บทที่4 เด็กน้อยโดนรังแก

แคว้นฉิน ตระกูลซู

หลายวันมานี้เสี่ยวชิงอาศัยอยู่ที่เรือนหลังเล็กท้ายจวนที่พอคุ้มหัวหลับนอนได้ คุณชายใหญ่ซูหลวนซานให้บ่าวไพร่นำของใช้จำเป็นมาให้อย่างเครื่องครัวและอาภรณ์ ถึงเเม้จะเป็นของเก่าก็ยังดีกว่าไม่มีให้สวมใส่ สองคนนายบ่าวอาศัยอยู่อย่างไม่ลำบากมากนัก คุณหนูจิวอิงยังได้กินนมวัวที่คุณชายใหญ่ซูหลวนซานให้แม่ครัวแบ่งปันเอามาให้ เธอตั้งชื่อคุณหนูน้อยว่าจิวอิง เพราะอยากให้คุญหนูเข้มแข็งและกล้าหาญที่จะเผชิญกับความยากลำบากตามชื่อของนาง

เสี่ยวชิงหยิบถุงเงินที่ชายใจดีมอบให้ ภายในถุงมีเงินอยู่หลายตำลึงเงิน เเละมีเศษเงินอยู่อีกหลายอีแปะที่เหลือจากซื้อนมและหมั่นโถวที่ตลาด เสี่ยวชิงแอบนำเงินให้บ่าวที่สนิทนำไปซื้อของที่จำเป็นต่อคุณหนูจิวอิงเอาไว้ในยามฉุกเฉิน เพราะไม่อยากรบกวนคุณชายใหญ่มากเกินไป

ตอนนี้ที่เรือนใหญ่กำลังวุ่นวายด้วยฮูหยินเจียวซื่อกำลังตั้งครรภ์แก่บุตรคนที่สองใกล้คลอดเต็มที ผู้คนมักรายล้อมอยู่ใกล้เรือนเพื่อความปลอดภัย ส่วนนายท่านใหญ่ช่วงนี้กำลังยุ่งอยู่กับงานราชการที่กำลังจะหมดวาระจึงต้องเร่งสะสางที่ค้างคา

นายท่านใหญ่ทำหลับหูหลับตายอมให้เสี่ยวชิงและคุณหนูน้อยจิวอิงอาศัยอยู่ แต่ก็ห้ามไม่ให้ออกมาเพ่นพล่านที่เรือนใหญ่ให้พวกเขาต้องระคายสายตา ถึงแม้เสี่ยวชิงจะรู้สึกปวดใจแทนคุณหนูจิวอิงอยู่บ้าง แต่ก็ก้มหน้าทำตามแต่โดยดี

ชีวิตของเสี่ยวชิงและคุณหนูจิวอิงดำเนินไปอดบ้าง อิ่มบ้างแต่ก็มีความสุข เพราะเสี่ยวชิง ทั้งรักและหวงแหนคุณหนูจิวอิงเป็นอย่างมาก ตัวเองอดได้แต่คุณหนูของเธอต้องอิ่ม...

* *

สามปีผ่านไป

ที่กระท่อมน้อยกลางเขามีเด็กน้อยนั่งห้อยขาอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยป่อง ดวงตากลมโตพราวระยับแพขนตายาวงอน ขับให้ใบหน้านั้นดูโดดเด่นหน้ามอง ปากเล็กแดงระเรื่อนั่นอีก ทำให้ใครที่ได้เผลอมองเป็นต้องหลงใหล

เด็กน้อยนามว่าเย่วซินนั่งมองเด็กหนุ่มที่ตอนนี้เติบโตขึ้นสูงขึ้นกว่าเมื่อก่อนนี้มากโข กำลังก้มๆเงยๆอยู่กับแปลงผักไม่สนใจเธอเลยสักนิด

" พี่เย่วฉี เมื่อไรจะเสร็จสักทีข้าเบื่อจะแย่แล้ว " เย่วซินเอ่ย เธอเบื่อที่ต้องมานั่งดูเขาทำงานแบบนี้ ครั้นจะลงไปช่วยก็ถูกเขาจับอุ้มมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่เดิมอีก

