ตอนที่ 2 ราชโองการหมั้นหมาย

ลู่โจว / ค่ายดินแดนประจิม

“กองทัพของเราสูญเสียไพร่พลไปร้อยห้าสิบนายที่เหลือบาดเจ็บแต่ก็ปราบข้าศึกที่รุกล้ำดินแดนได้ทันก่อนที่พวกมันจะข้ามมาพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม สั่งการลงไป ให้ถอนกำลังลงมาอีกสิบลี้”

“เอ่อ ท่านอ๋อง เพราะเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ล่อมันเข้ามา แล้วฆ่าให้หมด!!”

เสียงที่หนักแน่นและสายตาแข็งกร้าวดุจพยัคฆ์ทำเอารองแม่ทัพเหรียนเจินไม่กล้าสบเนตรนั้น เขารู้ว่าท่านอ๋องเป็นคนโหดเหี้ยมเพียงใด ครั้งนี้สูญเสียไปร้อยห้าสิบนายแต่สิ่งที่ท่านอ๋องจะเอาคืนคือ“ทั้งกองทัพ” ของผู้ที่กล้ามารุกรานเขตแดนของพระองค์

“ท่านอ๋อง มีราชโองการของฝ่าบาทส่งมาพ่ะย่ะค่ะ”

“หยางฮ่าวหราน” หันกลับมาและขมวดคิ้วเลิกถามอย่างแปลกใจ เขากรำศึกอยู่กลางดินแดนประจิมมาได้สองปี แทบจะไม่เคยได้รับราชโองการใด ๆ จากเสด็จพ่อของเขานอกจากเรื่องการแต่งตั้งยศใหม่ให้ซึ่งเขาไม่เคยต้องการ จวนใหม่และเงินที่ประทานมาให้เขาก็นำเข้ากองทัพเพื่อซื้อยา อาวุธและเสบียงเสริม

“นี่มันเรื่องอะไรกัน"ต้าเป่า" เจ้าไปรับมา"

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ต้าเป่า” องครักษ์คนสนิทเพียงคนเดียวเดินไปรับกล่องที่ใส่ราชโองการ ด้านในนั้นมีม้วนราชโองการสีทองลายมังกรอยู่

“คาดผ้าสีแดง นี่หรือว่า…”

“ถึงเวลาเลือกพระชายาแล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ ใครกันนะที่จะ…”

“พูดมากน่ะอี้หลง เจ้าไปดูคนเจ็บมาแล้วงั้นหรือ”

“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะสั่งยามาเพิ่มให้แล้ว ข้าส่งข่าวไปขอความช่วยเหลือจากท่านตาได้ทันเวลา ท่านตาส่งคนพร้อมกับหมอและยามาให้แล้วอีกสองวันก็น่าจะถึง”

“ขอบใจมาก…. นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!”

ต้าเป่าและฟางอี้หลงหันไปมองหน้ากัน พวกเขาสนิทกันเพียงแค่มองตาก็รู้ใจ เมื่อเห็นท่านอ๋องที่ดูหงุดหงิดหลังจากที่อ่านราชโองการจบแล้วจึงได้หันไปมองที่ราชโองการที่ถูกทิ้งลงไปที่กล่อง

“มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าอ่านเอาเองสิ ข้าเองก็อยากถามเจ้าเหมือนกัน”

“ถามกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ หรือว่า…”

ฟางอี้หลงรู้สึกร้อนวูบวาบแปลก ๆ หากว่าท่านอ๋องตรัสเช่นนี้หรือว่าราชโองการนั้นจะเกี่ยวข้องกับสกุลฟางของเขา ต้าเป่ากะพริบตามองอี้หลง เขาจึงพยักหน้าให้ต้าเป่าเดินเข้ามาอ่านพร้อมกัน อี้หลงเมื่ออ่านจบก็รู้ทันที ในตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ท่านอ๋องเท่านั้นที่หงุดหงิด แม้แต่เขาเองก็คิดว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้นในเวลานี้

“อะไรกันนี่ เหตุใดจึง…เป็นนาง”

“เสด็จพ่อคงเกรงว่าข้าจะทำผลงานมากเกินไปจนล้ำหน้าองค์รัชทายาทหรืออย่างไรถึงได้สร้างเรื่องเหลวไหลนี่ขึ้นมา เอ่อ ข้าไม่ได้ว่าเจ้ากับสกุลฟางนะอี้หลงแต่การจับคู่เช่นนี้ข้าคงยอมไม่ได้”

“กระหม่อมเข้าใจพระองค์ดีพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อไม่ได้รักกันเหตุใดจึงประทานสมรสเช่นนี้”

“น้องสาวของเจ้า หากข้าจำไม่ผิดมีอยู่สองคนใช่หรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าน้องสาวคนเล็กน่าจะยัง…ไม่สิ อายุนางปีนี้ก็น่าจะครบสิบห้าพอดีแต่ถ้าถามกระหม่อม ในราชโองการนี้คงจะหมายถึงหลีม่านมากกว่าเพราะว่านางอายุย่างเข้าสิบแปดแล้ว”

“ช่างเถอะ เอาไว้เสร็จศึกนี้แล้วเข้าเมืองซีโจวสอบถามดูก็คงจะรู้ความ”