ตอนที่ 357 ยังมีเกียรติอยู่หรือไม่ / ตอนที่ 358 กัดไม่ปล่อย

ตอนที่ 357 ยังมีเกียรติอยู่หรือไม่

ตงจื่อเงยหน้าขึ้นมองลูกชายคนเล็กสกุลหวังครั้งหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แล้วส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่อยู่ๆ!”

เจ้าใหญ่เจี่ยลำพองใจอย่างยิ่ง “ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรอยากพูดอีกหรือไม่ ความจริงปรากฏตรงหน้าแล้ว”

ไป๋จื่อยิ้มเย็น “แน่นอนว่าข้ายังอยากพูดอีก ข้าแม้กระทั่งยังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ เป็นไร เจ้ารีบร้อนให้ข้ารับผิดชอบถึงเพียงนั้นเลยหรือ”

อีกฝ่ายอยากต่อว่านางสักสองคำ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีแววตาเย็นชาสองสายกำลังจ้องมองเขาอยู่ ทำให้เขารู้สึกขนลุกขนพองอยู่ตลอดเวลา จึงจำจ้องต้องอกลั้น กลืนคำพูดที่ติดอยู่ข้างปากกลับไป

เด็กสาวเดินไปถึงตรงหน้าหวังต้าหนิวและเด็กชายสกุลหวัง นางกล่าวถามหวังต้าหนิวว่า “พี่ใหญ่หวัง หากข้าจำไม่ผิด ในชื่อของพี่สะใภ้มีคำว่าอวิ๋นอยู่ด้วยใช่หรือไม่”

หวังต้าหนิวไม่รู้ว่านางต้องการถามอะไร จึงมองนางด้วยความลังเล “ใช่ ชื่อของภรรยาข้ามีคำว่าอวิ๋น แล้วอย่างไร”

ไป๋จื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ นางคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก แกว่งตรงหน้าหวังต้าหนิว คำว่าอวิ๋นบนผืนผ้าเช็ดหน้าเตะตาเป็นอย่างยิ่ง “ท่านจำผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ได้หรือไม่”

ครั้นบุตรชายของหวังต้าหนิวเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยพลัน

หวังต้าหนิวย่อมจำผ้าเช็ดหน้าของภรรยาได้ เพียงแต่เขาสงสัยว่ามันไปอยู่ในมือของไป๋จื่อได้อย่างไร “นี่เป็นของภรรยาข้า เหตุใดถึงไปอยู่กับเจ้าได้”

ไป๋จื่อมองไปยังบุตรชายคนเล็กที่อยู่ข้างกายเขา “เมื่อครู่ข้าบอกไปแล้ว ว่าก่อนข้าจะเข้าไปในป่า ข้าเห็นลูกชายของท่านวิ่งออกมาจากในป่ากับตาตัวเอง อีกทั้งเขาตื่นตระหนกจนเกินไป ถึงได้ล้มอยู่ในที่ดินปลูกถั่วลิสงด้วย”

นางพูดพลางเขย่าผ้าเช็ดหน้าในมือ “ข้าเก็บผลหงกั่วจำนวนหนึ่งข้างๆ ผ้าเช็ดหน้าได้ด้วย แต่ละผลใหญ่กว่าปกตินัก รสชาติดีทีเดียว”

ทันทีที่เด็กชายสกุลหวังได้ยินดังนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นในทันที “นั่นเป็นผลหงกั่วของข้า เจ้าต้องคืนให้ข้า”

เมื่อเขาพูดจบ สีหน้าของหวังต้าหนิวและเจ้าใหญ่เจี่ยก็พลันแปรเปลี่ยน

ไป๋จื่อยิ้มจาง “พูดเช่นนี้แสดงว่าไปที่ป่ามาสินะ”

เด็กชายจากสกุลหวังเพิ่งจะอ้าปาก แต่หวังต้าหนิวก็ยื่นมือมาปิดไว้แล้ว “อย่าพูดมั่วซั่ว เจ้าไม่ได้ไปที่ป่าเสียหน่อย จะพูดมั่วเพราะผลหงกั่วแค่ไม่กี่ผลไม่ได้”

ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ไม่มีคนโง่ ความจริงเป็นเช่นไร ทุกคนล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ โดยเฉพาะบุรุษสาม สตรีสองที่เจ้าใหญ่เจี่ยลากมาเป็นพยาน พวกเขายิ่งเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่ แต่ก็คงไม่ดีนักหากจะหนีไปในเวลานี้ ทำได้เพียงอดทนอยู่ต่อ ในใจพวกเขารู้สึกเสียดายอย่างยิ่งยวด ไม่น่ามีน้ำใจมาเป็นพยานให้เจ้าใหญ่เจี่ยเลย

เจ้าใหญ่เจี่ยกล่าวว่า “ไป๋จื่อ เจ้านำของกินมาหลอกล่อเด็กให้พูดโกหกชัดๆ เจ้ายังมีเกียรติอยู่หรือไม่”

ไป๋จื่อแค่นหัวเราะ “เรื่องนี้ข้าต้องถามท่านถึงจะถูก เพื่อหลอกเอาเงินจากข้าแล้ว ถึงกับตีลูกชายของตัวเองจนมีสภาพเช่นนี้ ทั้งยังบังคับให้เขาพูดโกหกคนอื่นอีก เจ้ายังมีเกียรติอยู่หรือไม่”

อีกฝ่ายกำลังจะตอบกลับ ทว่ามีเสียงใครบางคนเรียกจากด้านนอกเสียก่อน “เจ้าใหญ่อยู่หรือไม่”

เขาตอบรับอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ข้าอยู่ในเรือน นั่นใคร”

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่องๆ ที่แท้เป็นลูจ่างชิงกับบุตรชายที่มาจากทางตะวันออกของหมู่บ้าน

ลู่จ่างชิงเป็นน้องชายของลู่จ่างชุน ทั้งสองหน้าตาคล้ายกันอย่างกับฝาแฝด แต่ลู่จ่างชิงตากแดดตากฝนมาเป็นเวลานาน ผิวหน้าจึงคล้ำกว่าหมอลู่เล็กน้อย ทำให้ดูเหมือนอายุเท่าๆ กัน แต่ความจริงแล้วเขาเด็กกว่าหมอลู่ถึงแปดปี

เจ้าใหญ่เจี่ยขมวดคิ้ว เขากับลู่จ่างชิงไม่เคยคบค้าสมาคมกันมาก่อน ลู่จ่างชิงเองก็ไม่ถูกชะตากับเขาอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้จะพบกันบนถนนในหมู่บ้านอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยกล่าวทักทายกันมาก่อน

“เจ้ามาทำอะไร” เจ้าใหญ่เจี่ยอย่างไม่ค่อยรับแขก