ตอนที่ 367 ตกลงปลงใจ / ตอนที่ 368 ลำเอียง

ตอนที่ 367 ตกลงปลงใจ

“นั่นก็แค่การคาดเดาของเจ้า หากมีคนจำเจ้าได้ เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร”

หูเฟิงยักไหล่ “จำได้ก็จำไปสิ ใช้ขุนพลต้านรับทหาร ใช้ดินต้านน้ำ คิดวิธีอะไรได้ก็ทำ ไม่เช่นนั้นจะทำอย่างไรได้”

ไป๋จื่อพลันมีสีหน้าฉุนเฉียว “ข้าขอพูดกับเจ้าตามตรง ไม่ล้อเล่น เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ต้องการฆ่าเจ้าเหล่านั้นอาจจะรอเจ้าปรากฏตัวอยู่ก็ได้ ขอเพียงเจ้าปรากฏตัว พวกเขาก็จะลงมืออีกครั้ง หากมีศัตรูรุมล้อม แล้วเจ้าจะต่อกรกับพวกเขาอย่างไร”

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “ข้าจะสู้พวกเขาได้หรือไม่ ไม่ลองดูสักหน่อยจะรู้ได้อย่างไร ข้านำทัพอยู่ในค่ายทหารถึงเจ็ดปี ข้ารู้ว่าควรจะแย่งชิงอำนาจที่เป็นของข้าเองกลับมาอย่างไร และไม่ใช่หมาแมวที่ไหนก็คู่ควรจะนำทัพทหารม้าหุ้มเกราะได้ ถึงแม้จะเกิดเรื่องกับนายทหารระดับสูงที่ภักดีกับข้าเหล่านั้น ทว่าพลทหารม้าหุ้มเกราะที่อยู่ใต้บัญชาก็ไม่ใช่พลทหารทั่วๆ ไป ข้ากินอยู่ร่วมกับพวกเขา ออกรบเข่นฆ่าศัตรูร่วมกัน อิทธิพลที่ข้ามีต่อพวกเขา ไหนเลยจะถูกแทนที่ด้วยคนไม่อ่าวที่ไม่ประมาณตนพวกนั้นได้”

“เจ้าก็เลยอยากจะลอบเข้าไปในกองทหารม้าหุ้มเกราะ?”

หูเฟิงเหลียวซ้ายแลขวา กดเสียงพูดลง “อย่าถามอีกเลย เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่เถอะ รอข้ากลับมา”

ครั้นกล่าวจบ เขาก็ยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบปิ่นหยกชิ้นหนึ่งออกมา นั่นเป็นปิ่นที่เขาซื้อมาจากตลาดในวันนั้น จากนั้นเขาก็ยื่นปิ่นไปให้นาง “เดิมทีข้าคิดจะมอบให้เจ้าในวันเกิดของเจ้า แต่ตอนนี้ดูท่าจะรอไม่ถึงวันนั้นแล้ว”

ไป๋จื่อรับปิ่นที่เขายื่นมาให้ มันมีขนาดเล็กทว่างดงาม มองแค่ครั้งเดียวก็ทำให้รู้สึกถูกใจได้แล้ว

“เจ้าซื้อมาตั้งแต่เมื่อใด” นางชอบมันมาก ด้วยใจอยากจะมีปิ่นสวยๆ สักชิ้นมาโดยตลอด นางไปร้านขายเครื่องเงินมาก็หลายครั้ง แต่ยังไม่เคยพบเจอชิ้นที่ถูกใจเลยสักครั้ง ทว่าปิ่นชิ้นนี้มีความยาวพอดิบพอดี เล็กกะทัดรัด ตรงใจของนางยิ่งนัก

หรือเพราะใครบางคนเป็นคนมอบให้นาง นางถึงได้รู้สึกถูกใจเป็นพิเศษเช่นนี้

หูเฟิงไม่ตอบ หนำซ้ำยังถามอีกว่า “ยาโถว ข้าได้ยินมาว่ารับปิ่นที่บุรุษมอบให้แล้ว เท่ากับว่ารับความรู้สึกที่บุรุษมอบให้เช่นกัน วันนี้เจ้ารับปิ่นที่ข้ามอบให้แล้ว นั่นเท่ากับว่าเจ้าตกลงปลงใจแล้ว”

เมื่อเห็นไป๋จื่อเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตะลึง เขาก็กล่าวต่ออีกว่า “เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนจริงจังมาแต่ไหนแต่ไร เรื่องที่ข้ากำหนดชัดเจนแล้วย่อมไม่อาจเจรจาได้อีก ในเมื่อเจ้าตกลงปลงใจกับข้าแล้ว เจ้าก็ต้องระลึกถึงข้าอยู่เสมอ ห้ามลืมข้าแม้แต่วันเดียว”

ไป๋จื่อรีบยื่นปิ่นกลับไป “เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า ใครจะตกลงปลงใจกับเจ้ากัน นำคืนไปๆ ข้าไม่ต้องการ”

“เจ้ารับของไปแล้ว ตอนนี้จะคืนข้าก็สายไปเสียแล้ว ข้าผู้นี้หัวรั้นนัก เรื่องที่ข้ากำหนดไว้แล้วจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ต่อให้ตอนนี้เจ้าโยนปิ่นนี้ทิ้งต่อหน้าข้า ทว่าเรื่องที่ตกลงกันไว้แล้วก็จะไม่เปลี่ยนแปลงเช่นเดิม” หูเฟิงกล่าว

เด็กสาวโมโหเขาจนหัวเราะออกมา นางชี้ไปที่อกของตนเอง “หูเฟิง เจ้ามองให้ดีๆ ข้าไป๋จื่อเพิ่งอายุสิบสาม เพิ่งอายุสิบสามเท่านั้น นี่เป็นการล่อลวงเด็กสาวนะเจ้ารู้หรือไม่ มันผิดกฎหมาย”

หูเฟิงเองก็หัวเราะตามไปด้วย ใต้แสงจันทร์ในคืนนี้ รอยยิ้มของเขาราวกับมีเวทมนตร์ก็ไม่ปาน ดึงดูดสายตาของนางให้ไม่อาจมองไปที่อื่นได้

“ข้าจะรอเจ้าเติบใหญ่ เจ้าก็รอข้ากลับมา ไป๋จื่อ พวกเราถูกลิขิตให้เคียงคู่กัน จะหนีไปก็ไร้ประโยชน์ เผชิญหน้าความเป็นจริงเสียเถอะ!”

ถูกลิขิต? ลิขิตนี้ใครเป็นคนตั้ง ใครเป็นคนกำหนด ได้ถามนางแล้วหรือไม่ มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินชีวิตนาง

“พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่” จ้าวหลานเดินออกมาจากในเรือน เห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนไม่ค่อยดีนัก จึงเดินเข้ามาถาม

ไป๋จื่อรีบซ่อนปิ่นไว้ด้านหลัง ยิ้มเจื่อนๆ ตอบว่า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ เขาจะจากไปอยู่รอมร่อ จึงกำชับข้าอยู่หลายคำ”