บทที่ 150 ออกจากห้องขัง

เฒ่าอสรพิษมันไม่เจ้าเล่ห์และฉลาดทันคนมันคงไม่มาถึงจุดจุดนี้ได้อย่างแน่นอน ช่างน่านับถือในความฉลาดทันคนของมันยิ่งนัก เย่วซินคิดในใจ “แต่ข้าไม่ยินดีที่จะอยู่กับท่านข้ามีคนที่รักแล้ว” เย่วซินเอ่ยบอก

“เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นหรอกสาวน้อย ยอมรับข้อเสนอของข้าเถิดแล้วบิดากับพี่สาวของเจ้าจะปลอดภัย” หานเฟิ่งอวี่เอ่ยด้วยใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอย่างไรกห็ต้องยอมตกลงอยู่ดี

“ใครบอกว่าข้าไม่มีทางเลือกอื่น...” เย่วซินเอ่ยพร้อมกับหยิบของบางอย่างออกจากแหวนจัดเก็บนั่นก็คือยาสั่ง เย่วซินเลือกที่จะใช้ยาสั่งก็เพราะไท่จื่อผู้นี้ไม่ได้เป็นคนของพรรคอสรพิษเพราะฉะนั้นร่างกายของเขาไม่ได้ต้านพิษอย่างแน่นอน อีกอย่างตนยังไม่อยากทำให้ทุกคนแตกตื่นในตอนนี้

“เจ้าจะทำอะไร แล้วเจ้าเอามันมาจากที่ใด” หานเฟิ่งอวี่เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เจื่อนลงเล็กน้อย เขายังไม่ทันที่จะได้คำตอบใด ๆ ผงสีขาวก็ฟุ้งเข้ามายังจมูกอย่างไม่ทันตั้งตัว

เย่วซินไม่รอให้อีกฝ่ายได้ลงมือใด ๆ ทั้งสิ้นนางหยิบผงยาสั่งแล้วรีบซัดออกไปทันทีขืนชักช้าอีกฝ่ายไหวตัวได้ทันตนคงสู้แรงบุรุษไม่ไหว ยิ่งอีกฝ่ายฝึกพลังปราณเขาค่อนข้างเก่งกาจอยู่มากทีเดียว

แต่จะเก่งกาจสักเพียงใดถ้าเทียบกับยาพิษของตนแล้วยังถือว่าช้ากว่าอยู่ดี หานเฟิ่งอวี่สูดดมผงยาสั่งเข้าไปเต็มปอดเพียงไม่นานยาก็ออกฤทธิ์หานเฟิ่งอวี่ดวงตาเหม่อลอยคล้ายไม่ได้สติ เย่วซินยกยิ้มพอใจในผลงานของตนเอง

“พาข้าออกไปจากห้องขังแห่งนี้” เย่วซินเอ่ยสั่ง หานเฟิ่งอวี่พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายจากนั้นก็หมุนตัวเดินนำหน้าเย่วซินออกจากห้องขังทันที

เดินออกมาจากห้องขังเพียงไม่กี่ก้าวองครักษ์และทหารที่ถือกุญแจห้องขังก็รีบเดินเข้ามาหาผู้เป็นนาย เย่วซินไม่รอให้ศัตรูได้ไตร่ถามสิ่งใดรีบเอ่ยสั่งทันที

“จัดการคนพวกนี้อย่าให้พวกมันเอ่ยปากถามสิ่งใดข้ารำคาญหูยิ่งนัก”

เอ่ยสั่งเพียงเท่านั้นผู้อยู่ใต้บังคับอย่างฟานเฟิ่งอวี่ก็รีบจัดการกับคนของตนเองทันทีโดยที่ทั้งหมดยังไม่ทันตั้งตัวเช่นกัน เหล่าองครักษ์ทั้งสองถึงแม้จะมีฝีมือดีสักแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ต่อกรกับผู้เป็นนายได้ และพวกมันก็ไม่คิดว่าผู้เป็นนายจะลงมือสังหารมันโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้

แม้กระทั่งทหารที่ถือกุญแจห้องขังเองก็ยังไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น จู่ ๆ ผู้เป็นนายก็หันดาบแล้วฟาดใส่มายังพวกตน มันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด ทั้งหมดสิ้นใจตายลงอย่างไม่คาดฝัน

“เจ้าทำดีมากเจ้าหมาน้อยของข้าฮ่า ๆ ๆ” เย่วซินเอ่ยชมพร้อมกับยกมือขึ้นตบหัวองค์ไท่จือแห่งแคว้นหานไปสองสามทีเป็นการแสดงความชื่นชม แต่การตบของตนนั้นอาจจะรุนแรงกว่าปกตินิดหน่อยเพราะความหมั่นไส้ส่วนตัว หากมีผู้ใดมาเห็นภาพเมื่อครู่คงได้ประหลาดใจเป็นแน่แท้

จากนั้นเย่วซินก็เดินไปหยิบกุญแจที่ทหารห้อยไว้ที่เอวขึ้นมาแล้วเอ่ยสั่ง “นำทางข้าไปหาพี่สาวและบิดาของข้า” เย่วซินเอ่ยสั่ง หานเฟิ่งอวี่พยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินนำไป

ระหว่างทางเดินที่จะไปยังห้องขังของพี่สาวและบิดานั้น เย่วซินได้เปิดห้องขังของผู้ที่ถูกคุมขังเอาไว้ตลอดทางเดิน และได้ให้หานเฟิ่งอวี่จัดการกับทหารที่ยืนเฝ้ายามในแต่ละจุดจนหมดสิ้นอย่างง่ายดาย ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะบารมีขององค์ไท่จื่อแห่งแคว้นผู้นี้นั่นเอง

จนตอนนี้มีผู้ติดตามเย่วซินมาประมาณสิบกว่าคน ทุกคนล้วนแต่เป็นหัวหน้าพรรคต่าง ๆ ที่เจิ้งจื่อยิ่นจับมาเพื่อเป็นตัวประกันต่อรองด้วยกันทั้งสิ้น

ถึงแม้ว่าทั้งหมดจะงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไม่รู้ว่าสตรีงดงามผู้นี้เป็นใครถึงได้ออกคำสั่งกับองค์ไท่จื่อของแคว้นหานได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แต่พวกเขาก็ยินดีและกล่าวขอบคุณเย่วซินที่ช่วยพวกเขาออกมาได้

“อิงอิง” เย่วซินเอ่ยเรียกพี่สาวด้วยน้ำเสียงดีใจที่ได้พบเจอกัน เย่วซินรีบไขกุญแจเปิดประตูห้องขังเพื่อให้พี่สาวได้ออกมา

“เย่วซินเจ้าปลอดภัยดีใช่หรือไม่ แล้วเจ้าออกมาได้อย่างไร ท่านพ่อเล่าอยู่ที่ใด” จิวอิงเอ่ยถามรัวเร็วจนเย่วซินตอบไม่ทันเลยสักคำถามเดียว

“ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ พูดข้าตอบไม่ทัน” เย่วซินเอ่ยบอกพี่สาว

“ข้าดีใจมากไปหน่อย”