บทที่ 83 ท่านรักข้าหรือยัง

เย่วซินหลังจากลับฝีปากกับบิดาจนพอใจก็เรียกซานจิ่นและเกาซูหลางเข้ามาด้านในห้อง เพื่อที่จะได้ช่วยกันยืนยันเรื่องที่ตนเองจะเอ่ยเล่าทั้งหมดว่ามันคือเรื่องจริง แม้ตอนนี้ท่านพ่อจะยังจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้แต่ตนก็จะพยายามพูดคุยและเล่าทุกอย่างให้เขาฟังทุกวัน

“ท่านพ่อจำปิ่นปักผมชิ้นนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ” เย่วซินเอ่ยพร้อมหยิบปิ่นปักผมหยกขาวลวดลายมังกรฝังพลอยสีแดงตรงดวงตาดูที่น่าเกรงขามและสวยงามออกมาจากแหวนจัดเก็บส่งให้บิดาได้ดู

หานเสวี่ยถังหยิบปิ่นปักผมหยกขาวมาจากมือเรียวเล็กของสตรีตัวน้อยที่อ้างว่าเป็นบุตรสาวของตน ครั้งแรกที่เขาได้เห็นปิ่นหยกพลันหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาทันที จากนั้นก็มีภาพซ้อนขึ้นมาในหัวมันเป็นภาพที่ไม่ชัดเจนเท่าใดนักแต่พอจับใจความได้ว่า

‘เหม่ยเอ๋อร์เจ้าเก็บปิ่นอันนี้เอาไว้ให้ดี มันเป็นของแทนใจและคำสัญญาของพี่ว่าจะกลับมาหาเจ้า’

ภาพและเสียงพูดคุยเลือนลางหายไปหานเสวี่ยถังยกมือขึ้นกุมศีรษะเพราะรู้สึกปวดหัวอย่างเฉียบพลันและรุนแรงเท่านั้นยังไม่พอเขารู้สึกปวดหนึบที่หัวใจจนต้องร้องออกมา “โอ๊ยย...”

“ท่านพ่อ!!” เย่วซินรีบเข้าไปหาบิดาด้วยความตกใจ

“นายท่าน!!” ซานจิ่นและเกาซูหลางเอ่ยขึ้นพร้อมกันแล้วช่วยกันประคองร่างของผู้เป็นนายมานอนพักที่เตียงด้วยสีหน้าเป็นกังวลเช่นกัน

“ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ดีขึ้นหรือยัง” เย่วซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลเพราะกลัวว่าบิดาจะอาการกำเริบขึ้นมาอีก เย่วซินหยิบเม็ดยาที่ลดอาการเครียดออกมาป้อนบิดาของตน

“ท่านพ่อกินยาก่อนเจ้าค่ะแล้วนอนพักผ่อนเสียหน่อย ข้าจะไปเตรียมมื้อเย็นเอาไว้ให้ตื่นแล้วเราค่อยมากินข้าวด้วยกันนะเจ้าคะ” เย่วซินป้อนเม็ดยาให้ผู้ป่วยและท่านก็ยอมกินอย่างว่าง่ายตามด้วยน้ำชาอุ่นๆ เพียงครู่บิดาของตนก็เริ่มผ่อนคลายและคล้อยหลับไป

“ฝากท่านทั้งสองช่วยดูแลท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะเข้าครัวเสียหน่อย” เย่วซินเอ่ยบอกซานจิ่นและเกาซูหลาง เพราะไม่อยากปล่อยให้บิดาต้องอยู่คนเดียว

“นายท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ขอรับคุณหนู” ซานจิ่นเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะจู่ๆนายท่านก็ปวดหัวอย่างรุนแรง

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่ออาจกำลังจะพยายามจดจำเรื่องราวในอดีตจึงเกิดอาการปวดหัวรุนแรงพักผ่อนสักหน่อยอาการก็ดีขึ้น” เย่วซินเอ่ยบอก ปิ่นปักผมหยกขาวคงไปกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของบิดาไม่แน่ท่านอาจจะจดจำบางอย่างได้บ้างแล้ว

“นายท่านเริ่มจดจำได้แล้วหรือขอรับ ข้าน้อยดีใจยิ่งนัก” เกาซูหลางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มขึ้นมาทันทีด้วยความยินดี

“เจ้าค่ะ” เย่วซินเอ่ยพร้อมยกยิ้มไปให้เช่นกัน จากนั้นก็เดินออกไปแล้วตรงไปยังห้องครัวทันที

เกาซูหลางที่ได้รับรู้จากซานจิ่นคร่าวๆว่านายท่านมีคนรักและมีบุตรสาวฝาแฝดคือคุณหนูเย่วซินส่วนอีกคนหนึ่งคือคุณหนูจิวอิง ซึ่งซานจิ่นเองก็ยังไม่เคยพบเห็นเช่นกัน คราแรกเขาเองก็ตกใจมากแต่เมื่อมองคุณหนูเย่วซินดีๆก็พบว่านางช่างคล้ายกับนายท่านเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะดวงตาคู่สวยคู่นั้น จากนั้นเกาซูหลางก็ให้ซานจิ่นเล่าเรื่องราวของคุณหนูให้ตนฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง

วันนี้เย่วซินเข้าครัวทำอาหารด้วยความตั้งใจเพราะตนตั้งใจเอาไว้แล้วว่าต่อจากนี้ไปจะไม่กลั่นแกล้งประมุขจ้าวอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาคือผู้มีพระคุณอันสูงสุดที่ตนต้องตอบแทน วันนี้จึงทำอาหารให้เขากินอย่างสุดฝีมือ และยังใจดีให้พ่อครัวของทางพรรคเข้ามาดูการทำอาหารและช่วยหยิบจับบ้างเผื่อวันข้างหน้าเขาจะได้ทำให้คนในพรรคกินกัน

