บทที่ 166 วางยาสหาย

“อิงเอ๋อร์ของแม่งดงามยิ่งนักแม่ขอให้เจ้ามีความสุขมาก ๆนะ” จูเซียนเอ่ยพร้อมโอบกอดบุตรสาวบุญธรรมด้วยความรักใคร่

“พ่อก็เช่นกันขอให้เจ้ามีความสุขมาก ๆ” อี้หลางเอ่ย

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ ขอบคุณท่านปู่ที่ทำให้จิวอิงมีทุกวันนี้หากไม่ได้ท่านปู่ช่วยเหลือคงลำบากไม่น้อย” ประโยคหลังจิวอิงเอ่ยกับท่านปู่ผู้ใจดีพร้อมกับย่อกายเคารพ

“หมดเคราะห์หมดโศกกันเสียทีต่อจากนี้ก็มีแต่สิ่งดี ๆ เข้ามาขอให้เจ้ามีความสุขตลอดไป” ฮุ่ยฉินมองหลานสาวด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่”

เมื่ออวยพรกันเสร็จเรียบร้อยเย่วฉีทำอุ้มเจ้าสาวมายังหน้าประตูจวนและพาขึ้นเกี้ยวด้วยตนเอง ขบวนเกี้ยวเจ้าบ่าวนั้นไม่ได้มีเพียงเจ้าบ่าวผู้หล่อเหลา แต่ยังมีเหล่าสหายที่ขี่ม้าควบปิดท้ายขบวนอย่างองอาจจนเหล่าสตรีทิ้งผ้าเช็ดหน้ากันตลอดเส้นทาง เหล่าสหายนั้นประกอบไปด้วย ประมุขจ้าวไท่เหว่ยแต่ตอนนี้เป็นเย่วเทียนที่เข้าร่างแทน องค์รัชทายาทหนิงหยางปิง เหอจิ้นฝานและหมิงเย่วฉี ส่วนคนในตระกูลหมิงนั้นก็ควบรถม้าติดตามมาด้วยเช่นกัน

ขบวนสินสมรสของเจ้าสาวนั้นเรียกได้ว่ายาวเสียจนไม่อาจคำนวนได้ว่ามันมากเท่าไรเพราะหากคิดก็จะพาให้ปวดหัวเสียเปล่า ๆ งานอภิเษกสมรสจัดขึ้นภายในตำหนักบูรพาที่โอ่อ่าสวยงามเป็นครั้งแรกที่แขกเรื่อนั้นได้เข้ามายลโฉม สร้างความปลื้มปิติให้แก่ทุกคนไม่น้อยเพราะหากไม่มีงานนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้มีสิทธิ์เห็นตำหนักที่สวยงามเช่นนี้หรือไม่

พิธีการต่าง ๆ ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีงานเลี้ยงมงคลยังดำเนินไปอย่างไม่มีทางจบสิ้นแม้ว่าเจ้าบ่าวอยากจะเข้าห้องหอจนใจไม่อยู่กับตัวแล้วก็ตาม แต่หากแขกในงานไม่กลับเขาก็เข้าห้องหอไม่ได้นี่เป็นธรรมเนียม แต่ปกติก็ไม่มีแขกเสียมารยาทกับเจ้าบ่าวเท่างานนี้อีกแล้วโดยเฉพาะเหล่าสหายของเขาเอง แขกคนอื่นต่างแยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว

มันช่างน่าตายยิ่งนัก...

และดูเหมือนว่าสหายเหล่านี้จะยังไม่ยอมกลับง่าย ๆ เขาต้องทำอะไรบางอย่างเสียแล้ว คิดได้เช่นนั้นชินอ๋องหยางหลงจึงเรียกองครักษ์ข้างกายออกมา แล้วเอ่ยสั่งการบางอย่างเพียงไม่นานองครักษ์ก็กลับมาพร้อมของที่สั่ง

ชินอ๋องหยางหลงเดินไปหยิบขวดสุราจ้าวอินทรีย์ที่ทำจากองุ่นชั้นดีจากนั้นก็เปิดฝาออกแล้วเทบางอย่างลงไป ยาสลบชนิดรุนแรงเพราะสหายแต่ละคนนั้นล้วนร่างกายแข็งแรงยาธรรมดาไม่อาจเป็นผล เย่วซินเลือกยาชนิดนี้มาให้แน่นอนว่ามันย่อมไม่เป็นอันตราย

ชินอ๋องอยางหลงถือขวดสุราไปยังสหายจากนั้นก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีรินใส่แก้วให้ครบทุกคน เพียงไม่นานทุกคนก็หลับใหลไม่ได้สติอีกเลย หยางหลงไม่มีเวลามาดูแลคนนอนหลับเขาสั่งให้องครักษ์จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องเจ้าสาวทันที

