ตอนที่ 21 หญ้าร้องไห้ / ตอนที่ 22 หาทางเอาตัวรอด

ตอนที่ 21 หญ้าร้องไห้

ตำรวจวิ่งวุ่นพานางไปหาพ่อ ตอนนั้นพ่อกำลังจูงมือคุณน้าแปลกหน้าคนหนึ่ง พ่อทำเป็นไม่รู้จักนางต่อหน้าคุณน้าคนนั้น บอกเพียงว่าเขาไม่มีลูก

ตอนนั้นนางอายุสี่ขวบ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางก็ไปอาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้า และไม่เคยบอกใครว่าแท้จริงแล้วนางมีพ่อและแม่

ตรงหน้าของจ้าวหลานไม่ใช่บุตรสาวที่ตนเองให้กำเนิดแท้ๆ แต่ก็กลับรักนางด้วยทุกอย่างที่ตนมี ปกป้องนาง นี่เป็นความรักตามสัญชาตญาณที่สุดที่แม่คนหนึ่งจะมอบให้ลูก และเป็นความรู้สึกของการเสียสละอย่างถึงที่สุดเช่นกัน

นั่นเป็นสิ่งที่นางอยากได้มาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยได้รับเลย

ก่อนหน้านี้นางคิดอยู่ตลอดว่าสวรรค์ไม่เป็นธรรม ทุกคนล้วนมีพ่อแม่คอยรักใคร่ มีเพียงนางคนเดียวที่ไม่มี

ดูจากในตอนนี้แล้ว ความจริงสวรรค์ช่างยุติธรรมนัก ความรักที่นางไม่เคยได้รับในศตวรรษที่ยี่สิบสาม นางกลับได้รับมันที่นี่อย่างแท้จริง

นางหวงแหนความรักที่ได้มาอย่างยากลำบากแน่นอน และจะปกป้องมารดาผู้นี้อย่างดี

หมอลู่ทายารักษาแผลภายนอกบนร่างกายของไป๋จื่อเล็กน้อย และทิ้งยาที่เขาทำขึ้นมาเองขวดหนึ่งเอาไว้ด้วย “หลังจากนี้เจ้าก็ทายาเอง จำไว้ว่าอย่าให้แผลโดนน้ำ ไม่เช่นนั้นแผลจะหายยาก ทั้งยังเป็นหนองได้ ถึงตอนนั้นก็ยุ่งยากแล้ว”

ไป๋จื่อรับยามาดมเล็กน้อย ยิ้มพลางกล่าว “ท่านหมอลู่ผสมยานี้เองหรือเจ้าคะ”

เขาพยักหน้า “ใช่แล้ว นี่เป็นวิธีที่สืบทอดในสกุลลู่ของพวกข้า ได้ผลชะงัดนัก เจ้าลองดูก็จะรู้”

เด็กสาวพยักหน้า “ยานี้ไม่เลวจริงๆ ทว่าหากเพิ่มหญ้าร้องไห้อีกสักสามกำ ประสิทธิภาพของยากจะดียิ่งขึ้น ครั้งหน้าท่านลองดูก็ได้นะเจ้าคะ”

สีหน้าของหมอลู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย สมองปรากฏสูตรยาขึ้นมา เขานับว่าคุ้นเคยกับหญ้าร้องไห้ ใช้ห้ามเลือดบาดแผลภายนอกได้ดียิ่งนัก อีกทั้งผู้ป่วยที่เคยใช้หญ้าร้องไห้รักษาแผล ก็จะเกิดหนองที่บาดแผลน้อยยิ่งนัก ได้ผลเร็วยิ่งกว่ายาทั่วไปเล็กน้อย เหตุใดเขาไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย

“ทว่านี่เป็นสูตรยาที่สืบทอดกันในสกุลลู่ของข้า หากแก้ไขสูตรเช่นนี้ จะใช้ได้จริงๆ หรือ” ท่านหมอลู่ลังเลเล็กน้อย

ไป๋จื่อยิ้มจาง “ตำรายาเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น คนโบราณตั้งกฎเกณฑ์ ไม่ใช่เพื่อให้คนรุ่นหลังใช้ชีวิตอยู่ในกฎเกณฑ์นั้นไปตลอดกาล แต่หวังว่าคนรุ่นหลังจะทั้งอยู่ในกฎเกณฑ์นั้น และหาแนวทางใหม่ไปด้วย ลองแหกกฎเสียบ้าง สร้างกฎใหม่ที่เหมาะกับคนยุคนั้น เช่นเดียวกัน สูตรยาที่สืบทอดมาแต่โบราณ ไม่ได้ใช้กักขังคนรุ่นหลังให้อยู่ในกรอบ คนโบราณทิ้งสูตรไว้เพื่อช่วยให้คนรุ่นหลังออกนอกลู่นอกทางน้อยลง แต่ไม่ใช่ให้คนตามรอยโดยไม่เปลี่ยนแปลงไปตลอด”

“ตอนที่บรรพบุรุษของท่านคิดสูตรยานี้ ก็อาจจะไม่รู้จักสรรพคุณของหญ้าร้องไห้ ถึงไม่ได้ใส่มันเข้าไปในสูตรยา วันนี้ในเมื่อท่านรู้สรรพคุณของมันแล้ว ผสมมันเข้าไปในสูตรยา ก็เป็นเรื่องที่เหมาะสมไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

หมอลู่กระจ่างแจ้งในทันใด ความลังเลก่อนหน้านี้หายไปในพริบตา “เจ้าพูดถูก กฎมีไว้แหก สูตรยาโบราณมีไว้เพื่อก้าวข้าม ข้าเข้าใจแล้ว” สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นยิ่งขึ้น วันนี้สนทนากับไป๋จื่อสั้นๆ กลับทำให้เขาก้ามข้ามสูตรยาโบราณที่ตนศึกษามาสิบปี

“ไป๋จื่อเอ๋ย คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะรู้จักสมุนไพรอย่างหญ้าร้องไห้ด้วย ถึงแม้เป็นเจ้าของร้านยาบางร้านในเมือง ก็ยังไม่เคยเห็นหญ้าร้องไห้เลย แม้มันจะราคาไม่แพง แต่กลับเป็นสมุนไพรที่ค่อนข้างหายาก ร้านยามากมายไม่มีโดยสิ้นเชิง ข้าเองก็บังเอิญเคยเห็นมาบ้าง มันมีสรรพคุณรักษาบาดแผลภายนอกที่ดีมากจริงๆ”

ไป๋จื่อยิ้ม พลางกล่าวว่า “ข้าเองก็บังเอิญรู้มาเช่นกัน ท่านหมอลู่ หากข้าหาหญ้าร้องไห้มาได้ ท่านจะช่วยแลกเป็นเงินให้ข้าได้หรือไม่”

……….