ตอนที่ 201 ชายหญิงแตกต่างกัน / ตอนที่ 202 อาหารที่ขายในร้านชั้นหนึ่ง

ตอนที่ 201 ชายหญิงแตกต่างกัน

องครักษ์จินนำไป๋จื่อไปที่ห้องครัว ในเรือนเหลือเพียงเมิ่งหนานและหูเฟิง

ทั้งสองต่างก็พิจารณากันและกัน สายตาของพวกเขาดูไม่ยี่หระ ทว่าก็สบายใจอยู่ในทีเช่นเดียวกัน

“หูเฟิง ข้าเดาว่าเจ้าไม่ใช่คนหมู่บ้านหวงถัว” จู่ๆ เมิ่งหนานก็พูดขึ้นมา

“ข้าเดาว่าเจ้าก็ไม่ใช่คนเมืองชิงหยวนเช่นกัน” หูเฟิงกล่าว

เมิ่งหนานหลุดหัวเราะ “ถูกต้อง ข้าไม่ใช่คนเมืองชิงหยวนจริงๆ ข้าเป็นคนจากเมืองหลวง แล้วเจ้าเล่า เจ้าเป็นคนที่ใด”

หูเฟิงส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ ที่ใดก็เป็นไปได้ทั้งนั้น”

ไม่รู้? ที่ใดก็เป็นไปได้ทั้งนั้น?

นี่นับว่าเป็นคำตอบประเภทใดกัน เขาตอบอย่างขอไปทีชัดๆ

เมิ่งหนานรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง “น้องหู เจ้าอย่าได้หลอกสหายคนนี้เลย!”

หูเฟิงช้อนสายตามองอีกฝ่ายอีกครั้ง เรียวคิ้วคมเลิกขึ้นเล็กน้อย “ใต้เท้าเมิ่งหมายความว่าอย่างไร ข้าเป็นสหายของเจ้าตั้งแต่เมื่อใด”

คำกล่าวนี้ทำให้เมิ่งหนานสะอึก เกือบจะพ่นชาที่เพิ่งกลืนลงคอออกมา

“นี่…อย่างไรพวกเราก็เคยผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน ยังไม่นับว่าเป็นสหายกันอีกหรือ” เมิ่งหนานเพิ่มเสียงพูดให้ดังขึ้น

หูเฟิงไม่ได้ตอบอะไร และไม่ได้มองเมิ่งหนานอีก เพียงเดินทอดน่องออกไป

เมิ่งหนานงุนงง สมองของคนผู้นี้มีความผิดปกติหรือไร ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นใต้เท้าตัดสินคดี แม้จะเป็นขุนนางตำแหน่งเล็กๆ ทว่าในสายตาของชาวบ้านอย่างพวกเขาแล้ว จะอย่างไรก็ถือเป็นขุนนางนะ!

เป็นผู้ใดบอกว่าขุนนางมีแรงกดดันคนกัน?

เหตุใดเขาอยู่ต่อหน้าหูเฟิงแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกถึงพลังอำนาจแต่กำเนิดของตน แม้กระทั่งถูกชายหนุ่มมองข้ามเสียด้วยซ้ำ…

“พี่เมิ่ง ข้ามาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ” กู้ซีนำสาวใช้เข้ามาในเรือน ก่อนจะเห็นเมิ่งหนานนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของชายหนุ่มแปลกไปอยู่บ้าง “พี่เมิ่ง ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

เมิ่งหนานตื่นจากภวังค์ “ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร” เขาเงยหน้ามองกู้ซีครั้งหนึ่ง “เจ้ามาทำอะไร ครั้งก่อนข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่าชายหญิงแตกต่างกัน เจ้าอย่าได้เอาแต่มาหาข้าทั้งวัน จะทำให้คนที่พบเห็นเข้าใจผิดเอา”

บนพวงแก้มของกู้ซีเจอสีแดงระเรื่อ นางนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เมิ่งหนาน “พี่เมิ่ง ท่านพ่อของข้าบอกว่ามือของท่านบาดเจ็บ และท่านไม่มีครอบครัวอยู่ข้างกาย จึงให้ข้ารับหน้าที่ดูแลท่านเจ้าค่ะ ท่านพ่อของข้ายังไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเหล่านี้ ท่านก็อย่าได้คิดเล็กคิดน้อยเลย!”

‘บิดาของเจ้า? บิดาของเจ้าไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอย่างแน่นอน เพราะอยากจะกระจายความเข้าใจผิดเรื่องเจ้ากับข้าใจจะขาด เมื่อทำสำเร็จแล้ว เขาก็จะถือโอกาสพึ่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสกุลเมิ่ง ความคิดเช่นนี้ของเขา จะปิดบังผู้ใดได้เล่า’

เมิ่งหนานเกิดในสกุลเมิ่งแห่งเมืองหลวง เติบใหญ่ในเมืองหลวงอันหรูหรา เรื่องที่สตรีสกุลร่ำรวยต่างๆ ล้วนคิดหาวิธีเข้าหาเขา อย่างไรเขาก็เห็นมามากมายแล้ว

“บิดาของเจ้าไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยไม่ได้ แม้บัดนี้จะอยู่ห่างจากเมืองหลวง แต่ข้าก็ไม่อาจเสียเกียรติของสกุลเมิ่งเพราะข่าวโคมลอยที่ไม่ใช่เรื่องจริงเหล่านี้ คุณหนูกู้ เจ้าว่าข้าพูดถูกต้องหรือไม่”

สีแดงระเรื่อนบนพวงแก้มของกู้ซีมีความมืดครึ้มปกคลุมแทนที่โดยพลัน คิ้วที่ตกแต่งไว้อย่างประณีตขมวดมุ่น มือเล็กกำผ้าเช็ดหน้าแน่นไม่ยอมหยุด นางกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “พี่เมิ่ง ท่านพูดอะไรเจ้าคะ พวกเราไม่ได้ทำเรื่องไม่สมควรเสียหน่อย ไหนเลยจะสร้างข่าวลืออะไรได้ ท่านคิดมากเกินไปแล้วกระมัง!”

เมิ่งหนานชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง ในแววตาฉายความเฉยชาอย่างชัดเจน “หากคิดมากได้ย่อมดีที่สุด”

จดหมายที่ท่านแม่ของเขาส่งมาถึงชิงหยวนเมื่อเดือนที่แล้ว ภายในนั้นพูดถึงเรื่องของเขากับกู้ซีอยู่ด้วยเล็กน้อย ใต้เท้ากู้มีพี่น้องคนหนึ่งอยู่ที่เมืองหลวง แม้จะบอกว่าเป็นขุนนางเมืองหลวง ทว่าก็เป็นเพียงขุนนางระดับล่างที่ไร้อำนาจเท่านั้น

ไม่รู้ว่าเขาพบท่านพ่อของตนผ่านช่องทางใด ทั้งยังหวังว่าท่านพ่อจะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีระหว่างชายหนุ่มและหลานสาว ให้คำแนะนำและสนับสนุนเขามากหน่อย