Chapter 12 วังวนแห่งการหลงลืม

‘อีกไม่กี่ปีข้าก็จะพ้นวัยปักปิ่นแล้ว ข้าอยากเป็นเจ้าสาวของท่านพี่จะได้หรือไม่เจ้าคะ’

เด็กหญิงตัวน้อยบิดกายไปมาด้วยความขวยเขิน ใบหน้าของนางแดงระเรื่อราวกับผลไม้ในฤดูหนาว มือเล็กป้อมผสานเข้าหากันแล้วบีบแน่นอย่างเฝ้ารอคำตอบจากคนตัวโตกว่า

แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งนิ่งไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ใบหน้ากลมก็ถึงกับถอดสี ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนจะสั่นน้อยๆ แล้วค่อยแบะออก ทว่าก่อนที่นางจะร้องไห้โฮด้วยความเสียใจนั้น คนข้างกายก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า

‘อีกไม่กี่ปีเจ้าก็จะโตเป็นสาวแล้ว แต่เจ้าก็ยังขี้แยอยู่เหมือนเดิม แล้วเช่นนี้เจ้าจะเป็นเจ้าสาวของข้าได้อย่างไรกัน’

น้ำตาที่ทำท่าจะหยดแห้งเหือดไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำใสเมื่อครู่กลับไหวระริกเต็มไปด้วยความปลื้มปริ่ม

‘ท่านพี่จะแต่งงานกับข้าหรือ’

‘เจ้าสาวของข้าจะเป็นใครไปได้เล่าหากไม่ใช่เจ้า ข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้นอิงเอ๋อร์ สายตาของข้า หัวใจของข้า มีเพียงเจ้าเสมอมาและตลอดไป’

น้ำเสียงอบอุ่นทอดอ่อน สองแขนยาวเก้งก้างอย่างเด็กชายที่เพิ่งแตกเนื้อหนุ่มโอบกอดว่าที่เจ้าสาวร่างอวบอิ่มของเขาเอาไว้ด้วยความรัก

‘สัญญานะเจ้าคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ท่านต้องแต่งงานกับข้าเท่านั้น’

‘ข้าสัญญา’

ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เปิดปรือขึ้นอย่างเชื่องช้าและหนักอึ้ง รับรู้ได้ทันทีเลยว่าความทรงจำที่ผุดพรายขึ้นในห้วงแห่งความฝันนั้นคือเรื่องราวในอดีตที่ขาดหายไป

แต่นางไม่อาจรู้ได้เลยว่า ‘ชายในความฝัน’ คือใคร ใบหน้าของเขาเลือนรางราวกับมีม่านหมอกบดบัง แต่สิ่งหนึ่งที่นางแน่ใจก็คือ ชายในฝันคือชายคนเดียวกันกับคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันที่นางพลัดตกจากหน้าผาจนพิการเดินไม่ได้ถึงห้าปี

เขาผู้เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกับนางไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทว่าในวันที่นางเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เหตุใดจึงไม่มีเขาคนนั้นอยู่เคียงข้างกาย

ทำไมกันนะ...

ดวงตาดำขลับของนางวูบไหว ก่อนจะเบิกโพลงเมื่อความทรงจำบางส่วนที่ขาดหายฉายชัดขึ้นอีกครั้ง

เมื่อห้าปีที่แล้วอู่ฉานอิงอยู่ในสภาพบอบช้ำไปทั้งร่างกาย ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกกิ่งไม้เกาะเกี่ยวขีดข่วน และที่สำคัญ

ขาของนางข้างหนึ่งบิดพับงอผิดรูป ฉายชัดว่าไม่อาจกลับมาเดินเหินอย่างคนปกติได้อีกต่อไป

น้ำตาของนางไหลรินแทบเป็นสายเลือด ดวงตาจ้องจดไปยังบานประตูห้องนอนด้วยหัวใจที่ปวดแปลบ

วันแล้ววันเล่าจากวันเป็นเดือนผันผ่าน ผู้ที่เดินเข้าออกประตูบานนั้นมีเพียงบิดากับท่านหมอมากหน้าหลายตาที่สลับซับเปลี่ยนกันเข้ามารักษา

ทว่า...กลับปราศจากคนที่นางเฝ้าคอย

‘ท่านพี่ของนางหายไปไหน หรือว่าเขารังเกียจที่นางกลายเป็นหญิงพิการเสียแล้ว’

ความคิดเห็น