" ใกล้แล้วๆ เจ้าช่างใจร้อนเสียจริง ไม่เห็นเหมือนตอนเป็นเด็กทารกเลย " เย่วฉีเอ่ย พลางนึกถึงทารกน้อยที่นอนสงบนิ่งไม่ส่งเสียงร้องงอแงให้รำคาญหู ตั้งแต่นางเริ่มคลานนางก็เริ่มพูดได้เช่นกันตั้งแต่สี่ดือนแรก ใช่!!ฟังไม่ผิดนางเริ่มพูดได้ตั้งแต่สี่เดือนถึงแม้ว่าจะฟังนางพูดไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตาม นางพูดภาษาอะไรก็ไม่รู้เขาเองก็ไม่เข้าใจ แต่บางคำนางก็พูดตามเขาบ้าง แต่นางก็ทำหน้าไม่เข้าใจในคำที่พูดตาม นางคลานไปเข้าห้องน้ำเอง ตอนลงบันไดช่วงแรกๆก็มีกลิ้งตกลงมาบ้างโชคดีที่ไม่สูงและท่านปู่ก็ไม่เห็นเขาจึงไม่โดนดุ

นางชอบอ่าน ชอบเขียน ที่เขารู้เพราะนางคลานไปหยิบตำรามาเล่มหนึ่งแล้วชี้มือน้อยๆจิ้มๆลงที่ตัวอักษร เขาจึงเข้าใจความหมายและอ่านออกเสียงให้นางฟังแล้วนางก็อ่านตาม ท่านปู่และตัวเขาเองก็หัวเราะชอบใจในความฉลาดของนางนัก ท่านปู่ชอบออกจากกระท่อมเข้าเมืองบ่อยๆตั้งแต่เย่วซินมาอยู่ด้วย อาหารการกินล้วนไม่ขาด ท่านปู่ซื้อตำราเรียน กระดาษพู่กันมามากมาย เพื่อสอนเย่วซินอ่านเขียน ท่านปู่ดูจะมีความสุขมากเลยทีเดียว จนไม่รู้ว่าตนเองได้เปลี่ยนไปมากขนาดไหน

" ก็ข้าโตแล้วจะให้เหมือนตอนเด็กได้อย่างไร " เย่วซินเถียงหน้านิ่ง ใช่!เธอโตแล้วอายุยี่สิบสองปีแล้วที่ภพเก่ากำลังเรียนอยู่ใกล้จะจบอยู่รอมร่อ แต่ดันมาโดนรถชนตายเสียก่อน

" จ้าๆแม่สาวน้อย " เย่วฉีพูดประชดประชันด้วยความหมั่นเขี้ยว เมื่อถอนหญ้าที่แปลงผักเสร็จ จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาฟัดแก้มกลมนุ่มหลายฟอดแม้คนตัวเล็กจะโวยวายและขัดขืนก็ตาม

" พี่เย่วฉี ท่านหอมแก้มข้าอีกแล้วนะ " เย่วซินที่โดนหอมแก้มไปหลายฟอดก็หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย จริงๆเธอน่าจะชินได้แล้วเพราะโดนเขาหอมแก้มอยู่ทุกวันตั้งแต่ยังแบเบาะ " ข้าจะฟ้องท่านปู่ " เย่วซินเอ่ยขู่

" ฮ่าๆตามใจเจ้า " เย่วฉีหัวเราะเสียงดัง ฟ้องหรือ?ท่านปู่ก็แค่ดุที่เขาหอมแก้มนางอยู่คนเดียว แล้วก็จบด้วยการที่นางโดนท่านปู่หอมบ้างก็เท่านั้น

เด็กน้อยแก้มกลมเหลือกตามองบนฟ้าด้วยความเอือมระอา ครั้นเมื่อเห็นท่านปู่เดินมาก็รีบกระโดดลงจากแคร่ไม้ไผ่แล้ววิ่งไปหาท่านปู่ทันที

" ท่านปู่กลับมาแล้ว '' เย่วซินวิ่งไปเกาะขาท่านปู่อย่างพะเน้าพะนอ

" จะเอาของฝากอีกหรือ " ฮุ่ยฉินเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

เย่วซินยิ้มเขินที่ท่านปู่รู้ทัน ก็จริงอย่างที่ท่านพูดนั่นแหละ " ท่านปู่รู้ทันหลานอีกแล้ว "

