บทที่ 162 กลับแคว้นหนิง

ช่วงสายของวันคนของหุบเขาร้อยเล่ห์ต้องเดินทางกลับเพราะทุกอย่างเรียบร้อนลงตัวหมดแล้ว รวมถึงไท่เฟยก็ต้องกลับเช่นกัน แม้ว่าไท่เฟยจะยังไม่อยากกลับแต่ตอนนี้นางก็เอาเหตุผลอะไรมาอ้างไม่ได้ เพราะพี่ชายของนางตอนนี้กลับเข้ามิติแต่เป็นคุณชายเย่วเทียนที่ออกมาแทน ไท่เฟยจึงโดนลากตัวกลับหุบเขาอย่างไม่เต็มใจนัก

“ซานจงช่วงนี้ไม่ต้องมาคอยปรณิบัติข้าก็ได้ข้าไม่ชินเท่าไรนัก” เย่วเทียนเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าซานจงเตรียมทำหน้าที่ของเขา ตำหนักนี้ไม่มีนางกำนัลเข้ามาวุ่นวายเพราะไท่เหว่ยเองนั้นไม่ชื่นชอบอยู่แล้ว มีเพียงซานจงที่คอยปรณิบัติเขา แต่เย่วเทียนไม่คุ้นชินเขาชอบกับการทำกิจวัตรด้วยตนเองเสียมากกว่า

“ขอรับคุณชาย ข้าจะออกไปเฝ้าด้านหน้าตำหนักคุณชายมีสิ่งใดก็เรียกข้าน้อยได้ตลอดขอรับ” ซานจงผู้ติดตามรับใช้ประมุขจ้าวแม้ว่าตอนนี้ภายในจะเป็นคุณชายเย่วเทียนแต่ภายนอนนั้นอย่างไรก็เป็นผู้เป็นนายของตน ดังนั้นจึงต้องปฏิบัติรับใช้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

“ขอบใจ”

เย่วเทียนหลบเข้าฉากกั้นด้านหลังเพื่อปลดเปลื้องอาภรณ์ จากนั้นก็เลื่อนสายสำรวจร่างกายร่างใหม่ของตน แขนแกร่งมีกล้ามเนื้อแข็งแรงนับว่าใช้ได้ ผิวพรรณแม้ขาวไปสักหน่อยแต่ก็สะอาดสะอ้านสมกับเป็นบุรุษที่หวงแหนร่างกายยิ่ง กล้ามท้องเป็นลอนแข็งแรงเพราะผ่านการฝึกฝนและออกกำลังกายมาตลอดนับว่าดีไม่น้อย จากนั้นก็เลื่อนสายตาสอดส่องไปยังส่วนที่บุรุษนั้นหวงแหน เย่วเทียนยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจเพราะขนาดของมันก็ไม่ต่างไปจากของตนเมื่อก่อนสักเท่าไร

เมื่อสำรวจร่างกายเป็นที่พอใจแล้วจึงเดินลงอ่างน้ำอุ่นที่ซานจงเตรียมเอาไว้เพื่อผ่อนคลาย เพราะตนรู้สึกว่าไม่ได้ชำระร่างกายมานานมากแล้ว เย่วเทียนดื่มด่ำความหอมจากน้ำมันระเหยที่หยดลงน้ำเพื่อผ่อนคลายอารมณ์และน้ำอุ่นที่มีควันพวยพุ่งอุ่นกำลังดี ดวงตาคมปิดลงเพราะรู้สึกผ่อนคลาย

“พี่เทียน...” เย่วเทียนสะดุ้งลืมตาหลังจากที่ลงนอนแช่น้ำอุ่นไปได้เพียงครู่เท่านั้น เสียงหวานใสติดขี้เล่นเช่นนี้เขาจดจำได้ดี ด้วยเพราะกลัวว่าความขี้เล่นของนางจะพรวดพราดเข้ามาในห้องอาบน้ำ เย่วเทียนจึงรีบลุกขึ้นจากอ่างน้ำอย่างว่องไวแต่ด้วยเพราะความรีบร้อนไม่ทันระวังจึงลื่นเสียหลักมือหนาปัดเข้ากับโต๊ะที่วางเครื่องอาบน้ำเสียงดังโครมคราม เย่วซินได้ยินจึงรีบเดินมาดูทันที

พอเย่วซินก้าวเข้ามายังไม่ทันที่มองเห็นอันใดเสื้อคลุมตัวใหญ่ก็ลอยละลิ่วมาคลุมศีรษะของตนเสียจนมองอะไรไม่เห็น

“ห้ามเปิดดูโดยเด็ดขาดยายเด็กแก่แดด...” เสียงทุ้มคล้ายจะดุแต่ก็เจือไปด้วยความเอ็นดูไม่น้อย

