Chapter 2 วิวาห์วิวาท [2]

Chapter 2 วิวาห์วิวาท [2]

ครานี้คนตัวเล็กมึนงงจนไม่อาจตั้งตัว เขาจึงปล้นจูบบดเบียดริมฝีปากอุ่นเข้าหาเรียวปากยวนยั่วอย่างหลงใหล จูบร้อนขบเม้มก่อนจะแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปลิ้มรสความหอมหวานของเจ้าสาวตัวร้าย

“อื้อ!”

ฉานอิงเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ทว่ารสจูบอ่อนหวานกลับทำให้นางเผลอไผลนิ่งงัน หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงโครมครามจนแทบกระโจนออกมานอกอก แต่แล้วเมื่อสติย้อนกลับคืนนางก็ตั้งใจจะกัดลิ้นเขาให้ขาดสะบั้น

แน่นอนว่าคนตัวโตไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาถอนริมฝีปากออกได้อย่างทันเวลา แล้วกดปลายจมูกโก่งไปที่แก้มขวาอีกฟอดใหญ่

“เจ้าคนเลว!”

นางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบใบหน้าคนฉวยโอกาส ทว่าเขากลับรวบมือนางเอาไว้แล้วโน้มใบหน้ามาหอมแก้มซ้ายอย่างท้าทาย

คนเสียเปรียบอ้าปากค้าง ยกมืออีกข้างหมายจะตบ ทว่าคราวนี้จือหยวนเพียงแค่กระชับนางในอ้อมกอดแนบแน่นแล้วเบี่ยงใบหน้าหลบฝ่ามือเล็ก ก่อนจะประทับจูบลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา

“ไอ้!”

ราวกับติดอ่างไปชั่วขณะ ฉานอิงโกรธ! โกรธ! โกรธ! จนไม่รู้จะอธิบายความโกรธของตนเองได้อย่างไร มันมากมายจนเรียกได้ว่ารู้สึกถึงลมร้อนที่พ่นออกจากรูหู

“ปล่อย!”

นางดิ้นสุดแรงออกจากพันธนาการหวามที่เขาโอบรัดlสะบัดใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างทระนง แล้วใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากแรงๆ จนชาดที่ทาเอาไว้เปื้อนเป็นปื้น กระนั้นนางกลับไม่ยี่หระ แสร้งทำเป็นว่าสะอิดสะเอียนรสจูบของเขา ทั้งที่ความจริงแล้วนางสั่นเทิ้มไปกับจูบรัญจวนจนไม่อาจควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ

ฉานอิงกัดฟันกรอดก่อนจะหันไปคว้าแจกันมุมห้องมาปาใส่เจ้าบ่าวอย่างไม่ออมมือ ทว่าเขากลับใช้เพียงพัดปัดแจกันจนกระแทกผนังห้องแตกกระจาย

เพล้ง!

แล้วโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว เขาก็ปราดเข้าประชิดร่างเจ้าสาวแสนดื้อรั้นด้วยความรวดเร็ว

แคว้ก!

ว้าย!

เสื้อเจ้าสาวตัวนอกสีแดงถูกกระชากให้ฉีกขาดโดยที่ฉานอิงไม่ทันตั้งตัว นางหวีดร้องเสียงหลงรีบยกมือขึ้นดึงทึ้งเสื้อเอาไว้ แต่เขากลับจับนางหมุนไปมาโดยที่สองมือว่องไวราวกับปลาหมึกกระชากทั้งเสื้อตัวนอก เสื้อขาวตัวใน กระโปรง กางเกง เหลือเพียงผ้าผืนบางปิดบังเนินหนันแห่งอิสตรีไว้เพียงเท่านั้น

“เจ้ามันคนน่ารังเกียจ!”

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดบังทรวงอกสล้าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและอดสูไปในคราวเดียวกัน

จังหวะที่ริมฝีปากของนางสั่นระริกอย่างไม่รู้ว่าจะสรรหาคำหยาบใดมาด่าทอเพื่อให้คนหน้าหนาตรงหน้าสะทกสะท้าน จู่ๆ เจ้าของมือหนาก็ดึงผ้าม่านประดับเตียงมาพันรอบกายของนางเอาไว้ แล้วจับนางโยงขึงกับขื่อคาในสภาพหัวห้อยลงพื้นไม่ต่างจากค้างคาว

“ปล่อยข้านะ!”

จือหยวนหยักยิ้มที่มุมปาก สืบเท้าอย่างเชื่องช้าเดินไปรินสุราดื่มด้วยท่าทางสำราญใจ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน

“ไหนเจ้าลองบอกเหตุผลที่ข้าควรปล่อยเจ้ามาสิ เผื่อว่าข้าจะใจอ่อน”

“เจ้า!”

หญิงสาวกัดฟันกรอดด้วยความกรุ่นโกรธ นางพอได้มีโอกาสร่ำเรียนวรยุทธ์มาบ้าง แต่ก็แค่ขั้นพื้นฐานทั่วไปเพื่อใช้ป้องกันตัวเวลามีนักเลงมาพักที่โรงเตี๊ยมแล้วแสร้งสร้างเล่ห์กลโกงไม่ยอมจ่ายเงิน แต่ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มหน้าหล่อเหลาราวอิสตรี อีกทั้งยังมีรูปร่างอ้อนแอ้นจะเก่งกาจวรยุทธ์ถึงเพียงนี้