินนั้นจิวอิงเตรียมมามากมายส่วนมากจะเป็นเนื้อตากแห้งเอามาย่างไฟกินกับข้าวสวยร้อน ๆ นับว่าเป็นอาหารชั้นเลิศเลยทีเดียว ก่อนออกเดินทางน้องสาวของนางสั่งให้จางฮั่นและจางฮ่าวคนคุ้มกันทั้งสองไปตัดไม้ไผ่มาไว้มากมาย

จากนั้นน้องสาวของนางก็สอนการหุงข้าวจากกระบอกไม้ไผ่ซึ้งทำง่ายและสะดวกอีกด้วย นับว่าเป็นครั้งแรกที่จิวอิงเห็นการหุงข้าวแบบนี้น้องสาวของนางช่างมีความรู้รอบด้านเสียจริง แต่มื้อเที่ยงวันนี้ไม่ได้หุงข้าวจากกระบอกไม้ไผ่เพราะนางเตรียมข้าวห่อเอาไว้แล้วพร้อมกินได้เลย

หลังจากกินอาหารมื้อเที่ยงและพักม้าอีกเพียงครู่ก็เริ่มเดินทางกันต่อหนทางไปป่าหมอกมายานั้นไม่ค่อยราบเรียบเท่าใดนักเพราะมีบ้านเรือนอาศัยไม่มากนัก ยิ่งเข้าใกล้เขตป่าหมอกมายาบ้านเรือนสักหลังก็ไม่มีให้เห็น เส้นทางที่ใช้เดินทางนั้นจึงมีแต่หญ้ารกบางแห่งมีต้นหญ้าขึ้นสูง บางแห่งก็มีต้นไม้ล้มทับเส้นทางต้องอ้อมไปบ้างก็ยังมีนับว่าลำบากไม่น้อย

อาทิตย์เริ่มลับแสงเหล่านักเดินทางก็ยังไม่ถึงชายป่าหมอกมายาด้วยเส้นทางที่ยากลำบาก ทั้งหมดจึงตัดสินใจหาที่พักที่ปลอดภัยและมีแหล่งน้ำใกล้ ๆ เมื่อได้ที่พักแล้วจึงตั้งกระโจมเพื่อสำหรับหลับนอน

โชคดีที่มีแหวนมิติสามารถพกพาสิ่งของที่จำเป็นมาด้วยได้โดยไม่ต้องแบกหามให้พะรุงพะรัง กระโจมที่พักจึงไม่ใช่เรื่องยุ่งยากนักที่จะกางนอนดีกว่าต้องนอนตากยุงตากน้ำค้าง ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอากาศในตอนนี้เพราะมันเขาสู่หน้าหนาวและยิ่งอยู่ในป่าเขาเช่นนี้ยิ่งหนาวจับจิต

เย่วเทียนรีบก่อกองไฟและหาฟืนมาสุมใส่ ส่วนเรื่องกระโจมที่พักให้เป็นหน้าที่ของคนติดตาม จ้าวไท่เหว่ยพาซานจงมาด้วยเพียงคนเดียว ส่วนของเย่วซินมีจางฮั่นและจางฮ่าว จิวอิงมีหยวนเค่อองครักษ์ที่หยางหลงคอยให้ติดตามและคุ้มกัน ส่วนตัวหยางหลงนั้นสั่งให้องครักษ์เงาของตนล่วงหน้าไปที่ชายป่าหมอกมายาและจัดเตรียมเส้นทางให้เรียบร้อยพรุ่งนี้ออกเดินทางจะได้ไม่ล่าช้าอย่างวันนี้

อันว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องต้องใส่ใจ เย่วซินจึงหอบหิ้วทุกอย่างที่สามารถนำใส่แหวนมิติของมาได้ยัดมาทั้งหมดยิ่งไม่ถือยิ่งเข้าทาง มื้อเย็นวันนี้จึงเป็นข้าวที่หุงจากกระบอกไม้ไผ่ครบจำนวนคน เนื้อที่ใส่เกลือตากแดดเก็บเอาไว้จนแห้งเอาออกมาย่างส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย เมื่อเสร็จก็ตั้งกาน้ำร้อนเพื่อใช้ชงชาดื่มแก้กระหาย

“ผู้ใดสอนเจ้าให้ทำเช่นนี้หรือ?” หยางหลงเอ่ยถามคนรักขณะนั่งล้อมวงกินมื้อค่ำหน้ากองไฟ หยางหลงเห็นรักนำข้าวใส่กระบอกไม้ไผ่ที่นางเตรียมมาใส่น้ำแล้ววางข้างกองไฟไม่นานก็ได้ข้าวหอมนุ่มน่ากิน