บทที่ 4

รถขับมาสามชั่วโมงแล้วหยุดที่ริมฝั่งแม่น้ำ

ในแม่น้ำมีเรือสำราญขนาดกลางลำหนึ่งมาจอดที่ริมแม่น้ำ

ทุกคนลงจากรถ

ผู้กำกับถือลำโพงแล้วพูดว่า "เอาล่ะ เราจะนั่งเรือสำราญไปยังสถานที่ถ่ายทำ ก่อนขึ้นเรือ กรุณาส่งโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์สื่อสารอิเล็กทรอนิกส์อื่น ๆ ของคุณให้กับผู้จัดการหรือผู้ช่วยของคุณ ผู้จัดการ และผู้ช่วยตามคุณไปที่สถานที่ถ่ายทำไม่ได้"

เบลล่ามาคนเดียวโดยไม่มีผู้จัดการหรือผู้ช่วย

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วยื่นให้ผู้กำกับ เธอพูดว่า "ผู้จัดการและผู้ช่วยของฉันไม่อยู่ที่นี่ โปรดช่วยฉันเก็บโทรศัพท์ไว้ด้วย"

ผู้กำกับหยิบโทรศัพท์ของเธอแล้วหยิบกล่องเหล็กออกมาต่อหน้าเธอ เขาวางโทรศัพท์แล้วขอให้พนักงานนำเครื่องมือเชื่อมออกมาเชื่อมกล่องเหล็กตรงจุด

ผู้กำกับยิ้มแล้วพูดกับเบลล่าว่า "เพื่อให้แขกรับเชิญมั่นใจ กล่องนี้เชื่อมกับไฟโดยตรง ไม่มีใครเปิดได้ พอถ่ายเสร็จก็ใช้เครื่องมือตัดตัดกล่องเหล็ก"

เพื่อให้แขกรับเชิญมั่นใจและในขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงความเสี่ยงของรายการ

มิฉะนั้น หากความเป็นส่วนตัวของศิลปินคนใดรั่วไหลออกมาและสงสัยว่ารายการนั้นแอบดูโทรศัพท์และเปิดเผยความลับข้างใน พวกเขาก็จะไม่สามารถให้เหตุผลกับมันได้

ดังนั้นการเชื่อมโทรศัพท์เข้ากับกล่องเหล็กโดยตรงจึงเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย

เบลล่ายกนิ้วให้ผู้กำกับ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ นิวตันก็เลือกที่จะมอบโทรศัพท์ให้ผู้กำกับ “ผู้กำกับ คุณควรเชื่อมโทรศัพท์ของฉันด้วย”

เพิร์ลก็ยื่นโทรศัพท์ให้เธอด้วย “เชื่อมโทรศัพท์ของฉันกับพี่ชายชายไว้ด้วยกัน ประหยัดกล่องได้”

แขกรับเชิญอีกสามคนก็เลือกที่จะมอบโทรศัพท์ให้ผู้กำกับด้วย

พวกเขาไม่มั่นใจกับผู้จัดการและผู้ช่วยมากนัก

ความลับบางอย่างไม่สามารถรู้ได้แม้กระทั่งญาติสนิทของพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงบุคคลภายนอกเช่นผู้จัดการและผู้ช่วยของพวกเขา

พวกเขากังวลว่าผู้จัดการหรือผู้ช่วยจะใช้โอกาสนี้แอบตรวจสอบเนื้อหาในโทรศัพท์ของตน

วิธีที่ปลอดภัยที่สุดในการมอบโทรศัพท์ให้ผู้กำกับเพื่อทำการเชื่อม

ผู้กำกับปฏิบัติตามข้อกำหนดและเชื่อมโทรศัพท์ของตนเข้ากับกล่องเหล็กก่อนจะติดชื่อไว้

จากนั้นแขกทั้งหกคนและทีมงานผู้กำกับก็ขึ้นเรือสำราญด้วยกัน ผู้ช่วยและผู้จัดการของศิลปินถูกทิ้งไว้บนฝั่ง

เรือสำราญแล่นไปตามแม่น้ำเป็นเวลาห้าชั่วโมงและเข้าสู่พื้นที่ป่าบริสุทธิ์โดยสมบูรณ์ พุ่มไม้ทั้งสองด้านนั้นสูงกว่าสามหรือสี่ชั้นด้วยซ้ำ ให้ความรู้สึกมืดมน

