บทที่ 1

ตอนที่เธอกำลังกลับบ้านจากโรงพยาบาลเพียงลำพัง เบลล่า แคลโลว์เห็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอและพี่ชายอีกสามคนกำลังฉลองวันเกิดของเพิร์ล กรีน

เพิร์ลเป็นคนที่ทำให้เธอต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

ความโกรธแล่นไปที่หัวเธอ เบลล่าเดินไปข้างหน้า เอื้อมมือไปคว้าผมของเพิร์ล แล้วกดหัวของเธอเข้าไปในเค้กอย่างแรง

โรมัน กรีน พี่ชายคนโตของเธอตำหนิว่า “เบลล่า แคลโลว์ ทำอะไรของเธอฮะ รีบไปขอโทษเพิร์ลซะ!”

“เพียะ!”

เบลล่าตบหน้าโรมัน “ขอโทษบ้านแกนะสิ หุบปากไปเลย!”

โร๊บ กรีน พี่ชายคนที่สองของเธอ: "แกบ้าไปแล้วเหรอ?"

“เพียะ!”

เบลล่าตบหน้าโร๊บ “แกก็หุบปากไปด้วย!”

ปากของนิวตัน กรีน พี่ชายคนที่สามของเธอกระตุก

“เพียะ!”

นิวตันเอามือกุมหน้าของเขาไว้ เขาโกรธมากจนหน้าของเขาบิดเบี้ยว “ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย มาตีฉันทำไม”

เบลล่าหัวเราะเยาะ “ฉันเต็มใจ ฉันจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยงั้นเหรอ?”

“แก...” นิวตันโกรธมากจนพูดไม่ออก

บรูค กรีน กำลังจะพลิกตัวออกเมื่อ เบลล่า ทุบตีและถ่มน้ำลายใส่หน้าเขา “ฉันไม่อยากฟังแก หุบปากซะ!”

จากนั้นเธอก็หยิบเครื่องดื่มจากโต๊ะเทลงบนคุณนายกรีน

“พวกแกทุกคนก็มีส่วนด้วยเหมือนกัน ฉันจะไม่ลำเอียงเหมือนพวกแก”

ทุกคนตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเบลล่าที่พยายามอย่างหนักเพื่อเอาใจพวกเขาเมื่อสามเดือนก่อน จะทุบตีและดุพวกเขาอย่างบ้าคลั่งหลังจากตื่นขึ้นมาหลังจากอาการโคม่านานสามเดือน

เบลล่าเป็นลูกสาวที่แท้จริงของตระกูล กรีน

ในวันที่เธอเกิด เธอและลูกสาวพี่เลี้ยงสลับตัวกัน

จนกระทั่งหนึ่งปีที่แล้ว ครอบครัวกรีน ได้รู้ความจริงว่าพวกเขาหาเธอพบแล้ว

อย่างไรก็ตาม ครอบครัวกรีน ไม่สามารถทนที่จะแยกจากกับเพิร์ลได้ หลังจากที่พวกเขาเลี้ยงดูเธอมานานนับสิบเก้าปี จึงอยากให้เพิร์ลอยู่ในตระกูลกรีนต่อไป

พวกเขากลัวว่าเพิร์ลจะถูกเข้าใจผิด ดังนั้นพวกเขาจึงปฏิบัติต่อเพิร์ลดีกว่าเบลล่า ลูกสาวที่แท้จริงของพวกเขา อย่างไรก็ตามพวกเขาปฏิบัติต่อลูกสาวตัวเองอย่างเย็นชา

เพิร์ลนั้นเล่นละครเก่งมาก เธอวางแผนอยู่เสมอ ซึ่งทำให้ครอบครัวกรีนเกลียดเธอ

เมื่อสามเดือนที่แล้ว เธอถูกเพิร์ลผลักลงจากเวทีที่สูงห้าเมตร

ครอบครัวกรีน ยังเพิกเฉยต่อเธอซึ่งอาบไปด้วยเลือด และวิ่งไปปลอบเพิร์ลที่กำลังหวาดกลัว

แม้ว่าพวกเขาจะวิ่งไปปลอบเพิร์ล พวกเขาก็เหยียบเธอ

ทั้งห้าคนก้าวเข้ามาหาเธอ

มันทำให้ร่างกายที่มีแผลอยู่แล้วของเธอแย่ลงไปอีก

หลังจากนั้นเธอก็กลายเป็นผัก

เบลล่ารวบรวมสติและกวาดสายตามองทุกคนอย่างเย็นชาก่อนที่จะหยุดที่เพิร์ลในที่สุด

เพิร์ลตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพี่ชายคนโตของเธอด้วยความกลัว

เบลล่าหัวเราะเยาะ “เธอและฉันมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถอยู่ในครอบครัวนี้ได้ หากคุณต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่ ก็ไล่เธอออกไปทันที อย่าปล่อยให้เธออยู่ในครอบครัวเราอีก!”

