บทที่ 5

เบลล่าหัวเราะเยาะ เธอถือกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างเฉยเมยและเป็นผู้นำเข้าไปในป่า

คนที่เหลือก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน

หลังจากที่เบลล่าเข้าไปในป่าเธอก็พบว่าวัชพืชในป่าได้รับการดูแลรักษาอย่างง่ายๆ

ในที่สุดทีมงานรายการก็แสดงความเมตตา

เบลล่าเดินไปสักพักก็เห็นกระต่ายกระโดดไปข้างหน้า

เธอจึงวิ่งตามไปทันที

อย่างไรก็ตาม กระต่ายก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วเมื่อตกอยู่ในอันตราย

ในชั่วพริบตา กระต่ายก็กระโดดห่างออกไปกว่าสิบเมตร

เบลล่าก้มลงหยิบหินขึ้นมาจากพื้นดิน ด้วยการสะบัดนิ้วเบาๆ หินก็หลุดออกมาจากปลายนิ้วของเธอและกระแทกหัวกระต่ายอย่างแม่นยำ

กระต่ายก็ตายทันที

“อะไรวะ ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้งั้นเหรอ?” ตากล้องที่ติดตามตกใจ

เบลล่าเลิกคิ้ว "โชคดีต่างหาก"

เธอกินมันแค่คนเดียว กระต่ายตัวเดียวก็เพียงพอแล้ว

เบลล่าเดินไปหยิบกระต่ายแล้วเดินกลับ

เธอเดินไปที่แม่น้ำแล้วหยิบมีดพับออกมาจากกล่องและเริ่มจัดการกับกระต่าย

ทันใดนั้นเพิร์ลก็เดินผ่านไปและอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องเมื่อเห็นเหตุการณ์นองเลือด

“อา... เบลล่า คุณใจร้ายมาก คุณเคลื่อนไหวได้เก่งมาก คุณฆ่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ มามากใช่ไหม”

“เพียะ!”

เบลล่าหยิบอวัยวะภายในออกมาฟาดใส่ร่างของเพิร์ลโดยตรง

"ไปซะ!"

"อา...!"

เพิร์ลส่งเสียงกรีดร้องอันแหลมคมจนแทบจะเป็นลมด้วยความโกรธ

เธอจะกล้าโยนสิ่งที่น่าขยะแขยงใส่เธอได้อย่างไร?

“เบลล่า เธอทำเกินไปแล้วนะ!” เพิร์ลกระทืบเท้าด้วยตาแดงก่ำ แต่ทำได้แค่วิ่งไปหาเสื้อผ้าเปลี่ยนทั้งน้ำตา

[เบลล่าร้ายกาจเกินไปเหรอ? เธอโยนอวัยวะภายในใส่เพิร์ลจริงๆ มันน่ารังเกียจเกินไป!]

[เพิร์ลอารมณ์ดีเกินไป หากมีใครกล้าขว้างอวัยวะภายในใส่ฉัน ฉันจะหักมือเธอแน่นอน!]

[แต่ฉันรู้สึกว่าเพิร์ลมันหน้าด้านไปหน่อยเหรอ? เบลล่ามุ่งเป้าไปที่เธอตั้งแต่เริ่มต้นแต่เธอก็ยังเข้าไปหาอีก?]

[ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเพิร์ลเมื่อกี้นี้ เธอจงใจชี้นำให้ทุกคนเข้าใจผิดไม่ใช่หรือว่าเบลล่ามีแนวโน้มจะฆ่าสัตว์? เธอสมควรตกเป็นเป้าหมายของเบลล่า !]

[เพิร์ลพูดอะไรผิด? เบลล่าฆ่ากระต่ายอย่างง่ายดาย เธอต้องเก่งมากในการทำเรื่องแบบนี้!]

[เบลล่าใจร้ายและใจร้ายกับผู้คนมาก ฉันเชื่ออย่างที่สุดว่าเธอจะฆ่าสัตว์!]

[ทุกคน พวกคุณยืนอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร? มาสาปแช่งด้วยกัน ผู้หญิงเลวแบบนี้ควรถูกด่าจนออกจากวงการบันเทิงไปซะ! ]

เบลล่ารีบเอาอวัยวะภายในของกระต่ายออกอย่างรวดเร็วและถลกหนังออก

แล้วเธอก็เข้าป่าไปเก็บกิ่งไม้แห้งแล้วเผาไฟที่ริมแม่น้ำ หลังจากเผาถ่านแล้วเธอก็จะย่างด้วยถ่าน

หากเธอย่างด้วยไฟโดยตรง เนื้อก็จะดำคล้ำและเนื้อจะเปื้อนควัน ดังนั้นจึงไม่สามารถรับประทานได้

ทีมอาหารก็กลับมาด้วย

ทั้งสามคนอยู่ในสภาพเสียใจแต่ก็จับอะไรไม่ได้เลย

ควินน์ถือผักป่าจำนวนหนึ่งอยู่ในมือ ไม่รู้ว่าจะกินได้หรือไม่

“กลิ่นหอมมากเลย...”

ควินน์ได้กลิ่นหอมฉุนจนอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อเห็นว่าเบลล่ากำลังย่างเนื้ออยู่แล้ว ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความตกใจ “เบลล่า หาอาหารเจอจริงเหรอ จับอะไร จับเองหรอทำไมเร็วจัง”

เจเจเยาะเย้ย “เธอคงจะโชคดีมาก และเจอสัตว์ที่ใกล้ตาย!”