เย่วซินออกจากห้องเจ้าสาวเมื่อรู้ว่าเจ้าบ่าวกำลังจะมา จากนั้นก็เดินไปดูผลงานของตนเอง เมื่อเห็นว่ามีคนจัดการแบกบุรุษทั้งหลายไปยังห้องพักเย่วซินก็กลับไปนอนเช่นกัน เพราะเวลานี้ค่อนข้างดึกมากแล้ว เย่วซินส่ายหน้ากับสภาพของเหล่าบุรุษและนึกสงสารเจ้าบ่าวอยู่ไม่น้อย

ภายในห้องที่ถูกประดับตกแต่งสวยงามอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมงคล บนเตียงใหญ่ยังมีกลีบดอกเหมยกุ้ยสีแดงสดที่ถูกนำมาจัดเป็นรูปหัวใจสวยงาม ร่างบางนั่งหลังยืดตรงขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของประตูเปิดและปิดลงอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงก้าวเท้าอย่างมั่นคงมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า ร่างบางที่นั่งอยู่รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกทั้ง ๆ ที่ตนเองและคนตรงหน้าถือว่าใกล้ชิดและสนิทกันไม่น้อย ผ้าสีแดงลวดลายงดงามถูกเปิดขึ้น ดวงตากลมโตพราวระยับสบเข้ากับดวงตาคมดุแต่ตอนนี้ฉายแววอบอุ่น

“วันนี้เจ้างดงามมากอิงเอ๋อร์” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยชื่นชม จากนั้นก็พยุงร่างบางให้ลุกขึ้นเพื่อทำพิธีต่อให้จบ เหล้ามงคลถูกดื่มลงคอและตามด้วยอาหารมงคลทุกอย่างล้วนถูกกินเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับแข่งขันจับเวลา

หยางหลงไม่อยากเสียเวลาในส่วนนี้มากนัก เพราะเขาเสียเวลากับสหายน่าตายพวกนั้นมามากพอแล้ว เมื่ออาหารถูกกลืนลงท้องเรียบร้อยมือหนารีบรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าคมหล่อก้มลงแนบชิดกับใบหน้างาม ริมฝีปากหนาเข้าครอบครองปากอิ่มคล้ายหิวกระหาย

การกระทำนั้นรวดเร็วจนร่างบางตั้งตัวไม่ทันแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนปล่อยให้อีกฝ่ายได้กระทำตามใจของเขา จิวอิงรู้ว่าอีกฝ่ายรอคอยเวลานี้มานานมานัก

ลิ้นหนาไล่เลียริมฝีปากอิ่ม ลิ้นร้ายกวาดชิมความหอมหวานและไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างหยอกล้อ หลอกล่อให้อีกฝ่ายเคลิบเคลิ้มได้เป็นอย่างดี มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาจัดการกับชุดสีแดงที่มันช่างเกะกะนักในตอนนี้ เสื้อคลุมสีแดงด้านนอนถูกถอดออกอย่างรวดเร็วและง่ายดาย

มือหนาหันไปสะบัดครั้งหนึ่งแสงเทียนที่ถูกจุดสว่างไสวก็ดับลงเหลือเพียงบางส่วนนเท่านั้นที่ยังไม่ดับมอดลง หยางหลงไม่อยากให้ห้องนี้มืดเกินไปเพราะเขาอยากมองสำรวจบางอย่างที่งดงามในคำคืนนี้

หยางหลงยอมปล่อยปากอิ่มให้เป็นอิสระแล้วจัดการรวบร่างบางขึ้นอุ้มพาเดินมายังเตียงนอนที่ถูกจัดเอาไว้อย่างดีและสวยงาม ความตื่นเต้นที่อกแกร่งด้านซ้ายยิ่งเพิ่มทวี

เมื่อวางร่างบางลงหยางหลงก็รีบจัดการกับอาภรณ์ของตนเองจนเหลือเพียงกางเกงตัวในที่บางเบาเท่านั้น ร่างกายกำยำเผยออกมาสู่สายตาของอีกฝ่าย จิวอิงใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที่เห็นมัดกล้ามสวยงามของอีกฝ่าย

ไม่รอช้าหยางหลงรีบจัดการอาภรณ์ที่เหลือของอีกฝ่ายทันที จิวอิงหลับตาแน่นไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายที่นางคาดว่ากำลังมองสำรวจเรือนร่างของตนเอง เพราะจิวอิงรับรู้ได้ว่าทั้งร่างกายยามนี้ไม่หลงเหลืออาภรณ์ใด ๆ ปกปิดแล้ว

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอันนุ่มนวลบริเวณกรอบหน้าไล่ต่ำลงมายังคอระหง สำผัสอันแผ่วเบาคล้ายสำรวจอย่างถ้วนถี่ เพราะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเพียงเท่านั้น ร่างสูงที่โน้มตัวลงมาสำรวจร่างบางยกยิ้มอย่างพอใจ