บทที่ 155 ยังไม่ยอมฟื้น

“ปู่จะลองไปตรวจดูอาการของเขาเสียหน่อย” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอก

“เชิญท่านปู่หลานจะพาไปเอง อิงอิงฝากดูท่านแม่ด้วย” เย่วซินเอ่ยบอกท่านปู่และหันไปเอ่ยกับพี่สาวของตน

“พี่จะดูแลท่านแม่เองเจ้าไปเถอะ” จิวอิงเอ่ยบอก

ฮุ่ยฉินและเย่วซินเดินมายังตำหนักที่พักรักษาตัวของประมุขจ้าว ตำหนักแห่งนี้เย่วซินเป็นคนเลือกเองแม้จะอยู่ห่างจากตำหนักใหญ่แต่บรรยากาศนั้นเงียบสงบมีกลิ่นหอมของดอกไม้ส่งกลิ่นหอมชื่นใจอยู่ตลอดเวลา กลิ่นดอกไม้นั้นก็คือกลิ่นดอกโม่ลี่เย่วซินสั่งให้จางฮั่นและจางฮ่าวไปขุดมากจากพรรคอินทรีย์ที่ตนเคยปลูกเอาไว้มากมาย ให้ทั้งสองนำมาปลูกเอาไว้ที่ตำหนักแห่งนี้และเย่วซินยังตั้งชื่อตำหนักนี้ว่าตำหนักโม่ลี่ เย่วซินรู้ว่าจ้าวไท่เหว่ยนั้นชื่นชอบดอกโม่ลี่เป็นอย่างมากเพื่อว่ามันจะสามารถทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้โดยเร็ววัน

“คาราวะฮูหยินจ้าว คาราวะท่านยายเจา ข้าพาท่านปู่มาตรวจดูอาการของประมุขจ้าวเจ้าค่ะ” เย่วซินเอ่ยเคารพสตรีผู้มีพระคุณของจ้าวไท่เหว่ยด้วยกิริยางดงาม

“คาราวะท่านหมอหมิง” สตรีทั้งสองเอ่ยพร้อมย่อกาย

“คาราวะท่านปู่หมิงเจ้าค่ะ” ไท่เฟยเอ่ยพร้อมย่อกายอย่างนอบน้อมเช่นกัน

“เชิญทุกคนตามสบายข้าเพียงมาตรวจดูอาการของเขาเท่านั้น” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอกจากนั้นก็เดินไปยังเตียงนอนที่มีบุรุษร่างสูงใหญ่นอนอยู่ ฮุ่ยฉินกวาดสายตามองดูคนป่วยเพียงครู่จากนั้นก็ใช้มือตรวจจับชีพจร เมื่อไม่มีสิ่งใดผิดปกติก็พลันให้เบาใจ

“ปู่ตรวจดูแล้วร่างกายของเขาปกติทุกอย่าง” ฮุ่ยฉินเอ่ยบอก

“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านปู่ แต่เหตุใดเขาถึงได้หลับไปนานขนาดนี้” เย่วซินเอ่ยตนเข้ามาตรวจดูอาการของเขาสามเวลาเลยก็ว่าได้แต่ทุกอย่างก็ปกติ

“ปู่คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการที่เย่วเทียนและอาเฟยจากไปก็เป็นได้เพราะทั้งสามได้ผูกพันธสัญญากันเอาไว้” ฮุ่ยฉินเอ่ยคาดเดา

“จริงด้วยเจ้าค่ะข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย” เย่วซินเอ่ย

“อืม...ท่านหมอหมิงพูดมาก็มีเหตุผลไม่น้อย” หญิงชราผู้เป็นยายเอ่ยพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ข้าเองก็หวังให้ทุกคนปลอดภัยและกลับมาหาครอบครัวโดยไว อาเหว่ยเจ้าต้องเข้มแข็งและพาทุกคนกลับมาให้ได้นะ” ซ่งเหลียนเอ่ยพลางยกมือลูบศีรษะของบุตรชายอย่างเบามือ

“ท่านแม่ข้าเชื่อว่าพี่ชายจะต้องฟื้นและอาเฟยจะต้องทำสำเร็จพาคุณชายเย่วเทียนกลับมาจงได้” ไท่เฟยเอ่ยปลอบมารดาที่ตั้งแต่เดินทางมายังแคว้นหานก็ยังไม่ออกห่างจากบุตรชายอันเป็นที่รักเลย จนตอนนี้ร่างกายก็ซูบผอมลงไปไม่น้อย

“ไท่เฟยเจ้าพาท่านแม่และท่านยายของเจ้าไปพักผ่อนก่อนทางนี้ข้าจะดูแลเอง” เย่วซินเอ่ยบอกสหาย

“ฝากพี่ชายของหม่อมฉันด้วยนะเพคะองค์หญิงเย่วซิน” ไท่เฟยเอ่ยคล้ายหยอกล้ออีกฝ่าย ที่ตอนนี้กลายมาเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ไปเสียแล้ว แม้สหายผู้นี้จะบอกว่าให้พูดเหมือนเดิมแต่ถึงอย่างไรหากอยู่ต่อหน้าผู้คนนางก็ต้องให้เกียรติสหายผู้นี้บ้าง

เย่วซินส่งสายคาดโทษไปให้สหายที่ชอบพูดจาหยอกล้อ หลังจากที่ทั้งสามคนออกไปแล้วตอนนี้เหลือเพียงเย่วซินและท่านปู่ฮุ่ยฉิน

“ท่านปู่หลานไม่มั่นใจว่าพี่เย่วเทียนจะกลับมา” เย่วซินเอ่ยบอกความในใจให้ท่านปู่ของตนรู้ เพราะภาพที่พี่เย่วเทียนโดนพิษสลายร่างนั้นมันยังติดตาตนอยู่และตามหลอกหลอนทุกครั้งยามหลับตา