บทที่ 165 เรื่องเล่าตำนานรักของหยางหลงและจิวอิง

“ท่านราชครูยังจะคาดหวังอันใดจากหลานสาวของข้ากัน พวกนางหาใช่คนแคว้นหนิงนางย่อมไม่เดือดร้อน” หมิงฮุ่ยฉินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกไปอย่างเหลืออด

หลายคนเริ่มซุบซิบกันและเริ่มทบทวนเรื่องราวที่เกิดก่อนหน้านี้ หลานสาวของท่านหมอหมิงเคยช่วยเหลือองค์ฮ่องเต้ที่ถูกพิษและยังมีฮองเฮาก็เคยถูกหลานสาวท่านหมอหมิงช่วยเอาไว้เช่นกัน นับว่าหลานสาวท่านหมอหมิงนั้นมีบุญคุณต่อแคว้นยิ่งนัก แล้วพวกเขายังเข้าข้างท่านราชครูเห็นดีเห็นงามเรื่องตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาท ขัดขวางมิให้หลานสาวท่านหมิงได้นั่งตำแหน่งอันสูงส่งนั้น

พวกเขาคิดผิดไปแล้ว กลับตัวยังทันหรือไม่...

“แต่ผู้เป็นหมอย่อมไม่เลือกรักษา...” ราชครูซูเอ่ยแย้ง

“นางไม่ใช่หมอ...นางไม่เคยผ่านการทดสอบ” หมิงฮุ่ยฉินเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่เน้นคำพูดของตนเองอย่างชัดเจน

“เอาล่ะ ๆ ท่านราชครูเราไม่อาจบังผู้ใดให้มารักษาโอรสของเราได้ เพียงตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่เราก็พอใจแล้วถึงแม้ร่างกายของเขาจะไม่สามารถกลับมาแข็งแรงดังเดิมแล้วก็ตาม” ฮ่องเต้แห่งแคว้นเอ่ยพลางหันไปมองโอรสของตนด้วยสายตาอ่อนลง

หยางหลงที่พยายามหยิบยื่นพิษใส่ตัวเองอย่างแนบเนียนก่อนหน้าก็พลันกระอักเลือดออกมาคำโตเพื่อให้สมจริง เนื่องจากร่างกายของเขาสามารถรักษาตัวเองได้ภายในระยะเวลาอันรวดเร็วจึงจำเป็นต้องพกยาพิษเอาไว้กับตัวมากเสียหน่อยกว่าการแสดงงิ้วจะสิ้นสุดลง

หลายคนเห็นเช่นนั้นก็ตกใจหมอหลวงที่มารอทำหน้าที่ก็รีบเข้ามาดูอาการอย่างรวดเร็ว เมื่อตรวจอาการแล้วก็พลันมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ทูลฝ่าบาทพิษในร่างกายขององค์รัชทายาทกำเริบพะย่ะค่ะ กระหม่อมให้ยาสงบใจแก่ให้องค์รัชทายาทแล้วอีกสักครู่อาการก็ดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงกราบทูลตามความเป็นจริง

“เอาล่ะเราจะรีบกล่าวเรื่องสำคัญอันดับแรกโอรสของเราจะได้กลับไปพักผ่อน” ฮ่องเต้แห่งแคว้นเอ่ยจากนั้นก็ส่งสายตาให่กับขันทีส่วนพระองค์ได้ทำตามหน้าที่

“องค์รัชทายาทหมิงหยางหลงรับราชโองการ” หยางหลงถูกองครักษ์ประคองมายังด้านหน้า

“เนื่องจากองค์รัชทายาทหมิงหยางหลงออกไปทำหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองจนได้รับบาดเจ็บและต้องพักรักษาตัวระยะยาว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปลดออกจากตำแหน่งองค์รัชทายาท เพื่อให้พักรักษาตัวอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องในราชสำนักนับตั้งแต่บัดนี้ แต่ด้วยมีความดีความชอบจึงขอแต่งตั้งให้เป็นชินอ๋องพร้อมมอบตำหนักบูรพาให้ชินอ๋องหยางหลงได้พักรักษาตัวจบพระราชโองการ”

“หนิงหยางหลงรับพระราชโองการพะย่ะค่ะ ของพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี”

“องค์ชายรองหนิงหยางปิงรับราชโองการ” หยางปิงก้าวเท้าไปด้านหน้าอย่างมั่นคงหนักแน่น

“องค์ชายรองหนิงหยางปิงมีความดีความชอบปกป้องบ้านเมืองจากกลุ่มคนไม่หวังดี อีกทั้งยังมีความสุขุมรอบคอบ จึงขอแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งองค์รัชทายาทนับตั้งแต่บัดนี้จบราชโองการ”

“หนิงหยางปิงรับพระราชโองการพะย่ะค่ะขอพระองค์พทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี”

หลังจากจบการแต่งตั้งตำแหน่งหยางหลงก็ถูกพาตัวกลับไปพักยังตำหนักเดิมของพระองค์ ส่วนตำหนักบูรพาที่ฮ่องเต้ได้ทรงพระราชทานให้นั้นไม่ได้อยู่ในรั้วของพระราชวัง แต่ตำหนักบูรพาตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนพระองค์ห่างจากพระราชวังไม่ไกลมากนัก ตำหนักบูรพาเปรียบเสมือนสวรรค์บนดินก็ว่าได้ ด้วยความสวยงดงามของตำหนักแล้วยังมีธรรมชาติอันบริสุทธิ์ ด้วยพื้นที่ทกว้างขวางต้นไม้ดอกไม้หายากจึงถูกจัดตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงามทั้งยังมีภูเขาจำลองและน้ำตกอีกด้วย

หนิงหยางปิงได้แต่งฉลองพระองค์ด้วยชุดมังกรห้าเล็บสวยงดงามจากนั้นก็ขึ้นประทับยังตำแหน่งอันสูงศักดิ์ ใบหน้าคมหล่อดังคุณชายเจ้าสำราญยามนี้ยิ่งดูให้น่าหลงใหลมากยิ่งขึ้นจึงทำให้เหล่าคุณหนูทั้งหลายอดที่จะหน้าแดงกันไม่ได้

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นการแสดงทั้งหลายก็เริ่มต้นขึ้นเช่นเดียวกันแต่การแสดงนั้นเปิดโอกาสให้เหล่าคุณหนูทั้งหลายได้แสดงความสามารถต่อหน้าพระพักร์ ทุกคนต่างรู้ดีว่างานเลี้ยงครั้งนี้จัดขึ้นเพราะสาเหตุใด ดังนั้นสตรีทุกนางในที่นี้จึงไม่มีใครยอมกันในเรื่องของการแต่งกายและการแสดงความสามารถ เพราะทุกคนหวังในสิ่งเดียวกันนั่นคือตำแหน่งอันสูงศักดิ์

องค์รัชทายาทพระองค์ใหม่แม้จะมีใบหน้าชื่นมื่นประดับอยู่แต่ภายในใจนั้นขื่นขมเล็กน้อย เขายังอยากมีอิสระอีกสักเล็กน้อยยังไม่อยากมีสตรีข้างกายในตอนนี้ แต่กระนั้นเขาก็มิอาจเห็นแก่ตัวได้ ตลอดชีวิตของเขาผู้เป็นพี่ชายนั้นเสียสละตนเองเพื่อเขามาตลอด ถึงยามที่พี่ชายเดือดร้อนต้องการความช่ยเหลือจะให้เขาเห็นแก่อยู่ได้อย่างไรกัน ถึงแม้จะฝืนใจแต่เขาก็ยินดี