บทที่ 148 ผิดแผน

หานเฟิ่งฮวาเมื่อหวดแส้ลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายก็พลันให้สะใจและรู้สึกว่าหัวใจของนางมันช่างมีความสุขยิ่งนัก เมื่อมองใบหน้าอีกฝ่ายที่ยามนี้มีบาดแผลที่น่าเกลียดพลาดผ่านตรงบริเวณพวงแก้มนั้นมันช่างอัปลักษณ์ยิ่ง

“ข้ามองใบหน้าเจ้ายามนี้แล้วช่างมีความสุขยิ่งนักฮ่า ๆ ๆ” เฟิ่งฮวาเอ่ยพร้อมกับหัวเราะชอบใจอย่างไม่กลัวเสียกิริยา

“หึ หึ...” เย่วซินมองสตรีตรงหน้าแล้วส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะในลำคอคล้ายเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงกลัว ตนอยากเห็นน้ำหน้าขององค์หญิงผู้นี้ยิ่งนักว่าจะมีสีหน้าอย่างไรเมื่อเห็นว่าบาดแผลที่นางอยากให้มันเกิดบนใบหน้าของตนนั้นมันได้จางหายไปและหายสนิทคล้ายไม่มีอันใดเกิดขึ้น

“เจ้ายังกล้าดีไม่เลิกสินะเพี๊ยะ...” หานเฟิ่งฮวาเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่เกรงกลัวของอีกฝ่ายก็พลันให้โมโหขึ้นไปอีก จึงใช้แส้ในมือฟาดลงบนใบหน้าอีกฝั่งที่ยังขาวนวลเนียนดูสิว่าครั้งนี้มันยังจะหัวเราะได้อีกหรือไม่

“ฮ่า ๆ ๆ” คราวนี้เย่วซินหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีกเมื่อได้ยั่วโมโหคนได้แม้ใบหน้าของตนเองยามนี้จะเจ็บปวดไม่น้อยก็ตาม เพราะก่อนที่บาดแผลจะหายนั้นมันก็ต้องเจ็บปวดก่อนเป็นธรรมดา

“นังบ้า!แกอยากตายมากใช่หรือไม่ เพี๊ยะ ๆ...” หานเฟิ่งฮวาสติขาดด้วยความโมโหเพราะเห็นอีกฝ่ายยั่วยวนไม่เลิกจึงหวดแส้ใส่ตามร่างกายของอีกอย่างไม่ยั้งมือมันจะมีชีวิตหรือว่ามันจะตายนางก็ไม่สนใจแล้ว ณ เวลานี้

“องค์หญิงหยุดมือเถิดพะย่ะค่ะ” องครักษ์ที่ติดตามมาเข้ามาขวางพร้อมเอ่ยห้าม หากสตรีผู้นี้ตายลงไปตนก็คงไม่อาจมีลมหายใจอยู่ต่ออีกเช่นกัน

“เจ้ามาขวางข้าเอาไว้ทำไมกัน” หานเฟิ่งฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อโดนขัดใจแต่ก็ยอมหยุดมือ

“นายท่านสั่งเอาไว้อย่าให้นางถึงตายพะย่ะค่ะ” องครักษ์เอ่ยตอบ

“เจ้ากำลังเอ่ยห้ามข้าที่เป็นองค์หญิงอย่างนั้นรึ หรือว่าเจ้าอยากตายตามมันไปด้วย” หานเฟิ่งฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่โดนขัดใจ

“หม่อมฉันไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ แต่นี่เป็นคำส่งของท่านประมุขเจิ้งพ่ะย่ะค่ะ”

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น แผลที่บนใบหน้าของเย่วซินก็เริ่มสมานตัวและค่อย ๆ จางหายไปจนไม่ทิ้งร่อยรอยเอาไว้แม้แต่น้อย องค์รักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างสังเกตเห็นก็พลันให้ตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างคล้ายเห็นผีก็ไม่ปาน

“ปะ...เป็นไปได้อย่างไรกัน” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นตะกุกตะกักพลางชี้นิ้วไปทางสตรีที่โดนมัดตรึงเอาไว้กับเสาไม้

เสียงนั้นทำให้ทั้งหมดที่ยืนอยู่ต่างสนใจและหันไปมองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนเห็นผีจึงเบนสายตามองไปตามมือที่ชี้ และทั้งหมดที่เห็นใบหน้าของเย่วซินต่างก็มีสีหน้าคล้ายคลึงกัน นั่นคือดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็น

“เป็นไปได้อย่างไรกัน แผลที่ใบหน้าของเจ้าหายไปไหน มันหายไปได้อย่างไรกันใบหน้าของเจ้า..." หานเฟิ่งฮวาเอ่ยถามเร็วรัวด้วยความตกใจ เมื่อครู่ใบหน้าของมันยังน่าเกลียดน่ากลัวอยู่เลยมันเป็นไปไม่ได้ที่แผลนั้นมันหายสนิทเช่นนี้

ถึงแม้ว่าหานเฟิ่งฮวาจะไม่อยากยอมรับในสิ่งที่เห็นแต่มันก็คือความจริง และนั่นมันก็ทำให้หานเฟิ่งฮวาไม่อยากยอมรับว่าอีกฝ่ายใบหน้ายังคงงดงามเช่นเดิม