Chapter 14 ตรวจร่างกาย

Chapter 14 ตรวจร่างกาย

กอดรัดแนบแน่นจนอีกฝ่ายไม่อาจขยับเขยื้อนแผลงฤทธิ์ได้ดั่งใจปรารถนา

“ข้าคงต้องตรวจร่างกายเจ้าอย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไรไปอีก”

คล้ายจะบอกกล่าว ทว่าฉานอิงกลับรู้สึกราวกับว่านี่เป็นคำขู่แสนเจ้าเล่ห์ที่ทำให้นางถึงกับวูบหวามที่ท้องน้อย

“ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า! เจ้าไม่ใช่หมอจะมาตรวจร่างกายข้าได้อย่างไร ไปตามหมอมาสิ!”

หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยงเอาตัวรอด ทว่ามีหรือที่จือหยวนจะหลงกล เขาไม่สนใจเสียงแว๊ดๆ ของภรรยาแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำมือหนายังตะปบลงไปที่ก้นงามงอนเต็มแรง

เผียะ!

ฉานอิงถึงกับสะดุ้งสุดตัว คำพูดที่พรั่งพรูจางหายแทนที่ด้วยดวงตาเบิกโพลงเมื่อพบว่านางถูกตีก้นเข้าอย่างจัง ไม่เพียงเท่านั้นมือหนาสากยังบีบก้นของนางไปอีกหลายที

“คนบ้า! คนลามก!”

ทายาทสกุลโจวโน้มใบหน้าลงไปข้างใบหูของภรรยาสาว ก่อนจะกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงยียวน

“ก้นของเจ้ายังปกติดี”

“ไอ้...”

นางกำลังจะด่าทว่าคราวนี้ริมฝีปากอุ่นกลับประกบปิดริมฝีปากของนางเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“อื้อ”

หญิงสาวส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ จูบหวามจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้หัวใจเจ้ากรรมกระตุกแรงจนแทบกระโจนออกมานอกอก

ความอบอุ่นยวนเย้าจากริมฝีปากร้อนประกบแน่น บดขยี้จนเรียวปากอวบอิ่มเริ่มบวมเห่อ ก่อนที่เขาจะสอดปลายลิ้นร้อนผ่านกลีบปากสีกุหลาบเข้าไปเพื่อควานหาความหอมหวานน่าหลงใหล

บ้าจริง!

ข้ารู้สึกดี!

อู่ฉานอิงปฏิเสธไม่ได้เลยว่านางเผยอริมฝีปากให้เขาสอดปลายลิ้นเข้ามาอย่างง่ายดาย เวลานี้หัวสมองของนางขาวโพลนไร้ซึ่งความคิดอ่านที่จะขัดขืน

ยิ่งเมื่อสองแขนแข็งแกร่งโอบกระชับรัดร่างของนางเอาไว้ด้วยความใคร่กำหนัด นางก็ยิ่งอ่อนยวบราวกับสิ้นไร้เรี่ยวแรง

โจวจือหยวนจูบอ้อยอิ่งเคล้าเคลียริมฝีปากสีชาดด้วยความหลงใหล ลมหายใจของเขาคล้ายขาดห้วงเมื่อได้แนบชิดภรรยาสาว ปวดหน่วงหนึบที่หว่างขาจนเผลอนิ่วหน้าออกมา อยากจะเชยชิดสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวให้สาสมกับความรู้สึกที่พรั่งพรูอยู่ในหัวใจ

ทว่า...จือหยวนรู้ดีว่าต้องหักห้ามใจ ริมฝีปากหนาค่อยๆ ถอนออกก่อนจะกระซิบคำหวานที่ทำให้คนตัวเล็กถึงกับวางหน้าไม่ถูก

“ดูเหมือนว่าปากของเจ้าจะปกติดี เพราะมันทั้งหอม ทั้งหวานอย่างที่ข้าชอบ”

เช่นนั้นแล้วเขาก็โน้มจมูกจดลงไปที่หน้าผากมน ไล่เรื่อยไปยังแก้มอิ่มสีลูกท้อ ซุกไซ้ลงต่ำไปยังซอกคอเย้ายวนก่อนจะใช้ฟันซี่ขาวขบลงเบาๆ ที่ใบหูจนขนอ่อนบริเวณนั้นลุกชัน

เวลานี้สองมือหนาไม่อาจอยู่เฉย เขาค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนางออกทีละชิ้น ทีละชิ้น เพียงชั่วพริบตาเดียวฉานอิงก็เปลือยเปล่าโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว

“ยะ...หยุดนะ”

เจ้าของร่างบางผวาเฮือกเมื่อเขาเริ่มโลมไล้ไปตามเรือนร่างของนางด้วยริมฝีปากและมือที่สากระคาย ราวกับว่ายิ่งนางบอกให้เขาหยุด เขายิ่งรุกล้ำอย่างย่ามใจ