ตอนที่ 105 เมิ่งหนาน / ตอนที่ 106 คุณชายของนายอำเภอ

ตอนที่ 105 เมิ่งหนาน

องครักษ์จินยังอยากกล่าวต่อ ส่วนไป๋จื่อไม่รู้ว่าสมองบิดเบี้ยวไปแล้วหรือไม่ นางพูดแทรกขึ้นมาอย่างอวดดี “เช่นนั้นท่านหมอก็เป็นหมอกำมะลอจริงๆ”

องครักษ์จินถลึงตามองไป๋จื่ออย่างดุดันทันที “เจ้าจะรู้อะไร ใต้เท้ากำลังพูด เจ้าพูดแทรกได้หรือ”

ชายหนุ่มกลับสนอกสนใจที่จู่ๆ ไป๋จื่อก็พูดแทรกขึ้นมา เขาดันองครักษ์จินไปข้างหนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับไป๋จื่อ “ไหนลองพูดสิ”

ไป๋จื่อยิ้มจาง เมื่อกล่าวถึงวิชาแพทย์ นางกลายเป็นคนสุขุมใจเย็นมากขึ้นในทันที

“ใบหน้าของใต้เท้าเป็นแผลพุพอง อย่างน้อยต้องรออีกครึ่งเดือนกระมัง”

เขาเลิกคิ้ว ไม่ได้ว่ากล่าว สายตายังคงจ้องมองนาง

เด็กสาวรู้ว่าตนเองพูดถูกแล้ว จึงพูดต่ออีกว่า “ยาที่ท่านหมอออกให้ท่าน แม้จะไม่ได้มีปัญหาอะไร ไม่ได้ทำให้อาการป่วยของท่านสาหัสขึ้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาอาการของท่านสักเท่าไร พูดตามตรงนะเจ้าคะ ยาที่ท่านหมอออกให้ รักษาอาการของท่านไม่ได้โดยสิ้นเชิง”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าท่านหมอออกยาอะไรให้ข้า” เขาถาม

นางกล่าวพร้อมยิ้มเล็กน้อย “ที่มุมกำแพงในลานมีกากสมุนไพรอยู่กองหนึ่ง นั่นเป็นยาที่ท่านใช้กิน ส่วนยาที่ท่านทาลงบนใบหน้า แม้ในเรือนจะมีควันหอมเข้มข้น ทว่ายังคงปิดบังกลิ่นขี้ผึ้งและกลิ่นผิวหนังเปื่อยบนใบหน้าของท่านไม่ได้ ข้าดมครั้งเดียวก็รู้แล้วเจ้าค่ะ”

ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย แววขบขันในดวงตาฉายชัด “พูดได้เช่นนี้ เจ้าก็เป็นหมอหรือ” ขณะพูด เขาจงใจใช้สายตามองนางอยู่สองรอบ เด็กสาวตัวเล็กเช่นนี้ อย่างมากก็อายุสิบสองสิบสามปีกระมัง ผิวหน้าแห้งและเหลือง มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กยากจน เกรงว่าจะไม่ได้เข้าโรงเรียน แล้วจะเป็นวิชาแพทย์ได้อย่างไร

แม้จะไม่เชื่อ แต่เขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าสนใจนัก “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อนะ แต่ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เจ้ายังไม่ได้พูดอะไรที่น่าเชื่อถือออกมาเลย”

ไป๋จื่อยกยิ้ม หากต้องการคำพูดที่น่าเชื่อถือก็ไม่ง่าย

“ใบหน้าของใต้เท้าพุพอง เกรงว่าจะไม่ใช่โรค แต่ถูกพิษ เป็นแมลงพิษที่ดูดเลือดคนโดยเฉพาะ แมงมุมผีดูดเลือด ข้าพูดถูกต้องหรือไม่”

สีหน้าขององครักษ์จินเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือที่อยู่ข้างลำดับจับด้ามกระบี่ตรงเอวในทันที “เจ้าเป็นใคร เจ้ารู้ได้อย่างไร”

ใบหน้าของไป๋จื่อยังคงราบเรียบ “ข้าบอกตั้งแต่ต้นแล้ว ว่าข้าดมกลิ่นครั้งเดียวก็รู้ แต่พวกท่านไม่เชื่อ”

ชายหนุ่มโบกมือให้องครักษ์จิน “อย่าวู่วาม แค่แม่นางน้อยคนหนึ่ง เจ้าทำได้ลงหรือ”

ใบหน้าขององครักษ์จินแดงระเรื่อ ตั้งแต่เด็กสาวคนนี้เข้าประตูมา เขาก็รู้ว่านางไม่เป็นวรยุทธ์ ต่อหน้าคุณชายและเขา นางไม่มีแรงสังหารหรือทำให้พวกเขาบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง

“พูดเช่นนี้ เจ้ารักษาข้าได้หรือไม่” ชายหนุ่มถาม

ไป๋จื่อยักไหล่ “ได้น่ะได้ เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่ว่าง ต้องรอจัดการเรื่องวุ่นวายในบ้านข้าเสียก่อน ข้าถึงจะมีกะใจรักษาให้เจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะ ก่อนจะชี้ไปที่ไป๋จื่อ “เด็กคนนี้ช่างไม่เกรงใจเสียจริง ดี ข้าจะไปหมู่บ้านหวงถัวกับเจ้า เพื่อตัดสินคดีนี้ให้กับเจ้าสักครั้ง”

“ขอบคุณใต้เท้า” ไป๋จื่อรีบคำนับเขา

“ข้าสกุลเมิ่ง เมิ่งเช่นเดียวกับเมิ่งจื่อ[1]” ชายหนุ่มกล่าว

ไป๋จื่อยิ้มตอบ “ข้าสกุลไป๋ ไป๋ที่มาจากคำว่าขาวดำ ไป๋จื่อเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มกล่าวกลั้วหัวเราะ “ข้าไม่ได้ถามว่าเจ้าชื่ออะไร”

“ได้มาแล้วไม่ตอบแทน เช่นนั้นไร้มารยาทนัก!” ไป๋จื่อหัวเราะเช่นเดียวกัน

บัดนี้ชายหนุ่มรู้สึกเบิกบานใจยิ่ง เด็กสาวผู้นี้น่าสนใจเสียจริง

องครักษ์จินพลอยหัวเราะขึ้นมาด้วย นานมาแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณชายเบิกบานใจเช่นนี้