บทที่ 17

"คุณจะบ้าหรือไง มองแบบนี้แล้วฉันจะกล้าเปลี่ยนผ้าไหม"

"ก็ได้..ถ้าไม่ให้มอง" ชายหนุ่มส่งเสื้อมาให้เธอ แล้วเขาก็กลับหลังหัน กำลังจะเดินออกไปจากตรงนั้น

"คุณจะไปไหน หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"เธอจะเอายังไงอีก"

"ฉันให้คุณหันหลัง ไม่ได้ให้ไปจากที่นี่"

"เรื่องมาก"

หญิงสาวรีบถอดเสื้อผ้าออกทันที จังหวะที่เธอถอดออกหมดทุกชิ้น และกำลังจะหยิบเสื้อของเขาขึ้นมาสวมใส่ แต่ตัวอะไรไม่รู้เกาะอยู่ที่เสื้อตัวนั้น

"กรี๊ดดดด"

ชายหนุ่มรีบหันกลับมา จังหวะเดียวกับที่หญิงสาวกระโดดกอดเขาพอดี

"อะไร" มือหนาโอบรัดร่างของหญิงสาวไว้โดยอัตโนมัติ

"ไม่รู้ตัวอะไร อยู่ที่เสื้อของคุณ"

ตอนนี้หัวใจสุขายะเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่ว่ากลัวไอ้ตัวที่เธอกลัวนั้นเลย แต่เพราะร่างกายอันเปลือยเปล่าของหญิงสาว ตอนนี้มันแนบชิดกับแผ่นอกจนจะเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว

"ถ้าคุณไม่ปล่อยก่อน ผมจะไปดูได้ยังไงว่าตัวอะไร" เพราะเธอกอดเอวเขาแน่นยิ่งกว่าเขากอดเธอไว้ซะอีก

"คุณระวังนะฉันสงสัยว่าจะเป็นงู" หญิงสาวค่อย ๆ ปล่อยมือ

"ยืนรออยู่ตรงนี้ ห้ามขยับไปไหน"

ชายหนุ่มยื่นมือไปเพื่อที่จะจับเสื้อตัวนั้นสะบัดดู

"คุณระวังนะ!! เดี๋ยวมันฉกเอา"

"คุณนั่นแหละอยู่นิ่ง ๆ ไม่ต้องส่งเสียง" เขาไม่ได้ตกใจไอ้สิ่งที่อยู่เสื้อเลยแต่ตกใจเสียงกองเชียร์มากกว่า

สุขายะกระชากเสื้อขึ้นมาแล้วก็สะบัด ๆ สิ่งที่เจอก็คือกิ่งไม้

"งูจริงด้วย" ชายหนุ่มแกล้งพูดขึ้นแบบตกใจ

"กรี๊ดดด!! ฉันกลัว" สิ่งที่พิมพ์ญาดาคนเก่งกลัวที่สุดก็คืองู ตอนนี้สติของเธอถึงกับเตลิดกระโดดเข้ามากอดเขาใหม่อีกครั้ง

จากตอนแรกหัวใจเต้นแรง แต่ตอนนี้รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว จนเริ่มจะหยุดตัวเองไม่ได้ มือหนาเชยคางหญิงสาวขึ้นมา แล้วโน้มใบหน้าคมลงไปแบบช้า ๆ

"คุณจะทำอะไร อื้มมม!!" ไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนกันดี เพราะเมื่อกี้เขาเพิ่งบอกว่ามันคืองู แต่ทำไมเขา...

ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปสำรวจในโพรงปากหญิงสาวแบบหิวกระหาย เขาตวัดลิ้นเลียวนไปมาอยู่แบบนั้นนานพอสมควร จนลืมไปว่ากำลังจูบกันอยู่ที่ไหน

พิมพ์ญาดาตอบสนองเขาทุกครั้งที่ถูกจูบ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันขนาดกำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน พอถูกเขาจูบเธอยังเคลิ้มไปกับจูบของเขาได้

"คุณปล่อยได้แล้วค่ะ" หญิงสาวพยายามเบือนหน้าออกห่างเพื่อควบคุมอารมณ์ตัวเอง

"ไม่กลัวงูแล้วเหรอ" เขากระซิบถามเธอเบา ๆ แล้วยังแอบกลืนน้ำลายลงคอ เพราะตอนนี้เขายังต้องการจูบจากเธออยู่

"ป่านนี้มันคงไปแล้ว" พิมพ์ญาดาแอบมองซ้ายมองขวา พอเขาพูดถึงเรื่องงูขึ้นมา เธอก็ลืมไปเลย แต่ตอนนี้เรื่องงูไม่สำคัญแล้ว มันสำคัญตรงที่เธอยังไม่ใส่เสื้อเลย