Chapter 10 เกี้ยวนาง

Chapter 10 เกี้ยวนาง

ยืนพักอยู่เช่นนั้นครู่ใหญ่ อาการปวดแปลบจึงค่อยทุเลาลงจนนางสามารถก้าวเท้าออกเดินได้อีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อู่ฉานอิงเดินผ่านประตูหน้าบ้านขนาดใหญ่โดยมียามยืนรักษาความปลอดภัยโค้งคำนับในฐานะที่นางเป็น ‘นายหญิง’ คนใหม่

ใครเลยจะคิดว่ากิจการโรงเตี๊ยมจะทำให้ตระกูลโจวมั่งคั่งร่ำรวยได้ถึงเพียงนี้ แน่นอนว่านอกจากการให้บริการห้องพักรายวัน รายเดือนแล้ว ยังมีภัตตาคารที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส มีโรงมหรสพขนาดใหญ่สำหรับคณะงิ้วที่จะผลัดเปลี่ยนกันมาแสดงขับขานให้ความสำราญใจ แน่นอนว่าที่ไหนมีโรงมหรสพเหล่าขุนนางลูกหลานคหบดีมีฐานะดีก็ต่างตบเท้ามาที่นี่ด้วยกันทั้งนั้น เรียกได้ว่าอะไรที่เป็นความบันเทิงสกุลโจวล้วนหยิบจับขึ้นมาเป็นเงินเป็นทองได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

และที่สำคัญกว่านั้นนางเคยได้ยินมาว่าโจวจือหยวนมีฝีมือทางด้านการประพันธ์ไม่น้อย เคยเขียนบทละครส่งให้คณะงิ้วต่างๆ จนได้รับความนิยมมาแล้วหลายเรื่อง

จนใครๆ ก็ต่างเรียกเขาว่า ‘เทพบุตรหน้าหวาน’ เพราะนอกจากจะรูปงาม ฐานะดี ยังมากไปด้วยความสามารถอีกด้วย

คนอย่างเขาจะหาหญิงงามปานล่มเมืองมาครองคู่ก็ย่อมได้ หรือจะแต่งกับลูกสาวขุนนางมีตระกูลก็ไม่มีใครขัดข้อง แต่เหตุอันใดเขาจึงจำเพาะเจาะจงเลือกที่จะแต่งงานกับนาง โดยการยื่นข้อเสนอใช้หนี้ให้บิดาเพื่อที่จะได้ตัวนางไปครอบครองนั้น นางเองก็ไม่อาจหาคำตอบให้กับความสงสัยในข้อนี้ได้

“นายหญิงกลับมาแล้ว เชิญพักผ่อนด้านใน”

สาวใช้รีบกุลีกุจอมาต้อนรับ แต่ฉานอิงกลับโบกมือไล่ขอให้นางได้เดินทอดอารมณ์คนเดียวในสวนกว้าง นั่นเพราะนางไม่เคยชินกับการมีสาวใช้คอยรองมือรองเท้าจนแทบไม่ต้องหยิบจับอะไร

ที่โรงเตี๊ยมสายน้ำ นางวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าจดค่ำแทบไม่มีเวลานั่งพัก ทำทุกอย่างในโรงเตี๊ยมไม่ต่างจากสาวใช้เลยแม้แต่น้อย ทว่าที่นี่แม้แต่น้ำอาบนางยังไม่ต้องต้มอาบเอง ทุกสิ่งอย่างมีคนคอยจัดสรรให้ราวกับเนรมิต

เสียงเหิงชุย แว่วหวิวดังมาตามสายลมพัดอ่อนที่ปลิดปลิวเอาใบไม้สีทองใกล้ร่วงหล่นให้โรยราลงบนผืนหญ้าอย่างเชื่องช้า ฉานอิงก้าวย่างไปยังเบื้องหน้าด้วยใจเหม่อลอย ปล่อยให้เสียงเหิงชุยช่วยเยียวยาหัวใจที่กำลังสับสนให้สงบผ่อนคลาย

แต่แล้วดวงตากลมโตกลับวูบไหว เมื่อนางสืบเท้าตามเสียงเหิงชุยจนได้พบกับผู้บรรเลงเสียงแว่วหวาน เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามในชุดสีขาวสะอาด ผมดำขลับยาวตกกลางหลัง นิ้วที่จับเหิงชุยนั้นเรียวงามราวกับลำเทียน

หาใช่ใครที่ไหน ‘โจวจือหยวน’ สามีของนางนั่นเอง

ปฏิกิริยาฉับพลันคือแอบหลบหลังต้นไม้โดยเร็ว สายตายังคงจ้องจับไปยังผู้เป็นสามี ที่กำลังเป่าเหิงชุยได้อย่างไพเราะจับหัวใจ

นางเผลอเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงราวกับกำลังกดข่มความรู้สึกบางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน คิ้วสวยขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิดว่าชายผู้นี้เก่งกาจทุกศาสตร์ศิลป์เลยหรือ

มีสิ่งใดบ้างที่เขาทำไม่ได้