หลังจากที่เรือสำราญจอดเทียบท่าแล้ว ทุกคนก็ลงจากเรือและลงจอดบนสนามหญ้าที่ค่อนข้างเรียบชั่วคราว

ทุกคนมองไปรอบ ๆ และขมวดคิ้วอย่างลึกซึ้ง

“ผู้กำกับ สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่แย่เกินไปหน่อยเหรอ? หญ้าที่นี่สูงมากและสูงกว่าฉันด้วยซ้ำ เราต้องอยู่ที่นี่เจ็ดวันจริงๆ เหรอ?” เจเจอดไม่ได้ที่จะบ่น และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ควินน์ถึงกับตกใจ “ฉันคิดว่าการเอาชีวิตรอดในป่าเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นซะอีก ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะจริงจังขนาดนี้นะผู้กำกับ? นี่มันป่าเกินไป เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้รับการพัฒนาเลยด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่าไม่มีใครมาอยู่ที่นี่เป็นร้อยปีแล้ว!”

นิวตันและเพิร์ลก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

ออสตินไม่พูดแต่หน้าตาก็น่าเกลียดมากเช่นกัน แน่นอนว่าเขาไม่พอใจกับสภาพแวดล้อมในการถ่ายทำ

มีเพียงเบลล่าเท่านั้นที่มีสีหน้าสงบ หลังจากลงจากเรือสำราญ เธอก็เริ่มมองไปรอบๆ และคำนวณว่าจะเอาตัวรอดในป่าแห่งนี้ได้อย่างไร

ผู้กำกับยิ้ม.. “ก่อนที่คุณจะเซ็นสัญญา ฉันบอกกฎให้คุณชัดเจนแล้ว สัญญาระบุว่าคุณต้องเอาชีวิตรอดในป่าลึกที่ยังไม่ได้รับการพัฒนาเป็นเวลาเจ็ดวัน ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับพวกคุณ!”

“แต่ทุกคนไม่มีประสบการณ์ในการเอาชีวิตรอดในป่า เพื่อลดความยาก ทีมงานโครงการจึงส่งคนเข้าป่าล่วงหน้าเพื่อนำสัตว์ปีกบางชนิด เช่น ไก่ เป็ด กระต่าย และสัตว์ปีกอื่นๆ ที่สามารถจับพวกมันเป็นอาหารไก้ ฉันขอให้คุณโชคดี!”

เพิร์ลถามว่า “ยังมีชีวิตงั้นหรอ เถื่อนไปไหม?”

ผู้กำกับพูดว่า "แน่นอน มันยังมีชีวิตอยู่ ถ้าถูกฆ่าในสภาพอากาศเช่นนี้ มันจะเหม็นภายในไม่ถึงครึ่งวัน!"

เพิร์ลมีสีหน้าหวาดกลัว “มันยังมีชีวิตอยู่เหรอ? นั่นหมายความว่าฉันต้องฆ่ามันเองเหรอ? โอ้พระเจ้า มันโหดร้ายเกินไป สัตว์ตัวน้อยน่ารักจริงๆ ฉันจะทนฆ่าพวกมันได้ยังไง…”

เบลล่าพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เธอจะแกล้งทำไปทำไม กระเป๋าที่หลังนั่นก็ทำจากหนังจระเข้ ทำไมไม่คิดว่าจะโหดร้ายล่ะ”

ใบหน้าของเพิร์ลเปลี่ยนเป็นเขียวสลับแดง เธอจ้องมองเบลล่าด้วยความโกรธ

แม้ว่าเบลล่าจะเซ็นสัญญาจงใจมุ่งเป้าไปที่เธอและสร้างกระทู้ให้เธอเพื่อให้ชาวเน็ตรู้สึกเสียใจกับเธอ

แต่เบลล่าจะเปลี่ยนวิธีที่เป็นมิตรมากขึ้นเพื่อกำหนดเป้าหมายเธอได้ไหม?

เธอจะลบล้างสิ่งนี้ได้อย่างไร?

