ตอนที่ 213 ตั้งตัว / ตอนที่ 214 ให้กำเนิดบุตรไม่ได้

ตอนที่ 213 ตั้งตัว

หิวหรือไม่ นายช่างซ่งจะดูไม่ออกเลยหรือ

นายช่างซ่งตบไหล่ของทั้งสองคน ยิ้มกล่าวว่า “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องตำหนิตนเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า เป็นเขาที่เห็นแก่ตัวเกินไป แม้กระทั่งไม่ยอมทำงานลำบากเช่นเดียวกัน ย่อมไม่มีทางสมดังใจปรารถนา พวกเจ้าทั้งสองคนไม่เหมือนกับพวกเขา นี่เป็นเหตุผลที่ข้ายอมรับพวกเจ้าเป็นลูกศิษย์เช่นกัน”

ทั้งสองคนตาเป็นประกาย “ที่เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะรับพวกข้าเป็นลูกศิษย์ เป็นความจริงหรือขอรับ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น นายช่างซ่งพลันหัวเราะเสียงดัง “แน่นอนว่าเป็นความจริงๆ แม้ข้าจะไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร แต่สิ่งที่พูดออกไปแล้ว ย่อมต้องเป็นไปตามนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้านับว่าเป็นลูกศิษย์ของข้าซ่งเฉียว และเข้ามาอยู่ในกลุ่มนายช่างของพวกข้าอย่างเป็นทางการ”

บุรุษทั้งสองได้ยินก็ตื่นเต้นขึ้นมาในทันที นี่เป็นโอกาสที่พวกเขาจะได้ทำตามความฝัน ทำงานใช้แรงมาแล้วหลายวัน แต่เขาก็ไม่กล้าขอเข้าร่วมกลุ่มนายช่างของสกุลซ่ง เพียงหวังว่าจะได้เรียนทักษะการสร้างบ้านสักเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีโอกาสได้เข้าร่วมกลุ่มนายช่างสกุลซ่งจริงๆ ต่อไปพวกเขายังต้องกังวลว่าจะไม่มีงานทำอีกหรือ ยังกังวลว่าที่นาไม่เต็มสองหมู่ที่บ้านจะเลี้ยงภรรยาและบุตรของตนไม่ได้อีกหรือ

พวกเขาอยากจะคุกเข่าลงด้วยความซาบซึ้ง นายช่างซ่งจึงรีบยื่นมือไปประคองพวกเขาไว้ “ไม่ต้องคุกเข่าหรอก ข้าไม่ได้คนเจ้ายศเจ้าอย่าง ขอเพียงพวกเจ้าตั้งใจร่ำเรียน ตั้งใจทำงาน ก็ล้วนมีประโยชน์กว่าพวกสมองทึบ ไม่ยอมเรียนรู้อะไรเหล่านั้น”

ทั้งสองคนพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ขอบตาแดงเล็กน้อย ด้วยซาบซึ้งใจจนไม่อาจอธิบายความรู้สึกของพวกเขาในตอนนี้ได้

ไป๋จื่อยกสองถ้วยขนาดใหญ่มา ในแต่ละถ้วยใส่หมั่นโถวสี่ลูก จากนั้นนางก็ยัดหมั่นโถวร้อนๆ ใส่มือของพวกเขาสองคน แล้วยิ้มกล่าวว่า “กลับไปกินที่บ้านเถอะเจ้าค่ะ บอกข่าวนี้ให้คนที่บ้านรู้ พวกเขาจะได้ดีใจไปกับพวกท่านด้วย”

เมื่อเห็นหมั่นโถวในมือ ขอบตาของทั้งสองคนที่แดงอยู่แล้ว สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบลงมา

พวกเขาลำบากเช่นนี้ ก็เพราะอยากให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นสักหน่อย ภรรยาและลูกกินแต่น้ำแกงและผักป่ามาตลอด ทั้งครอบครัวล้วนซูบผอม พวกเขาทนมองต่อไปไม่ได้จริงๆ ดังนั้นจึงอยากร่ำเรียนอะไรบางอย่างอย่างสุดชีวิต ต่อไปจะได้ตั้งตัว หมั่นโถวสีขาวเช่นนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าไม่ได้กินมานานเท่าไรแล้ว

“ได้ ตกลง ขอบคุณนายช่างซ่ง ขอบคุณจื่อยาโถวด้วย เจตนาดีของพวกท่าน พวกข้าล้วนเห็นชัดแจ้ง ไม่ว่าอย่างไร พวกข้าจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังเด็ดขาด”

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นภาพนี้ ในใจพลันรู้สึกตื้นตันเป็นอย่างยิ่ง หากคนในหมู่บ้านหวงถัวซื่อสัตย์และขยันได้เหมือนอู๋เจียงและหลี่โถวก็คงดีไม่น้อย เช่นนั้นยังต้องกังวลว่าจะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอีกหรือไร

เขามองเงาหลังผอมบางของจื่อยาโถว พลันรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก นับว่าตนไม่ได้ช่วยคนผิด จื่อยาโถวเป็นคนดีอย่างยิ่ง แม้กระทั่งดียิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

ฉลาดหลักแหลม ทำอะไรล้วนมีการวางแผน รู้จักทั้งบุกและถอย แม้จะดูฝีปากกล้าทีเดียว แต่นางมีจิตใจดีอย่างยิ่ง เป็นสตรีที่หาได้ยากเสียจริงๆ

เมื่อนึกได้ว่าหลานชายของตนเองอายุสิบหกปีแล้ว ถึงวัยหาพ่อสื่อแม่ชักได้แล้ว ที่บ้านกำลังหาคนที่เหมาะสมให้กับเขาอยู่พอดี ทว่าไปดูตัวอยู่หลายครอบครัวแล้วก็ยังไม่พอใจ เขาไม่ได้ไม่ชอบครอบครัวของฝ่ายหญิง แต่ไม่ชอบที่ฝ่ายหญิงไม่มีไหวพริบเสียมากกว่า

หยวนเกอเอ๋อร์ต้องการสตรีที่ดูสะสวย แต่ก็ต้องฉลาดปราดเปรียวอยู่ในที จื่อยาโถวตรงหน้าผู้นี้ ไม่ใช่ว่าตรงกับความต้องการของหยวนเกอเอ๋อร์หรอกหรือ

ความโกรธเกรี้ยวของหัวหน้าหมู่บ้านพลันหายไป บัดนี้รู้สึกเบิกบานใจขึ้นเรื่อยๆ ทั้งยังตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน

ครั้นไป๋จื่อและหูเฟิงแจกจ่ายอาหารกลางวันเสร็จ เขาก็รีบดึงตัวไป๋จื่อไปอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “จื่อยาโถว เจ้าบอกกับข้ามาตามตรง แท้จริงแล้วเจ้าได้หมั้นหมายกับหูเฟิงหรือไม่” ถึงอย่างไรก็นับว่ากินอยู่ด้วยกัน ย่อมต้องถามให้ชัดเจน

……….

ตอนที่ 214 ให้กำเนิดบุตรไม่ได้