เธอพยายามที่จะเข้ากันได้ดีกับพวกเขามาโดยตลอดและพยายามรวมตัวเข้ากับครอบครัวนี้ เธอพยายามแสดงความรักต่อพวกเขาทุกคน และพยายามให้พวกเขาเห็นเธอดีกับเธอและยอมรับเธอ

อย่างไรก็ตาม คนกลุ่มนี้กลับกลายเป็นคนโง่เขลา พวกเขาละทิ้งญาติพี่น้องของตนเองและล้อมรอบเพิร์ล

ตอนนี้เธอยอมแพ้แล้ว

เธอไม่มีทางทำให้พวกเขาทุกคนเหมือนเธอ

อย่างไรก็ตาม เธอมีวิธีทำให้พวกเขาเกลียดเธอ

หากพวกเขาทำให้เธอไม่มีความสุข เธอก็จะทำให้พวกเขาไม่มีความสุขมากยิ่งขึ้น!

บรูคโกรธมาก "เพิร์ลจะเป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัวกรีนของเราตลอดไป ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ สถานที่แห่งนี้ก็จะเป็นบ้านของเธอตลอดไป!"

พี่สามพูดว่า "ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้ เพิร์ลดีกับคุณมาก ทำไมเธอถึงมุ่งเป้าไปที่เพิร์ลตลอด? แถมยังอยากจะไล่เธอออกจากบ้านด้วยซ้ำ"

“เพียะ!”

เบลล่าตบเขาอีกครั้ง

พี่ชายคนที่สามโกรธมากจนแทบจะระเบิดออกมา

“เบลล่า มันจะมากเกินไปแล้ว วันนี้ฉันสั่งสอนเธอเอง!”

พี่ชายคนที่สามยืนขึ้นและพร้อมที่จะเคลื่อนไหว

ในเวลานี้ ครอบครัวอื่นๆ กลับมามีสติและลุกขึ้นทีละคน พร้อมที่จะต่อสู้กับเธอด้วยกัน

พวกเขาทุกคนคิดว่าวันนี้จะต้องสอนบทเรียนหมาป่าตาขาวและตั้งกฎเกณฑ์ให้กับเธอ

ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

แม้ว่าพวกเขาจะมีกันหลายคน แต่การเคลื่อนไหวของเบลล่า ก็ไร้ความปราณีเกินความคาดหมายของพวกเขา เธอถ่มน้ำลายใส่พวกเขา เตะเป้าของพวกเขา และทุบทุกสิ่งที่เธอจับได้

พวกเขาทั้งสี่ไม่สามารถเอาชนะหญิงสาวที่อ่อนแออย่างเบลล่าได้จริงๆ!

เบลล่าใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อวิ่งขึ้นไปชั้นบน ขณะที่เธอวิ่ง เธอพูดว่า "ในเมื่อพวกคุณทุกคนไม่ต้องการขับไล่เพิร์ลออกไป ฉันจะไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะตัดความสัมพันธ์ทั้งหมดกับครอบครัวกรีนของคุณ และอย่าได้พบกันอีก!"

“คราวหน้าเจอกันข้างนอก อย่ามาพูดถึงฉันหรือทักทายฉันด้วยซ้ำ ฉันว่ามันจะซวย!”

เธอวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอ พบบัตรประจำตัวของเธอ แล้วกระโดดลงจากหน้าต่าง

ชั้นสองก็สูงนิดหน่อย

อย่างไรก็ตาม เธอเคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาก่อน ดังนั้นความสูงเท่านี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

ในห้องนั่งเล่น

เพิร์ลร้องไห้เศร้าขณะกอดแม่

“ฉันอยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพี่สาวมาโดยตลอด ถ้ามีอะไรดีๆ ฉันจะคิดถึงเธอทันที ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะไม่ยอมยอมรับฉันขนาดนี้”

“แม่คะ พ่อคะ หนูว่าหนูไปจากครอบครัวกรีนดีกว่า สุดท้ายแล้ว เขาก็เป็นลูกสาวแท้ๆของคุณ ไม่ว่านิสัยของเธอจะแย่แค่ไหน เธอยังคงมีเลือดของคุณอยู่ในตัวเธอ และหนูก็แค่คนนอก”

“หนูจะไปขอร้องเธอตอนนี้ แม้ว่าจะต้องคุกเข่าลงให้เธอก็ตาม ตราบใดที่เธอกลับมาดูแลคุณแทนหนู หนูก็จะไม่เสียใจ…”

เพิร์ลกล่าวอย่างจริงใจ

ครอบครัวกรีนต่างตกตะลึงและสะเทือนใจ