บทที่ 51

"ผมให้เวลา 5 นาที ถ้าตามเธอมารับสายไม่ได้ผมจะบินกลับทันที"

"คะ?!..เอ่อ..ค่ะ" ป้าแม่บ้านรีบวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ

"คุณชอบดอกกุหลาบเหรอคะ" พิมพ์ญาดาเห็นดาวพระศุกร์ยืนมองกุหลาบสักพักแล้ว ก็เลยเดินเข้ามาชวนคุย

"เปล่าค่ะ เห็นมันสวยดี" หญิงสาวมองดอกกุหลาบนั้นแล้วก็กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนที่จะหันกลับมาหาคนที่สนทนาด้วย

"คุณดาวคะ" ทั้งสองยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ ป้าแม่บ้านก็เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

"คะ"

"คุณยารอคุยสายกับคุณอยู่ค่ะ"

"ดาวไม่มีอะไรจะคุยกับเขาค่ะ" จบคำพูดดาวพระศุกร์กำลังจะเดินไปดูแปลงกุหลาบอีกแปลง

"แต่คุณยาบอกว่า.."

ดาวพระศุกร์ทำเป็นไม่สนใจ ว่าป้าแม่บ้านจะพูดอะไรต่อ

"บอกว่าอะไรคะป้า" คนที่ถามก็คือพิมพ์ญาดา แต่ดาวพระศุกร์ก็ได้ยินเพราะเธออยู่ไม่ไกลนัก และตั้งใจฟังมากด้วย

"คุณยาบอกว่า ถ้าภายใน 5 นาที คุณดาวไม่ไปรับโทรศัพท์ คุณยาจะขึ้นเครื่องกลับมาทันทีค่ะ"

"อื้ม?" พิมพ์ญาดาถึงกับนึกขำขึ้นมา พี่น้องสองคนนี้ไม่ต่างกันเลย

"เขามีธุระอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ" ดาวพระศุกร์ถามออกมาเหมือนไม่สนใจเท่าไหร่ แต่ในใจเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพล

"ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คุณรีบไปรับสายเถอะ เหลือเวลาอีกนาทีกว่าเอง"

"เขาคงไม่บ้าบินกลับมาหรอกค่ะป้า"

"แต่ญาดาว่าเขากล้านะ คุณลองไม่ไปรับสายดูสิ พรุ่งนี้ตื่นมาคุณได้เห็นหน้าคุณหิตายะแน่" พิมพ์ญาดาคิดว่าพี่กับน้องคงไม่แตกต่างกันเท่าไหร่

"คะ?" ดาวพระศุกร์หันความสนใจมาที่พิมพ์ญาดาบ้าง

"เพราะน้องชายของเขาเคยทำมาแล้วค่ะ วันที่คุณพ่อผ่าตัดครั้งแรก" พอจบประโยคเท่านั้นแหละ เห็นแต่หลังของดาวพระศุกร์ไว ๆ เดินเข้าไปในบ้าน

ที่จริงหญิงสาวก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะให้ความสำคัญกับเธอถึงขนาดต้องรีบบินกลับมา แต่ไม่อยากจะสร้างปัญหาให้เขา เพราะตอนนี้ปัญหาของเขาคงจะเยอะมากพอแล้ว

ดาวพระศุกร์ยกสายขึ้นมาแนบหูทันทีที่เข้ามาถึง แต่ก็ไม่มีเสียงพูดใด ๆ ออกมาจากปาก

หิตายะได้ยินเสียงหายใจ เขาก็รู้แล้วว่าตอนนี้เธออยู่ในสาย

"ผมรักคุณ"

"คะ!?" ดาวพระศุกร์ไม่คิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา และเธอก็ยังไม่ได้ตั้งตัวเลย

"ขอบคุณนะ ที่คุณสอนให้ผมรู้ว่าความรักที่แท้จริงมันเป็นยังไง ถ้าผมไม่ได้เจอคุณ ผมคงไม่รู้ว่านี่มันคือความรัก"

"คุณหมายความว่ายังไงคะ" ถ้าเขาอยู่ตรงหน้าคงจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่มันเต้นรัว

"ผมขอไม่พูดเรื่องของผมกับผู้หญิงคนนั้นได้ไหม ผมจะพูดแค่เรื่องของผมกับคุณ" หิตายะรู้แล้วว่าความรักที่แท้จริงมันเป็นยังไง เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับชมพู่เลย เขาคิดว่าตัวเองรักชมพู่ แต่นั่นมันไม่ใช่..มันแค่ความใคร่ ความอยากเอาชนะ พอได้มาครอบครองแล้วต้องได้รับผิดชอบ ความรู้สึกของเขาไม่ได้โหยหาชมพู่ขนาดนี้ แต่กับผู้หญิงคนนี้ หายใจเข้าหายใจออก ก็คิดถึงแต่เธอ เป็นห่วงแต่เธอ

หิตายะไม่รู้ว่าจะขอบคุณอะไรก่อนดี ที่ทำให้เขาต้องได้แยกจากเธอมาไกลแสนไกลขนาดนี้ และได้มารู้ใจตัวเอง

"ฉันงงไปหมดแล้ว"

"คุณอย่าทำร้ายตัวเองได้ไหม ดูแลตัวเองแทนผมด้วย ถ้าเสร็จธุระทางนี้แล้ว ผมจะรีบกลับไปหาคุณ ผมจะดูแลตัวเองให้ดีเหมือนกัน" เสียงของเขาเริ่มขึ้นจมูกหน่อย

"คุณร้องไห้เหรอคะ" เสียงหญิงสาวก็ไม่ต่างกัน เพราะตอนนี้เธอเริ่มมีเสียงสะอื้นในลำคอออกมาด้วย

"ผมรักคุณดาวพระศุกร์ ผมเสียใจที่พูดคำนี้ต่อหน้าคุณไม่ได้ ผมมันโง่มากเลยใช่ไหม ที่ไม่รู้ใจตัวเอง"