เพิร์ลหน้าแดงในขณะที่เธออธิบายว่า "กระเป๋าของฉันทำจากหนังปลอม ไม่ใช่หนังจระเข้แท้"

เบลล่าพูดพร้อมยิ้มจางๆ “จริงเหรอ ฉันจำกระเป๋ายี่ห้อนี้ได้ เขาประกาศอย่างเป็นทางการว่ากระเป๋าทุกใบทำจากหนังแท้ แต่คุณบอกว่าทำจากหนังปลอม เป็นไปได้ไหมว่า โฆษณาชวนเชื่ออย่างเป็นทางการนั่นจะหลอกคน?”

เพิร์ลกังวลทันที “ไม่...”

เบลล่า ขัดจังหวะเธอ แล้วบอกกล้องว่า "มีใครดูไลฟ์สดของแบรนด์ไหนอยู่บ้างคะ กรุณากลับไปเปลี่ยนคำโฆษณาซะนะคะ เพราะไม่ใช่ว่าทั้งหมดจะทำมาจากหนังแท้ อย่ามาโกหก โฆษณาชวนเชื่อเพื่อหลอกลวงผู้บริโภค”

เพิร์ลกังวลมากจนดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็กำหมัดแน่น

แบรนด์ของกระเป๋าใบนี้เป็นแบรนด์หรูที่มีชื่อเสียงระดับสากล

หากเธอทำให้แบรนด์นี้ขุ่นเคือง โดยพื้นฐานแล้วเธอก็ไม่มีชะตากรรมที่จะได้รับการรับรองโดยความหรูหรา

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอเป็นโฆษกของแบรนด์ เธอมีหน้าที่ในการรักษาชื่อเสียงของแบรนด์

หากเธอสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของแบรนด์หรือการสูญเสียอื่น ๆ เธอจะต้องชดใช้!

[ทำไมฉันไม่รู้ว่าเพิร์ลเป็นคนหน้าซื่อใจคด? เธอเองเป็นโฆษกของแบรนด์กระเป๋าหนังแท้ใบนี้ เธอไม่รู้เหรอว่ามันทำมาจากหนังจระเข้แท้?]

[ตลกจริงๆ ถือกระเป๋าหนังจระเข้แล้วบอกว่าฆ่าสัตว์ปีกมันโหดร้าย ตลกจริงๆ!]

[ อย่าใส่ร้ายเพิร์ล การรับรองของเพิร์ลได้ถูกหารือโดยบริษัท เธอถูกบังคับให้รับรอง! ]

[ เพิร์ลใจดีและน่ารักแต่กลับถูกเบลล่าตกเป็นเป้า ] มันน่าสงสารเกินไป ]

[เบลล่า ทำไมไม่ตายล่ะ? รู้จักแต่แกล้งเพิร์ลเท่านั้น ! ]

[บล็อกเบลล่า ! ]

[เบลล่าจงใจมุ่งเป้าไปที่เพิร์ล ทุกคนอย่าหลงทางนะ! ]

ห้องถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยความเห็นที่เปลี่ยนไปมา มีคนผ่านมาเยาะเย้ยเพิร์ล มีแฟนๆของเธอคอยปกป้องเธอด้วย

ในที่เกิดเหตุ

นิวตันดุอย่างไม่พอใจ "เบลล่า อย่าใจร้ายขนาดนั้นได้ไหม? มุ่งเป้าไปที่เพิร์ลตลอดเลย เพิร์ลทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองนัก ทำไมเธอถึงเกลียดเพิร์ลมากขนาดนี้"

เบลล่าล้อเลียน “หุบปาก หยุดทำท่าต่อหน้าฉันได้แล้ว รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเกลียดนานย”

“เธอ...” นิวตันโกรธมากจนหน้าเปลี่ยนเป็นเขียว

เพิร์ลจับนิวตันไว้ข้างหลังและกัดริมฝีปากของเธอ เธอกระซิบ “พี่คะ ลืมมันไปเถอะ ช่วงนี้เบลล่าอาจจะเจอเรื่องแย่ๆ เข้ามา ถ้าเธออยากดุฉันก็ให้เธอดุฉันเถอะ ตราบใดที่เธอดุฉันแล้วดีขึ้น ฉันไม่เป็นไรหรอก”

นิวตันกล่าวว่า "เธอใจดีเกินไปแล้ว ถ้าเบลล่าใจดีเท่ากับหนึ่งในสิบของเธอก็คงจะดี"

】