" ฮ่าๆๆมาหอมแก้มปู่ก่อนแล้วจะให้ของฝาก " ฮุ่ยฉินทุกครั้งที่ซื้อของมาฝาก เขาก็จะขอรางวัลจากนางเสมอ พร้อมกับค้อมตัวลงรอรับริมฝีปากน้อยที่จะจุมพิตลงบนแก้มสากของตน

เย่วซินยื่นหน้าหอมแก้มท่านปู่อย่างไม่อิดออดทั้งแก้มซ้ายและแก้มขวาด้วยความรักและเทิดทูนที่เลี้ยงดูเธอมา

เย่วฉีมองท่านปู่ด้วยความอิจฉา นางไม่ยอมหอมแก้มของเขา โดยอ้างต้องมีของฝากมาแลกถึงจะยอม แล้วเขาจะไปหาของฝากมาจากไหนวันๆก็เฝ้าอยู่กับนางที่กระท่อมเนี่ย!!

" ปู่ซื้ออาภรณ์ชุดใหม่มาให้และมีขนมด้วย เข้าเรือนไปลองชุดกันเถอะ " ฮุ่ยฉินพูดพร้อมกับอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วเดินเข้าเรือนทันที

" ท่านปู่แล้วของฝากข้าเล่าไม่มีหรือ? " เย่วฉีร้องตะโกนตามหลังไป

" ไม่มี!! "

" โถ่ว..ท่านปู่ลำเอียง " เย่วฉีโอดครวญ แต่ก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรหรอก เพราะท่านแม่จะให้คนส่งเสื้อผ้าและของใช้มาให้มากมายตลอดสามปี และก็สามปีที่เขาอยู่ศึกษาตำราสมุนไพร ปลูกสมุนไพร ปรุงยากับท่านปู่ไม่ได้กลับจวนไปหาท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ใหญ่เลย

" วันพรุ่งปู่จะพาเจ้ากลับจวนไปเยี่ยมบิดา มารดาเตรียมตัวให้พร้อม " ฮุ่ยฉินเอ่ยบอกหลานชาย เขาเองก็ไม่ได้กลับจวนมาหลายปีแล้วตั้งแต่เย่วซินมาอยู่ด้วย เขาเคี่ยวกำหลานชายและหลานสาวเรียนรู้ตำราต่างๆโดยเฉพาะเรื่องสมุนไพรและการปรุงยา

" จริงหรือขอรับ หลานคิดถึงทุกคนแล้วเช่นกัน " เย่วฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ เขาเองก็มัวยุ่งอยู่กับการเลี้ยงดูเย่วซินและอ่านตำราจนเวลาล่วงมาสามปีแล้ว

" จวนของท่านปู่กับพี่เย่วฉีอยู่ที่ไหนหรือเจ้าค่ะ " เย่วซินเอ่ยอย่างสงสัย เพราะท่านปู่ไม่เคยพาเธอออกไปไหนเลย นอกจากเข้าป่าหาสมุนไพรบ้างเท่านั้น

" อยู่เมืองหลวง " เย่วฉีเอ่ยตอบ

เย่วซินตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงเมืองหลวงเพราะเธออยู่แต่ในป่า ยังไม่เคยเห็นแสงสีในเมืองเลย อยากไปๆ..

" ฮ่าๆๆ" ฮุ่ยฉินหัวเราะเสียงดังกับท่าทางของหลานสาว เย่วซินนางตัวเล็กนิดเดียวแต่กิริยาท่าทางและความคิดของนางเหมือนผู้ใหญ่ช่างขัดแย้งกันเสียจริง

" หลานขอตัวไปหาแม่มะลิก่อนนะเจ้าคะ เอ..แต่เราไปแล้วใครจะดูแลแม่มะลิเล่าเจ้าคะท่านปู่ '' เย่วซินยังอดห่วงผู้มีพระคุณอีกคน เอ้ย..อีกตัวหนึ่งไม่ได้

" ไม่ต้องห่วงหรอก ปู่จัดการเรียบร้อยแล้ว "

" เจ้าค่ะ "

เด็กน้อยวิ่งลงเรือนไปทางด้านหลังกระท่อมทันที