ภายในครัวมีวัตถุดิบให้เลือกสรรมากมายทั้งเนื้อ นม ไข่ ผักและผลไม้ เย่วซินมองดูวัตถุดิบเหล่านี้แล้วพอใจอย่างยิ่ง วันนี้เย่วซินจึงทำอาหารง่ายๆที่คิดว่าท่านประมุขคงยังไม่เคยกินจากที่ไหนมาก่อนอย่างแน่นอน

เย่วซินหยิบปลาขึ้นมาแร่เอาแต่เนื้อแล้วล้างคาวด้วยเกลือ จากนั้นก็หมักด้วยซอสปรุงรสและผงหม่าล่าให้มีรสชาติเผ็ดร้อนนิดหน่อย ตอกไข่ใส่ถ้วยตีให้ไข่แดงแตก และนำเกล็ดขนมปังออกมาใส่จาน เมื่อเตรียมวัตถุดิบพร้อมก้เริ่มลงมือทอดทันที

หยิบปลาที่หมักขึ้นมาจุ่มลงในถ้วยไข่แล้วคลุกด้วยเกล็ดขนมปังจากนั้นก็เอาลงกะทะที่ตั้งไฟใส่น้ำมันเอาไว้เรียบร้อย เมื่อเหลืองกรอบได้ที่ก็ตักขึ้นมาพักน้ำมันล้วทอดชิ้นต่อไปเรื่อยๆ มันเทศเย่วซินก็หั่นเป็นชิ้นเล็กๆแล้วทอดเช่นเดียวกัน

เครื่องปรุงต่างๆที่เย่วซินใช้ทำอาหารนั้นมาจากเรือสินค้าของปีเตอร์ที่ไปกว้านซื้อมาเมื่อคราวก่อน ครั้งนั้นหมดเงินไปมากโขจนเกือบหมดตัวเลยทีเดียว เพราะสินค้าบนเรือเป็นสิ่งของที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของตนในชาติภพนี้เป็นอย่างมาก ต้องขอบคุณพระเจ้าที่เมตตาส่งเรือสินค้ามาให้ถึงที่นี่

พ่อครัวของทางพรรคเอ่ยถามเรื่องเครื่องปรุงที่เขาไม่เคยพบเห็นหรือใช้มันมาก่อน เย่วซินก็เอ่ยบอกว่าซื้อมาจากท่าเรือและลองให้เขาชิมรสชาติดู พ่อครัวดูสนใจการเรียนรู้ในครั้งนี้เป็นอย่างมาก เย่วซินจึงมอบเครื่องปรุงเอาไว้ให้เขาและอธิบายอย่างละเอียดว่าแต่ละอย่างสามารถเอาไว้ใช้ทำอะไรได้บ้าง พ่อครัวกลัวจะจำไม่ได้จึงหยิบกระดาษขึ้นมาจดรายละเอียดนับว่าใส่ใจไม่น้อย

เย่วซินจัดจานอาหารเมนูปลาชุบเกล็ดขนมปังกับมันเทศทอดกินกับซอสมะเขือเทศและมายองเนสได้อย่างสวยงามและแปลกตา ยังมีจานสลัดครีมผลไม้รวมที่คลุกเคล้าเข้ากันแล้วอีกหนึ่งจานเอาไว้กินแก้เลี่ยน ตบท้ายด้วยมันต้มน้ำขิงร้อนๆ เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็สั่งให้บ่าวหน้าห้องยกไปวางที่โถงอาหารเพราะตอนนี้ได้เวลาอาหารแล้ว

บ่าวที่ยกสำรับไปนั้นมองอาหารที่อยู่ในมือพร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มันช่างหมอกรุ่นยั่วน้ำลายยิ่งนักแต่ตนก็ได้แต่มองเท่านั้นและนั่นก็ถือว่าเป็นบุญมากนักแล้ว

จ้าวไท่เหว่ยเมื่อถึงเวลามื้ออาหารก็เดินมายังโถงเห็นบ่าวรับใช้กำลังยกเข้ามาพอดี อาหารวันนี้ดูแปลกตาเขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน ต้องเป็นฝีมือของคนตัวเล็กอย่างแน่นอน สมแล้วที่นางเป็นผู้ดูแลกิจการเหลาอาหาร

เย่วซินเดินตามเข้ามาภายในโถงอาหารเห็นประมุขจ้าวนั่งมองอาหารอยู่ไม่วางตาก็รีบเอ่ยทักทันที “ท่านประมุขอาหารวันนี้ข้าปรุงสุดฝีมือเลยนะเจ้าคะ” เย่วซินเอ่ยพร้อมยิ้มอย่างสดใสไปให้คนร่างสูง

วันนี้ประมุขจ้าวใยถึงดูมีสง่าราศียิ่งนัก เขาสวมชุดสีขาวสะอาดตาผมรวบเก็บเรียบร้อยปักเพียงปิ่นไม้เท่านั้น ใบหน้าของเขาช่างดูหล่อเหลาเนียนเรียบใสเด้งอย่างกับโอปป้าดาราเกาหลีเลย เย่วซินยืนคิดอยู่ในใจพลางนึกออกแล้วว่าวันนี้ที่ตนเองดูท่านประมุขโดดเด่นมีสง่าขึ้นมาเพราะเส้นอคติที่ปิดกั้นในใจเอาไว้มันได้ขาดลงไปแล้ว ตอนนี้ท่านประมุขคือผู้มีบุญคุณ ผู้มีบุญคุณทำอะไรย่อมดูดีเสมอ..