ตอนที่ 37
Chapter 37 พรหมจรรย์กลางสายฝน
October 22, 2026
Chapter 37 พรหมจรรย์กลางสายฝน
เบียดแซะโหนกนูนอวบอิ่มแนบชิดกลางแกนกายของบุรุษเพศ ยิ่งเบียด ยิ่งแข็งตึง แน่นอนว่านางไม่รอช้าจัดการปลดกางเกงของเขาออก ในขณะที่มือหนาก็จัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนางออกเช่นกัน
“อื้อ...”
หญิงสาวครางเสียงสั่นเมื่อเขากอดรัดนางจนทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปบนผืนหญ้า เนื้อตัวเปื้อนดินโคลนทว่าต่างไม่มีใครสนใจ ยังคงกอดจูบโลมไล้กันและกันด้วยจังหวะหายใจที่หอบกระชั้น
ซ่า...
ฝนเม็ดละเอียดตกลงชำระล้างเรือนกายเปล่าเปลือยของคู่หนุ่มสาวที่กำลังกอดปล้ำพันตูกันอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกแฉะ
“อิงเอ๋อร์ของข้า”
เขานอนทับอยู่บนร่างเล็กบอบบาง ใช้มือข้างหนึ่งยันไว้บนผืนดิน ดวงตาคมมองใบหน้าเล็กเปียกปอนก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผมเปียกลู่ที่แนบใบหน้าหวานออกไปอย่างเบามือ
“ท่านพี่ของข้า”
ฉานอิงเอ่ยเรียกเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของบ้างแล้วยื่นหน้าไปกัดที่ปลายจมูกโด่งของสามีอย่างยั่วเย้า
จือหยวนหัวเราะในลำคอก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน ไล่มายังแก้มอิ่ม แล้วประทับแน่นที่ริมฝีปากสีชาดก่อนจะขยับไปที่ซอกหูแล้วกระซิบฝ่าสายฝน
“คืนนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักความสุขที่แท้จริง”
พูดจบก็ปิดริมฝีปากเล็กเอาไว้อีกครั้ง จูบหวามบดเบียดริมฝีปากของกันและกันจนแทบบี้บด สองมือหนาโลมไล้ไปตามเรือนกายนวลเนียนเปียกชุ่มก่อนจะหมุนวนอยู่ที่หน้าอกอิ่มสล้างแล้วฟอนเฟ้นหนักเบาสลับไปมาจนร่างเล็กถึงกับแอ่นอกเบียดเข้าหาฝ่ามือร้อนด้วยความซ่านเสียว
“อะ...อื้อ”
จือหยวนซุกไซ้ฝังรอยจูบไปตามต้นคอระหง หมุนวนจูบซับที่เนินอกอิ่ม ก่อนจะตวัดปลายลิ้นร้อนลามเลียปลายถันสีชมพูระเรื่อที่บัดนี้มันชูช่อราวกับเฝ้ารอคอยการกลืนกินของเขาอยู่ก่อนแล้ว
“ทะ...ท่านพี่ อะ...อื้อ”
นางหอบหายใจกระชั้นครางเรียกสามีเสียงแผ่ว ในขณะที่หยาดฝนเริ่มซาเม็ด กลายเป็นละอองน้ำโปรยปรายลงมาเท่านั้น
มือหนาหนาหมุนวนลงไปที่เอวคอดกิ่วแล้วเลื่อนต่ำลงไปยังสะโพกผาย บีบเฟ้นก้นงามงอนจนเป็นรอยริ้วมือแดงก่อนจะวกกลับมายังโหนกนูนด้านหน้าแล้วกอบกุมเอาไว้เต็มมือ
“อะ...อาห์”
กุมเอาไว้ทั้งฝ่ามือแล้วแทรกนิ้วกลางเข้าไปตามรอยแยกของสองกลีบอวบ จากนั้นจึงใช้ปลายนิ้วกลางบี้บดลงบนเมล็ดเสียวรัวเร็ว
“อะ...อะ...อะ...อื้อ ทะ...ทะ...ท่านพี่”
ครางกระเส่าเมื่อถูกกระตุ้นเร้าจนน้ำใสจากช่องแคบชื้นไหลเยิ้มปนไปกับหยาดฝนพรำ นางยกสะโพกร่อนรับนิ้วมือได้ไม่นาน มืออีกข้างของจือหยวนก็ช้อนก้นกลมเอาไว้ก่อนที่เขาจะซุกใบหน้าลงไปกลางหว่างขาของนางอย่างรวดเร็ว
“อ๊า!”
ผวาเฮือกจนครางลั่นเมื่อเขาใช้ปากดูดเมล็ดสวาทรัวเร็ว ทั้งดูดแล้วใช้ลิ้นดันเลียตวัดไปมาจนนางกระตุกเกร็งแทบหายใจสะดุด
“ทะ...ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว”
นางหอบหายใจแรงจนทรวงอกสล้างกระเพื่อมไหวซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ฟ้าแลบปลาบเป็นสายทอดยาวลงมากลางท้องฟ้าตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามลั่น