ตอนที่ 113 ปรักปรำ / ตอนที่ 114 ลงโทษยี่สิบไม้

ตอนที่ 113 ปรักปรำ

รวมกันแล้วไม่น่าเกินสองตำลึง

เมิ่งหนานชี้หีบเงิน พลางถามว่า “เดิมทีเงินสามสิบตำลึงที่เจ้าทำหาย ล้วนใส่ไว้ในนี้หรือ”

หญิงชราพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าใส่ไว้ในนี้ ล้วนใส่ไว้ด้านในทั้งหมด ตอนนี้ถูกนางเด็กไป๋จื่อ…ใจดำขโมยไปแล้ว”

เขารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว พลันสะบัดมือโยนกล่องนั้นลงบนพื้น พวงทองแดงด้านในหล่นออกมา “ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังไม่ยอมพูดความจริงอีก ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ”

อีกฝ่ายตกใจจนขาอ่อน คุกเข่าลงบนพื้นดังปัก ทว่ากลับยังคงปากแข็ง “ใต้เท้า ยายแก่อย่างข้าจะกล้าปิดบังใต้เท้าได้อย่างไร สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริงทุกคำ ขอใต้เท้าตัดสินอย่างชัดเจนด้วย”

เมิ่งหนานพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะให้โอกาสตัดสินอย่างชัดเจนกับเจ้า”

เขาหันไปพูดกับองครักษ์จินว่า “เจ้าไปนำเงินในรถม้ามา”

องครักษ์จินรีบไป ครั้นกลับมา ในมือถือถือถาดรองใบหนึ่ง บนนั้นปิดผ้าสีแดงเอาไว้ด้วย

เมิ่งหนานดึงผ้าสีแดงออก เผยให้เป็นเงินตำลึงยี่สิบก้อนบนถาดรองวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ ก้อนหนึ่งห้าตำลึง ส่วนร้อยตำลึงทั้งหมดยี่สิบก้อน

“นำสามสิบตำลึงใส่หีบ” เมิ่งหนานกล่าวกับองครักษ์จิน

เมื่อหญิงชราได้ยินดังนั้นก็พลันเบิกบานใจ ไฟโทสะมลายสิ้น ใต้เท้าเมิ่งหนานไขคดีนี้ไม่ได้ จึงคิดจะใช้เงินของฝ่ายราชการมาชดเชยให้พวกนางหรือ

องครักษ์จินส่งถาดรองถึงมือเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นก็ก้มลงหยิบหีบขึ้นจากบนพื้น แล้วหยิบเงินหกก้อนวางไว้ด้านในทีละก้อน

กล่องนี้เล็กเกินไป วางเงินลงไปสี่ก้อนก็เต็มแล้ว ใส่ลงไปไม่ได้อีก

“ใต้เท้า ใส่ได้เพียงยี่สิบตำลึงเท่านั้น ใส่ไม่ลงแล้วขอรับ” องครักษ์จินกล่าว

คราวนี้หญิงชราถึงได้เข้าใจ ใต้เท้าเมิ่งให้คนใส่เงินลงไปด้านใน ไม่ใช่เพราะต้องการให้เงินนาง…

เมิ่งหนานหัวเราะเสียงเย็น “หีบเงินใบนี้ ใส่เงินได้มากที่สุดยี่สิบตำลึง แล้วเจ้าจะทำเงินสามสิบตำลึงหายได้อย่างไร”

“ข้า เอ่อ อาจจะเป็นข้าที่จำผิด ดูเหมือนจะหายไปยี่สิบตำลึง” หญิงชราหวาดกลัวนัก วาจาที่แต่ไหนแต่ไรคล่องปรื๋อ บัดนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นแล้ว

“หลักฐานวางอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้ากลับไม่ยอมพูดความจริง ดูท่าทางจะไต่สวนอะไรที่นี่ไม่ได้แล้ว เด็กๆ นำพวกคนสกุลไป๋กลับไปที่ศาลาว่าการทั้งหมด ข้าต้องการไต่สวนอย่างละเอียด ข้าอยากดูนักว่าแท้จริงแล้วเงินหายไปเท่าไรกันแน่”

เมื่อหลิวซื่อได้ยินดังนั้น นางก็ร้อนใจจนหน้าซีด รีบดึงแม่สามไว้ พลางกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าไม่อยากเข้าคุก ข้าไม่อยากไป เสี่ยวเฟิงยิ่งไปไม่ได้ ต่อไปเขาต้องทำงานราชการนะเจ้าคะ!”

หญิงชราจะไม่รู้ได้อย่างไร นางร้อนใจเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน ครั้นเห็นเจ้าหน้าที่ผู้นั้นหยิบกุญแจมือออกมา เตรียมจะจับคนแล้ว นางก็รีบคุกเข่าพลางเดินไปข้างหน้าหลายก้าว กระแทกหัวกับพื้นต่อหน้าเมิ่งหนาน “ใต้เท้า ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้ว”

เมิ่งหนานยกมือขึ้น เป็นการบอกให้เจ้าหน้าที่หยุด “เจ้าสำนึกผิด สำนึกผิดอะไร”

“เรียนใต้เท้า บ้านข้าไม่ได้ทำเงินหาย เป็นข้าล้อจ้าวหลานและไป๋จื่อเล่น ไม่มีเงินหายไปแม้สักแดง ไม่ต้องไปไต่สวนที่ศาลาว่าการจริงๆ เจ้าค่ะ” หญิงชรากล่าวอย่างรีบร้อน

“พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าใส้ร้ายจ้าวหลานและไป๋จื่อหรือ” เมิ่งหนานถาม