บทที่ 12

"ขอบใจนะจ๊ะ ที่พาตายะกลับบ้านอีกแล้ว" พอเห็นรถมาจอดที่หน้าบ้านพิมพ์ประไพรีบเดินออกมาดู

"ทำไมแม่อยู่ที่บ้านได้" ชายหนุ่มคิดว่าแม่ต้องเฝ้าพ่ออยู่ที่โรงพยาบาลสิ

"แกยังไม่รู้เหรอว่าพ่อกลับมาพักฟื้นที่บ้านก่อนเดินทาง"

พอได้ยินคำแม่พูด ชายหนุ่มมองไปดูหน้าหญิงสาวที่กำลังจะเดินเข้าบ้าน เพราะเธอไม่บอกเรื่องนี้กับเขาเลย

"แล้วพ่ออยู่ไหนครับ"

"นอนหลับไปแล้ว แม่ว่าลูกไปพักผ่อนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้เข้าไปทำงานที่บริษัท"

สุขายะคุยกับแม่ได้สักพัก เขาก็รีบขึ้นมาด้านบน

แกร่ก! แอดดด~ เปิดประตูเข้ามาก็พบรองเท้าสลิปเปอร์ (ที่ใช้สำหรับเดินอยู่ในตัวบ้าน) หนึ่งข้างวางขวางประตูอยู่ สายตาของเขามองไปดูผู้หญิงที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียงทันที เพราะอีกข้างยังอยู่ที่เท้าของเธอ

พิมพ์ญาดาขึ้นมาถึงชั้นบน เธอก็รีบวิ่งไปนอนคลุมโปงที่เตียง ที่จริงเธอไม่ใช่คนเก่งกาจอะไรเลย พอได้ยินเขาพูดกับเพื่อนว่าจะมากินที่บ้านบ้าง หัวใจก็เต้นรัวเพราะคิดว่ายังไงก็คงจะไม่รอด แต่ถ้าแกล้งหลับไปก่อน..เขาคงจะไม่ทำอะไรเหมือนคืนนั้น

พอเข้ามาสุขายะก็ตรงไปหยิบเอาผ้าเช็ดตัว เพื่อที่จะเข้าไปอาบน้ำ

ได้ยินเสียงน้ำฝักบัวในห้องน้ำ หญิงสาวยิ่งหัวใจเต้นรัวเข้าไปใหญ่ เพราะวันนั้นพอเขาออกจากห้องน้ำ..ก็ตรงมาที่เตียงเลย

เสียงประตูห้องน้ำได้ถูกเปิดออกสักพักแล้ว แต่ทุกอย่างเงียบจนผิดปกติ พิมพ์ญาดาก็เลยแอบลืมตาขึ้นนิดหนึ่งเพื่อที่จะมองว่าเขาอยู่ไหน

สิ่งที่เธอเห็นมันช่างน่าสมเพชยิ่งนัก ชายหนุ่มยืนมองผ่านทางหน้าต่างเพื่อไปดูหลังคาบ้านอีกหลังที่อยู่ไม่ไกล..นั่นก็คือบ้านพี่ชายของเขา

หญิงสาวรู้ได้ในทันทีว่าเขาคงไม่อาจลืมผู้หญิงคนนั้นได้ แล้วผู้หญิงอีกคนที่เขาไปกกไปกอดอยู่ทุกวันนี้ล่ะ?? แต่ในห้วงความคิดของเธอ..ไม่มีตัวเองอยู่ในนั้นเลย หรืออาจเพราะเธอเกลียดและไม่มีใจกับเขา..ก็เลยไม่ได้น้อยใจอะไรกับเรื่องนี้

..เช้าวันต่อมา..

เมื่อคืนนี้ก็ทำเหมือนคืนนั้น เขาเลือกที่จะนอนโซฟา แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะสิ่งที่เธอกลัวก็คือ กลัวเขามานอนที่เตียง

หญิงสาวรีบลุกขึ้นจัดการกับตัวเองแล้วรีบลงมาข้างล่าง

พอสุขายะเดินลงมาชั้นล่างก็เจอคนแปลกหน้าสองคน พร้อมกับเอกสารบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ ชายหนุ่มมองหน้าพ่อแม่และก็เธอแบบสงสัย

"เข้ามานั่งก่อน" สุริยากวักมือเรียกลูกชายให้มานั่งด้านข้าง

"มีอะไรครับพ่อ"

"เซ็นต์ซะ" พ่อวางปากกาลงตรงหน้าลูกชาย

สุขายะมองดูกระดาษแผ่นนั้นก็รู้ได้ในทันทีว่ามันคืออะไร สายตาคมดังเหยี่ยวตวัดไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย

เขาไม่พูดอะไรสักคำแต่ก็ยอมหยิบปากกานั้นขึ้นมาเซ็นต์ชื่อตัวเองลงไป มันคือใบทะเบียนสมรส ยังไงเขาก็ยอมตกลงไปแล้ว ชายหนุ่มแค่อยากจะรีบทำให้มันเสร็จ ๆ ไป

ทุกคนถอนหายใจโล่งอกที่เขายอมเซ็นต์แบบไม่ ได้บังคับอะไรเลย แต่มันต่างจากหญิงสาว เพราะนั่นมันคือคมมีดที่รอวันกรีดคอเธอ

[บริษัท]

พอเซ็นต์เอกสารเสร็จสุขายะก็ยอมเข้าบริษัท เพื่อมารับตำแหน่ง เพราะพรุ่งนี้พ่อของเขาต้องได้เดินทางไปรักษาตัวที่ต่างประเทศแล้ว ชายหนุ่มก็เลยอยากทำให้พ่อสบายใจก่อนเดินทาง

"นี่คือห้องทำงานของนาย" พี่ชายของเขาพาเดินมาดูห้องทำงาน

"อืม" ตอบออกไปแบบผ่าน ๆ

"เลขาของนายก็คือคุณกนกลักษณ์ "

"สวัสดีค่ะ"

ที่จริงสุริยาพ่อของเขาอยากให้ลูกชายคนเล็กเข้ามาเรียนรู้งานก่อนในตำแหน่งที่ไม่ใหญ่โต แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นตำแหน่งที่เขาได้รับในบริษัท ก็คือรองประธาน ซึ่งตำแหน่งนี้มันเคยเป็นของพี่ชายเขามาก่อน