บทที่ 168 แคว้นหานที่แสนอ้างว้างของหานเสวี่ยถัง

ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากคืนวันแต่งงานของเย่วซิน จ้าวไท่เหว่ยนั่งหน้าตึงไม่พูดไม่จาไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นอะไรนอกจากเย่วซิน คืนนั้นหลังจากที่โดนเคี่ยวกรำเย่วซินที่ยังมีสติเหลืออยู่ไม่มากก็จัดการสั่งสอนคนอวดดีที่บังอาจมาเคี่ยวเข็ญตนเสียเล็กน้อย โดยการใช้ยากับเจ้ามังกรให้มันนอนหลับอย่างสงบไปสักห้าวัน เพราะเย่วซินเองก็บอบซ้ำไม่น้อยและต้องการพักผ่อนเช่นกัน

เย่วซินให้พี่จางฮั่นและจางฮ่าวไปส่งข่าวให้จิวอิงเรื่องที่จะนำกระดูกของท่านแม่ไปยังแคว้นหาน เย่วซินคิดว่าท่านแม่เองก็ต้องการเช่นนั้นเหมือนกัน อีกอย่างตนเองนั้นก็ต้องเดินทางไปยังแคว้นหานและคงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเพื่อไม่ให้บิดาต้องรู้สึกโดดเดี่ยว

“ท่านปู่จะไปอยู่กับหลานหรือไม่เจ้าคะ” เย่วซินเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ตนยอมรับว่าอยากให้ท่านปู่ไปอยู่ด้วยกันที่แคว้นหาน เพราะตลอดระยะเวลาตั้งแต่เล็กจนโตก็มีท่านปู่ที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอหากต้องห่างกันตนคงทำใจไม่ให้คิดถึงไม่ได้

“เจ้าเองก็มีครอบครัวแล้วนะ ยังอยากให้ปู่อยู่กับเจ้าอีกหรือ?” ฮุ่ยฉินเอ่ยถามหลานสาว

“ท่านปู่ก็รู้ว่าหลานไม่เคยเบื่อท่านปู่เลย หลานอยากให้ท่านปู่อยู่ใกล้ ๆ” เย่วซินเอ่ยพร้อมกอดแขนออดอ้อนอย่างสุดฤทธิ์

“ถ้าท่านปู่ไปข้าก็จะไปกับท่านปู่ด้วย” เย่วฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาคิเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว เขาอยากับท่านปู่และน้องสาวคนนี้มาหลายปีเรียกว่าผูกพันกันมากกว่าสายเลือดเสียอีก

“เจ้าลูกคนนี้จะหนีแม่ไปอีกคนรึ?” จูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจหากทุกคนต้องเดินทางจากไปไกลอีกหน

“โธ่ท่านแม่...” เย่วฉีเอ่ยเสียงอ่อนเพราะเข้าใจความรู้สึกของมารดา

“เอาเถิดแม่ไม่ห้ามเจ้าโตพอที่จะตัดสินเองได้แล้ว” จูเซียนเอ่ยด้วยความเข้าใจ อย่างน้อยจิวอิงก็อยู่ที่แคว้นหนิงนางคงจะไม่เหงาเท่าใดนักถ้าเทียบกับบิดาของพวกนาง

“ขอบคุณขอรับท่านแม่” เย่วฉีเอ่ย

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ข้าจะมาเยี่ยมท่านบ่อย ๆ แล้วท่านปู่ตัดสินใจอย่างไรหรือเจ้าคะ” เย่วซินเอ่ยขอบคุณมารดาบุญธรรมและหันไปถามท่านปู่ของตน

“พวกเจ้าตัดสินใจกันแล้วปู่จะแย้งอันใดพวกเจ้าได้อีกเล่า” ฮุ่ยฉินเอ่ย เขายอมรับว่าหากต้องห่างหลานสาวเขาคงคิดถึงนางมากเช่นกัน เขาตัดสินใจมาตั้งนานแล้วว่าหากนางไปอยู่ที่ใดเขาจะตามนางไปทุกที่ ตราบใดที่นางยังต้องการชายแก่คนนี้อยู่ เขาเลี้ยงดูนางมาไม่เคยต้องห่างกายหากต้องแยกจากันเขาเองก็ทำใจลลำบากเช่นกัน

"ท่านปู่น่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะ” เย่วซินเอ่ยพร้อมกับหอมแก้มชายชราเป็นรางวัลหนึ่งครั้งอย่างที่เคยทำ นั่นยิ่งทำให้หัวใจของชายชราเอิบอิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

หลังจากตกลงกันได้เรียบร้อย จิวอิงกับหยางหลงก็เดินทางมายังจวนตระกูลหมิง ทั้งสองพี่น้องช่วยกันขุดหลุมฝังศพของมารดาอีกครั้งจากนั้นเย่วซินก็นำเข้าไปเก็บเอาไว้ในแหวนจัดเก็บของตนเอง ครานี้มารดาของพวกนางจะได้มีป้ายวิญญาณที่ถูกต้องเสียที

“พี่ไท่เหว่ยท่านจะไม่คุยกับข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ?” เย่วซินเอ่ยถามคนตัวสูงที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียงนอนภายในห้อง

“...”

“ท่านรังแกข้าก่อน” เย่วซินเอ่ยอย่างไม่ยอมรับความผิดของตนเอง

“ข้าคนเดียวหรือ? เจ้าเย่วเทียนนั่นก็รังแกเจ้าเช่นกัน” ไท่เหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ไม่รู้ล่ะ ก็ท่านออกมาช่วงที่ข้ากำลังโมโหพอดี”

“ข้าผิด?”

“ใช่...” เย่วซินยืนกรานอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็ได้ ข้ายอมรับข้าผิดเองที่รังแกเจ้า” ไท่เหว่ยยอมอ่อนข้อให้เพราะขืนเขายังดันทุรังจะเอาชนะภรรยาของตนเองคงต้องยอมรับความผลที่ตามมา นั่นมันไม่คุ้มค่าเลยสักนิดเดียว