“โธ่...พี่เย่วเทียนใยรีบขึ้นจากน้ำนักเล่าข้าจะมาช่วยท่านถูหลังเสียหน่อย” เย่วซินเอ่ยคล้ายว่าตนเองเสียใจยิ่งนัก

“เมื่อถึงเวลานั้นแล้วเจ้าไม่ทำเตรียมโดนทำโทษได้เลย” เย่วเทียนเอ่ยดักคอเพราะรู้ทันนิสัยของนาง

“อ้าว...” เย่วซินโดนรู้ทันก็ถึงกับไปไม่เป็น เสื้อคลุมตัวหนาถูกยกออกจากศีรษะทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เย่วซินรู้สึกเสียดายยิ่งนักที่ไม่มีโอกาสได้เห็นกล้ามท้องของอีกฝ่าย เพราะตนรู้ดีว่ามันน่าหลงใหลขนาดไหน

“มาหาพี่มีเรื่องอันใดหรือ?”

“ข้าอยากไปหาท่านพ่อและท่านแม่ด้วยเจ้าค่ะ”

“แล้วบิดาของเจ้าว่าอย่างไร”

“ท่านไม่ว่าเจ้าค่ะ ท่านเห็นว่าทุกอย่างปกติเรียบร้อยดีแล้วจึงอยากให้จิวอิงเดินทางไปยังแคว้นหนิงเพื่ออภิเษกกับองค์รัชทายาทหยางหลงด้วยเลยเพราะเห็นว่าเรื่องนี้ล่าช้ามานานมากแล้ว อีกอย่างจิวอิงก็เป็นพี่สาวสมควรที่แต่งก่อนข้าเจ้าค่ะ” เย่วซินเอ่ยเอ่ยบอก ที่นางรู้เพราะท่านพ่อกับองค์รัชทายาทเข้าปรึกษาหารือกันแต่เช้าและเป็นที่ตกลงกันเรียบร้อยด้วยดี

“นับเป็นเรื่องที่ดี” เย่วเทียนเอ่ย

“แล้วเรื่องที่ข้าจะแต่งกับประมุขจ้าวพี่เย่วเทียนเอ่อ...” เย่วซินเอ่ยแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไรอึกอักกับคำพูดของตัวเอง

“พี่รู้เรื่องนี้แล้วเจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ไหน ๆ เราก็เดินทางไปแคว้นหนิงพบบิดาและมารดาแล้วพวกเราก็ถือโอกาสกราบไว้ฟ้าดิน ยกน้ำชาให้ท่านเสียเลยเจ้าเห็นว่าอย่างไร” เย่วเทียนเพิ่งคิดแผนการนี้ได้อย่างเมื่อครู่ กุนซือผู้เฉลียวฉลาดย่อมพลิกสถานการณ์ได้ตลอดเวลา ไท่เหว่ยจะได้แต่งกับซินเอ๋อร์อย่างออกหน้าออกตานับว่าดีมากแล้ว แต่ตนขอเข้าหอกับซินเอ๋อร์ก่อนคงไม่ว่ากันหรอกนะไท่เหว่ย เย่วเทียนยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ

“พี่เย่วเทียนหมายความว่า...จะเข้าหอกับข้าเช่นนั้นหรือ?” เย่วซินเอ่ยถาม

“ไม่ได้เช่นนั้นหรือ? หรือเจ้าอยากเก็บคืนแรกไว้ให้ไท่เหว่ยกัน ใช่สิพี่ไม่ได้มีตัวตนอยู่แล้วพี่ก็เป็นเพียงแค่เงาของเขาเท่านั้น” ด้วยความที่กลัวอีกฝ่ายจะเอ่ยปฏิเสธเย่วเทียนจึงงัดกลเม็ดออกมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

เย่วซินมองอีกฝ่ายอย่างโง่งม เพราะไม่เคยเห็นกิริยาเช่นนี้ประมุขจ้าวเวอร์ชั่นพี่เย่วเทียนช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก เย่วซินขยับเดินเข้าไปใกล้มือทั้งสองยกขึ้นแล้วหยิกไปที่แก้มทั้งสองของอีกฝ่ายอย่างหยอกล้อ

“น่ารักเกินไปแล้ว อย่าไปทำแบบนี้กับสตรีอื่นเป็นอันขาดเข้าใจหรือไม่”

“พี่ทำแบบนี้กับเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นซินเอ๋อร์” เอ่ยจบมือหนาสอดเข้ากับลำคอระหงเหนี่ยวรั้งให้ได้องศาที่ต้องการ ปากหยักประกบจูบปากอิ่มแดงระเรื่ออย่างนิ่มนวลหลงใหล