07/1- ล่อเหยื่อ

@มหาลัย T

“เย้ เย้ /เย้ เย้!” เสียงมิลินและพริบพราวตะโกนร้องออกมาด้วยความดีใจ เมื่อการสอบวิชาสุดท้ายได้สิ้นสุดลง

“วันนี้เอาไง” คิว เพื่อนชายในกลุ่มถามมิลินและพริบพราวที่มัวแต่แสดงอาการดีใจกันอยู่หน้าห้อง

“กูจองโต๊ะไว้แล้วนะ เออ! เมื่อกี้คลับแม่งโทรมาบอกกูว่ามีโปรโมชั่นให้กูพิเศษ วันนี้เราจะได้โต๊ะที่อยู่ชั้นVIP ฟรี” เสียงของวาโยเพื่อนชายในกลุ่มอีกคน ที่เขาพึ่งเดินตามมาสมทบหลังออกมาจากห้องสอบ

“กรี๊ดดดดดด”

“โอ๊ย อะไรของมึง!” วาโยร้องถามพริบพราวด้วยความรำคาญ เมื่ออยู่ๆ เธอก็กรี๊ดออกมาเสียงดัง

“ก็แกบอกฉันว่า วันนี้เราจะได้โต๊ะชั้นVIPไงแก กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด ชั้นVIPนี่มันเป็นความฝันของฉันกับยัยลินเลยนะ”

“ชั้น VIP เลยเหรอ จะได้มานี่มันไม่ได้มากันง่ายๆ เลยนะ มันไม่ใช่แค่มีเงินอย่างเดียว มันต้องมีเส้นมีสาย รู้จักกับเจ้าของคลับด้วย” มิลินเอ่ยถามวาโยเมื่อเธอรู้สึกสงสัย ว่าทำไมเพื่อนรักของเธอถึงโชคดีได้โปรโมชั่นแบบนี้มาได้ง่ายๆ

“เขาบอกว่า กูเป็นนักแข่งที่พึ่งแข่งรถชนะไป เขาอยากให้กูได้ไปใช้บริการ เหมือนให้กูไปโปรโมทคลับให้เขาด้วย”

“อ่า~ดีจังที่มีเพื่อนเก่ง วันนี้ลินจะได้แต่งตัวสวยๆ อัพลงIG สักหน่อย” มิลินกล่าวชื่นชมเพื่อนชายด้วยดวงตาเป็นประกาย

“แต่ก็เสียดายจัง...คลับก็น่าจะให้แกได้โต๊ะที่ชั้นVVIP ไปเลยนะ” พริบพราวบ่นอุบอิบออกมาให้เพื่อนทุกคนได้ยิน

“ชั้นVIP ก็บุญหัวมึงแล้วไหมครับ มึงต้องไปเป็นเมียมาเฟียก่อนนะครับ มึงถึงจะได้อยู่ห้องVVIP บนนั้นก็มีแต่พวกมาเฟีย” วาโยรีบอธิบายความพิเศษของห้องให้กับพริบพราวฟัง

“กรี๊ดดด ฉันอยากเป็นเมียมาเฟียยยยยย” พริบพราวจีบปากจีบคอแสดงความปรารถนาของตัวเองออกมาอย่างออกหน้าออกตา

“กูจะหยิกกีมึงให้ ชะตากีมึงจะขาดเอานะครับ” วาโยว่าให้อย่างรำคาญ

“ทุเรส ไอ้บ้าวาโย พูดกี อะไรของแก ชะตาแกสิจะขาด เตรียมเรียกฉันว่านายหญิงพริบพราวได้เลย”

“ถุย !”

ขณะที่เพื่อนรักทั้งสองกำลังเถียงกัน แต่มิลินกลับชะงักนิ่งไปเมื่อมีคำพูดหนึ่งมาสะกิดใจเธอ

“มาเฟีย...” มิลินทวนคำพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่มันก็ทำให้ทุกคนในกลุ่มพอได้ยิน

“ลิน...ยังโอเครึเปล่า?” คิว รีบถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่ามิลินเคยถูกมาเฟียลวนลามมาก่อน

“...โอเคๆ แล้ว ฉันลืมมันไปแล้วล่ะ เขาคง...ไม่มายุ่งกับฉันแล้ว”

“เออออ กูขอโทษนะ” วาโยรีบขอโทษมิลิน เมื่อตัวเองเผลอพูดเรื่องที่กระทบจิตใจของเพื่อนไป

“อืมๆ ไม่เป็นไรแก..”