ตอนที่ 33 คนโง่ที่ไม่มีอดีต / ตอนที่ 34 กินเนื้อสัตว์

ตอนที่ 33 คนโง่ที่ไม่มีอดีต

“จริงหรือ” เขาลอบยิ้ม ช่างเป็นคนที่ปากแข็งเสียจริง ทว่าเพิ่งเข้ามาในภูเขาลั่วอิงลูกนี้ หลังจากนี้ยังมี ‘ความตื่นตกใจ’ อีกมากมายรอนางอยู่

ทั้งสองเดินเข้าไปด้านในต่อ ระหว่างทางนอกจากสมุนไพรทั่วๆ ไปหลายชนิดแล้ว ก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมเลย นางเริ่มเซื่องซึมอยู่บ้าง ไม่ได้มีความสนใจมากเช่นตอนแรก

“เป็นอย่างไร ผิดหวังหรือ” หูเฟิงกำง่ามไม้ปลายแหลมไว้ในมือ มองทั้งสี่ทิศด้วยความระแวดระวัง ไม่ว่าจะมาที่นี่กี่ครั้ง เขาก็ไม่กล้าวางใจลงเลยสักครั้ง ในป่าที่ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัวเช่นนี้ สัตว์ดุร้ายที่ปกติจะไม่มาเดินเตร่รอบนอกป่า ก็ไม่ได้หมายความว่าวันนี้จะไม่มา

ต้นไม้ในป่าแข็งแรงและสูงใหญ่อย่างยิ่ง กิ่งก้านสาขาก็อุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ ทั้งยังบดบังท้องฟ้าในยามกลางวัน ส่งผลให้อากาศในป่าหนาวเย็นเป็นอย่างยิ่ง ทว่าแสงอาทิตย์อันอบอุ่นก็ยังคงหาช่องส่องเข้ามาได้ เพิ่มแสงสว่างและความอบอุ่นในกับป่าที่มืดทึบได้บ้าง

ตอนไป๋จื่ออยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบสาม นางมีห้องที่รับแสงแดดได้มากเป็นของตนเองห้องหนึ่ง ใช้สำหรับปลูกพืชและสมุนไพรหายากที่ใกล้สูญพันธุ์ นางแน่ใจมากว่าของเพียงมีสถานที่ที่แสงอาทิตย์ส่องถึง สมุนไพรระดับสูงเหล่านั้นถึงจะมีอยู่ได้

แต่เพียงเห็นว่ามีพื้นที่ที่แสงแดดส่องป่านจากช่องใบไม้ นางก็จะพุ่งเข้าไปตรวจดู และพบสมุนไพรจำนวนหนึ่งเช่นกัน ส่วนมากเป็นสมุนไพรทั่วไปที่รักษาบาดแผลภายนอกได้ แม้จะมีคุณภาพไม่เลว ทว่ายังคงไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ สมุนไพรชนิดนี้ธรรมดายิ่งนัก ถึงแม้ขุดออกมาได้จนเต็มตะกร้า ก็ขายไม่ได้ราคาเท่าไร

“พวกนี้ล้วนไม่ใช่สมุนไพรหรือ” หูเฟิงเห็นท่าทางเดี๋ยวตื่นเต้น เดี๋ยวผิดหวังของนาง จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

นางส่ายหน้า “เป็นสมุนไพร ทว่าไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ มันธรรมดาเกินไป ขายไม่ค่อยได้ราคาหรอก”

หูเฟิงเลิกคิ้ว “พูดเช่นนี้ แสดงว่าเจ้ารู้จักสมุนไพรหลายชนิดหรือ”

เด็กสาวเหล่มองเขา ใบหน้าหล่อเหลาดูเลือนรางภายใต้แสงเงาอยู่บ้าง ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงกระจ่างชัด “เจ้าไม่เชื่อข้า”

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร

นางยักไหล่ “จะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง แต่ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อข้า เหตุใดข้าต้องรักษาโรคให้เจ้าด้วย”

หูเฟิงหันหน้ามองไปยังทิศทางที่มืดสลัว ดวงตาของเขาค่อยๆ เหม่อลอย “เพราะข้าไม่มีทางเลือกอื่น”

เขาไม่เคยรู้ว่าตนเองเคยเป็นใคร ชื่อว่าอะไร และไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใดตนเองถึงได้สูญเสียความทรงจำ เขากลายเป็นคนโง่ที่ไม่มีอดีต ที่เขาอยากตามหาความทรงจำที่หายไปเหล่านั้นกลับมา ก็เพื่อให้ตนเองกลายเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่เหมือนๆ กับทุกคน

ครั้นเมื่อวานเห็นไป๋จื่อใช้วิธีที่พิเศษเช่นนั้น ช่วยชีวิตอิงจื่อที่ขาดอากาศหายใจไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด ไฟแห่งความหวังในใจของเขาที่แทบจะดับมอดไปแล้ว ก็ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมาใหม่

ไป๋จื่อคิดถึงอดีตของตนเอง คิดถึงความสิ้นหวังและเจ็บปวดที่ตนเคยประสบครั้นพ่อและแม่แท้ๆ ทิ้งนางไป หากเป็นเช่นนั้น นางย่อมไม่ต้องการอดีตเช่นนั้น และหวังมากกว่าว่าความทรงจำเช่นนั้นจะถูกลบทิ้งไปจากสมองของนาง ทว่าทุกครั้งที่นึกถึง นางก็จะรู้สึกเจ็บปวดใจเสียรอบหนึ่ง

“บางครั้งสูญเสียควาทรงจำไปบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ตามหาความทรงจำเหล่านั้นกลับมาได้แล้ว ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป” นางยิ้มอย่างขมขื่น ในใจรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมารางๆ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไร ความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดพวกนั้น ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของนางเสมอ

เธอร่ำเรียนอย่างหนัก ผลการเรียนเป็นที่หนึ่งเสมอ ที่หนึ่งของอำเภอ ที่หนึ่งของมณฑล

แม้กระทั่งเป็นนักศึกษาปริญญาเอกควบสาขาแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบัน ที่อายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีคนแรกในประเทศ ตอนที่นางอายุยี่สิบสองปี ก็ได้หลายเป็นหมอดาวเด่นอายุน้อยที่สุด และรอบรู้ศาสตร์ต่างๆ ดีที่สุดเช่นกัน

……….

ตอนที่ 34 กินเนื้อสัตว์