ตอนที่ 119 จีตั้นปิ่ง / ตอนที่ 120 ไม่เกรงใจ

ตอนที่ 119 จีตั้นปิ่ง

เมิ่งหนานมองเหม่อ พลางชี้ไปที่องครักษ์จินที่ปากมันแผล่บ “จะ…เจ้า…”

องครักษ์จินหัวเราะซื่อ “คุณชาย คราวนี้หมดแล้วจริงๆ…”

ทันใดนั้นในครัวพลันมีกลิ่นหอมยั่วยวนใจโชยออกมาอีกครั้ง หอมยิ่งนัก จนกระทั่งเขาดมไม่ออกว่าเป็นกลิ่นอะไร

ราวกับว่าถูกหนอนตะกละควบคุมจิตใจ เขายัดถ้วยเปล่าในมือใส่มือขององครักษ์จิน ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในครัว

อีกฝ่ายรีบตามไปขวาง “คุณชาย สถานที่เช่นห้องครัวนั้น ด้วยฐานะของท่านเช่นนี้ จะเข้าไปไม่ได้นะขอรับ”

เมิ่งหนานไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง มุ่งหน้าเข้าไปในห้องครัว เขาเห็นไป๋จื่อนำแผ่นแป้งทรงกลมสีเหลืองอร่ามแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากในกระทะ แล้ววางลงในจาน

ไป๋จื่อได้ยินเสียงฝีเท้า คิดว่าเป็นองครักษ์จิน จึงกล่าวโดยที่ไม่ได้หันกลับไปว่า “เติมฟืนเจ้าค่ะ ไฟอ่อนแล้ว”

เมิ่งหนานตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วไปถึงหน้าเตาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เก็บฟืนสองท่อนจากบนพื้นโยนเข้าไปในเตา

คราวนี้ไป๋จื่อถึงจะพบว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่องครักษ์จิน แต่เป็นเมิ่งหนาน

นางยิ้มกล่าว “ที่แท้เป็นใต้เท้าเมิ่ง ข้าว่าใต้เท้าเมิ่งคงจะไม่เคยเข้าครัวกระมัง”

เมิ่งหนานโยนฟืนอีกท่อนหนึ่งเข้าไปในเตา ก่อนจะผุดลุกขึ้นปัดเขม่าบนมือ “นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ตอนเด็กๆ ข้าเคยโดนท่านพ่อทำโทษให้เอาหน้าชิดกำแพง หากหิวกลางดึกก็จะเข้าไปหาของกินในห้องครัว”

มือที่กวนผงแป้งของนางหยุดชะงัก นึกถึงชาติก่อนของตนเอง บ้านเด็กกำพร้าแรกหลังจากถูกพ่อแม่ทิ้งไป ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา มีอยู่ช่วงหนึ่งนางแทบจะไม่ได้กินข้าวอิ่มท้องในทุกวัน ตกดึกหิวจนนอนไม่หลับ ก็เคยแอบเข้าไปหาของกินในครัวเช่นกัน

ครั้นถูกเจ้าของบ้านเด็กกำพร้าจับได้ นางจะถูกตีอย่างหนักเสียยกหนึ่ง จากนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่านางจะหิวสักเพียงใด ก็ไม่กล้าเข้าไปหาของกินในครัวอีก

เด็กสาวเก็บความรู้สึกเจ็บปวดในดวงตาไป แล้วช้อนสายตามองเมิ่งหนาน ยิ้มกล่าวว่า “ที่แท้ใต้เท้าเมิ่งก็มีประสบการณ์เช่นนี้เหมือนกัน”

นางเทแป้งในชามลงไปในกระทะทีละน้อย แป้งไหลจากบนขอบกระทะสู่ด้านล่าง ครั้นถึงก้นแล้ว ก็จะเป็นจีตั้นปิ่งทรงกลมพอดิบพอดี

เมิ่งหนานมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น “นี่คืออะไรหรือ”

ไป๋จื่อนำแป้งไข่ไก่ขึ้นจากกระทะ วางใส่ในจาน พลางกล่าวเสียงเรียบ “นี่คือจีตั้นปิ่งเจ้าค่ะ เป็นสิ่งที่คนยากจนกินกัน”

“สิ่งของที่คนจนอย่างเจ้ากิน ดูแล้วน่าจะรสชาติดีกว่าสิ่งที่คนมีเงินอย่างพวกข้ากินเสียอีก” เมิ่งหนานยิ้ม

เด็กสาวเห็นเขาทำหน้าตะกละ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ท่าทางใต้เท้าเมิ่งจะรอไม่ไหวแล้ว ข้าจะม้วนให้ท่านแผ่นหนึ่งแล้วกันเจ้าค่ะ”

นางหยิบจีตั้นปิ่งมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะเติมหมูผักพริกที่เพิ่งผัดเสร็จลงไปด้านบนเล็กน้อย จากนั้นก็ม้วนแผ่นแป้ง สุดท้ายนางก็ส่งไปตรงหน้าของเมิ่งหนานพร้อมกับจาน “ลองชิมดูสิเจ้าคะ”

เมิ่งหนานรีบรับไป แป้งม้วนอาหาร เขาไม่เคนเห็นวิธีการกินเช่นนี้มาก่อนเลย

องครักษ์จินที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง อยากให้ไป๋จื่อช่วยเขาม้วนสักแผ่นเช่นกัน ทว่าครั้นเห็นนางกำลังยุ่งอยู่ จึงลำบากใจที่จะเอ่ยปาก ได้แต่หยิบจานให้ตนเองหนึ่งใบ เลียนแบบท่าทางของนาง นำจีตั้นปิ่งมา แล้ววางหมูผัดพริกไว้ด้านบนเล็กน้อย เมื่อม้วนขึ้นมาก็เป็นอันเสร็จสิ้น

เขาแอบภูมิใจ ดูไปแล้วก็ง่ายทีเดียว

ขณะกำลังจะกิน เขากลับเห็นมือข้างหนึ่งยื่นออกมา ฉวยจานในมือของเขาไป ก่อนที่มือของเขาจะกลับมาหนักอึ้งในทันที จานกลับมาแล้ว แต่กลับเป็นเพียงจานเปล่า…

“คุณชาย ข้าก็หิวมากเช่นกัน…” เขากล่าวหน้าง้ำ

เมิ่งหนานไม่สนใจเขา ยกแป้งม้วนออกไปแล้ว ส่วนไป๋จื่อเริ่มทำอาหารอย่างอื่น นางทำจีตั้นปิ่งทั้งหมดสองแผ่นเท่านั้น เขาไม่ได้ชิมแม้กระทั่งรสชาติเลยด้วยซ้ำ…

“แม่นางไป๋ ทำแป้งไข่ไก่อีกแผ่นได้หรือไม่”