ควินน์เอามือลูบคอแล้วรู้สึกว่าสิ่งที่เจเจพูดนั้นสมเหตุสมผล

“เราไม่ได้จับอะไรเลย คืนนี้เราจะกินอะไรดี ไม่รู้ว่าผักป่าพวกนี้จะกินได้ไหม...” ควินน์พูดอย่างอ่อนแรง

ออสตินได้กลิ่นหอมเย้ายวนจนอดกลืนน้ำลายลงไปไม่ได้

เขามองดูท้องฟ้าที่มืดมิดแล้วพูดว่า "ลองดูรอบๆ ก่อนที่มันจะมืดไปกว่านี้"

ดังนั้นทั้งสามจึงเข้าไปในป่าอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่สามารถหาสัตว์ปีกที่ทีมงานโครงการปล่อยออกมาได้

พวกเขาเพิ่งเข้าไปได้สิบนาทีก็เห็นไก่มากกว่าสิบตัว

ไก่บางตัวโดนทีมงานหักขาจนวิ่งไม่เร็ว

แต่ก็ยังจับไม่ได้

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว และทัศนวิสัยในป่าก็ลดน้อยลงไปอีก

พวกเขาออกมาจากป่าอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้อะไรติดมือกลับมา

ตอนนี้เบลล่าย่างกระต่ายเสร็จแล้วและเริ่มกิน

เนื้อกระต่ายไหม้เกรียมและกรอบจากการย่างของเธอ ดูน่ากินมาก

พวกเขาทั้งสามมองดูมันและกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ท้องของพวกเขาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครวญคราง

[ไม่คิดว่าเบลล่าจะเก่งขนาดนี้ เธอย่างกระต่ายจนข้างนอกนุ่มและข้างในนุ่ม มันดูน่ากินมาก]

[เนื้อกระต่ายนี้ถูกย่างอย่างดี มันน่ากินมากกว่าอาหารที่ทำโดยพวกบล็อกเกอร์อาหารที่ฉันเห็นซะอีก]

[ฉันหิว ฉันเปิดแอฟเตรียมกดสั่งละนะ]

[ฉันตัดสินใจแล้ว คืนนี้ฉันจะกินเนื้อกระต่าย!]

ควินน์ถอนสายตาแล้วมองผู้กำกับ “ผู้กำกับ พวกคุณกินอะไรกันคะ?”

เธอคิดว่าตอนที่ผู้กำกับและทีมงานกินข้าวกัน พวกเขาจะขอผู้กำกับกินบ้าง

ผู้อำนวยการยิ้มและหยิบผลไม้สีแดงขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากกระเป๋าของเขา “เราก็ส่งคนไปหาอาหารก็เจอต้นผลไม้แต่มีจำนวนจำกัด พนักงานเราแบ่งให้ไม่พอแบ่งให้พวกเธอหรอก คิดหาวิธีกันเอาเอง!”

ควินน์ผิดหวัง

ในเวลานี้ ผู้กำกับและทีมงานต่างพากันกินผลไม้แปลกๆ อย่างมีความสุข

อย่างไรก็ตาม ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากกินผลไม้สีแดง คนที่กินผลไม้สีแดงก็ล้มลงกับพื้นและอาเจียนเป็นเลือดเต็มคำ

“แย่แล้ว ผลไม้มีพิษ!”

พนักงานห้าหรือหกคนที่ไม่ได้กินผลไม้จึงรีบไปตรวจสอบสถานการณ์ของคนเหล่านั้น

แต่พวกเขาไม่รู้จักยาและทำอะไรไม่ถูก

พวกเขาอาเจียนออกมาเป็นเลือดไม่กี่นาที และจู่ๆ ก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิง โดยนอนอยู่บนพื้นโดยไม่เคลื่อนไหว

มีคนตรวจดูการหายใจของเขาอย่างไม่แน่นอนและตะโกนด้วยความกลัว "พระเจ้า... พวกเขากำลังจะหายใจไม่ออก... เร็วเข้า ส่งพวกเขาไปหาหมอ!"

เจ้าหน้าที่ที่ไม่กินผลไม้ก็รีบพาคนหมดสติขึ้นเรือสำราญ

จากนั้นเรือสำราญก็เริ่มออกจากป่าอย่างรวดเร็ว

แขกรับเชิญต่างตกตะลึง

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก่อนที่ทีมงานรายการทั้งหมดจะจากไป ทิ้งแขกรับเชิญที่อ่อนแอเพียงไม่กี่คนไว้ในถิ่นทุรกันดาร?

“ผู้กำกับ กลับมาพาพวกเราไปด้วย! เราจะทำอย่างไรถ้าคุณปล่อยพวกเราไว้ที่นี่?” ควินน์วิ่งไปที่แม่น้ำแล้วตะโกนใส่เรือสำราญ

อย่างไรก็ตาม เรือสำราญกลับอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงและไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ

พวกเขาก็เฝ้าดูเรือสำราญแล่นออกไป

“พวกเราถูกทิ้งไว้ที่นี่ พวกเราควรทำไงดี?” ควินน์กังวลมากจนแทบจะร้องไห้

ออสตินที่มีอายุมากกว่าเล็กน้อยพูดเบาๆว่า “ไม่ต้องห่วง เจ้าหน้าที่เป็นลมหมดสติไปแล้ว คงจะตื่นตระหนกมาก เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะลืมเราชั่วคราว”

“ตอนที่พวกเขาสงบลงพวกเขาจะคิดถึงเราอย่างแน่นอน เราแค่ต้องรออย่างอดทน”

ควินน์รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมีเหตุมีผลจึงสงบลงเล็กน้อย

ในขณะนี้ เพิร์ลและนิวตันก็เดินออกจากป่าไปด้วย