ตอนที่ 129 หลับสบาย / ตอนที่ 130 จ้าวหลานของพวกข้าอยู่หรือไม่?

ตอนที่ 129 หลับสบาย

คำพูดนี้นางไม่ได้พูดเพื่อไป๋จื่อในอดีตเท่านั้น ยิ่งเพื่อไป๋จื่อในปัจจุบัน เพื่อบอกลาอดีต และเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

คืนนี้นางหลับสบายเป็นพิเศษ ในฝันไม่มีความอ้างว้างและโดเดี่ยวอีก ชีวิตของนางไม่ได้มืดมนไร้แสงสว่างอีกต่อไป และนางจะไม่แอบเสียน้ำตาให้ครอบครัวที่ไม่รู้จักหวงแหนนางอีกเช่นกัน

พรข้อเดียวที่จะขอจากพระจันทร์ คือขอให้ชาตินี้สงบสุขไปตลอด

…

คนที่หลับสบายในคืนนี้ ไม่ได้มีเพียงไป๋จื่อ

ยังมีเมิ่งหนานที่อยู่ไกลออกไปในศาลาว่าการในเมือง

ใบหน้าที่คันคะเยออย่างหาใดเปรียบในทุกค่ำคืน วันนี้หลังจากใช้ยาที่ไป๋จื่อสั่งให้แล้ว ก็หยุดความคันได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาไม่ต้องยื่นมือไปคว้าหรือเกาอีก หากไม่ส่องกระจก เขาแม้กระทั่งไม่รู้สึกถึงบาดแผลบนใบหน้า

“คุณชาย ท่านรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” องครักษ์จินตามติดข้างกายเขาตลอด ด้วยกลัวว่าหลังจากใช้ยาแล้ว จะมีอะไรเกิดขึ้น

เมิ่งหนานกล่าว “ข้าสบายดีมาก ไม่เคยสบายดีเช่นนี้มาก่อน ไป๋จื่อผู้นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ”

องครักษ์จินถอนหายใจ กล่าวด้วยความโล่งอกว่า “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าโรคที่หมอมากมายล้วนรักษาไม่หาย เมื่อถึงมือของเด็กสาวอย่างไป๋จื่อแล้ว ยาของนางขจัดโรคได้ หากพูดให้ใครฟังเข้า เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อกระมัง?”

“ต้องการให้คนอื่นเชื่อไปทำไม? พวกเราเชื่อก็พอแล้วไม่ใช่หรือ” ริมฝีปากของเมิ่งหนานยกยิ้ม

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่ขอรับ เด็กสาวผู้นี้ดูท่าทางไม่เหมือนคนคุยโว บางทีนางอาจจะไม่อยากให้ใครรู้ความสามารถของนางไปมากกว่านี้ก็ได้”

เมิ่งหนานนอนลงบนเตียงนุ่ม สายตาจ้องมองผ้าโปร่งสีดำ กล่าวอย่างคลุมเครือ “ไข่มุกที่ปะปนอยู่ในดวงตาปลา อย่างไรก็เป็นไข่มุกอยู่วันยันค่ำ”

…

เมื่อฟ้าสาง ไป๋จื่อตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากฝากฝังกับจ้าวหลานอยู่หลายประโยค นางก็ปีนขึ้นบนรถเทียมวัวที่เมื่อวานจัดการไว้แล้ว

หูเฟิงนั่งลงตรงหน้ารถ สองมือกอดอก สีหน้าเย็นชานัก “ทำไม? เจ้าเข้าเมืองได้ แต่ข้าเข้าเมืองไม่ได้หรือ?”

ขณะนี้หูเฟิงหลินก็ออกมาจากในลานบ้านเช่นกัน เขากล่าวกับไป๋จื่อว่า “ข้าให้เขาตามไปเอง แม่นางน้อยอย่างเจ้า เข้าเมืองลำพังไม่ค่อยปลอดภัยนัก มีหูเฟิงตามไปด้วย จะมากจะน้อยก็มีคนดูแล ยามที่ต้องถือของ เขาก็ออกแรงได้อยู่บ้าง วันๆ อยู่แต่บ้านก็น่าเบื่อ ให้เขาไปเถิด”

คราวนี้ไป๋จื่อถึงจะเข้าใจ ที่แท้เป็นท่านลุงหูที่มีเจตนาดี นางจึงรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุงหู แม่ข้าอยู่ที่เรือนไม้ลำพัง ท่านช่วยดูแลนางหน่อยนะเจ้าคะ”

ท่านลุงหูโบกมือ “ไปเถิด ไม่ต้องกังวลเรื่องที่บ้าน มีข้าอยู่ทั้งคน”

คนอื่นนางกลับไม่เป็นห่วง กลัวก็แต่คนสกุลไป๋จะถือโอกาสมาหาจ้าวหลานตอนที่นางไม่อยู่ จ้าวหลานผู้นี้ใจอ่อนนัก อาจจะมีเรื่องอะไรก็ได้

นางกล่าวกับหูจ่างหลินว่า “ท่านลุงหู เมื่อครู่ท่านรีบร้อนไป ข้ามีบางเรื่องที่ข้าลืมกำชับท่านแม่ไว้ ท่านช่วยข้าบอกนางสักหน่อยนะเจ้าคะ”

หูจ่างหลินพยักหน้า “เจ้าพูดมาเถอะ”

“ท่านลุงหู ท่านช่วยข้าบอกท่านแม่ ว่าตอนที่ข้าไม่อยู่ ไม่ว่าคนสกุลไป๋จะมาหานาง แลพูดอะไรกับนาง ก็อย่าได้รับปากเด็ดขาด ไม่ว่าอะไร ทุกอย่างต้องรอให้ข้ากลับมาก่อนค่อยตัดสินใจ”