ตอนที่ 371 จำต้องแยกบ้าน / ตอนที่ 372 ความสามารถของตนเอง

ตอนที่ 371 จำต้องแยกบ้าน

เมื่อได้ยินเจ้าใหญ่ร้องเรียก สตรีสามคนในเรือนก็ออกมาพร้อมกันในทันที

หญิงชรากล่าวทักทายหัวหน้าหมู่บ้านว่า “ยังเช้าอยู่เลย กินข้าวมาหรือยัง”

หัวหน้าหมู่บ้านโบกมือ “กินหรือยังไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน จัดการเรื่องของราชสำนักให้เสร็จสิ้นเร่งด่วนกว่า มา นี่เป็นหนังสือยืนยันเข้าร่วมกองทัพ พวกเจ้าลงนามเรียบร้อยแล้วจะไม่อาจเปลี่ยนใจได้อีก เพราะฉะนั้นพวกเจ้าพิจารณาอีกครั้งก่อนจะลงนามก็ได้”

หลิวซื่อรีบรับหนังสือมา ก่อนจะส่งให้หญิงชราอย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ ยังต้องพิจารณาอะไรกันอีก ท่านรีบลงนามเถอะ”

หญิงชรามองเจ้ารองที่เงียบเชียบอยู่ด้านข้างครั้งหนึ่ง ในใจนางคิดว่าในเมื่อเจ้ารองยืนกรานจะแยกบ้าน ไม่คิดจะเลี้ยงดูหญิงชราอย่างนางอีกต่อไป เช่นนั้นแล้วก็ให้เขาจากไปตอนนี้ รับเงินยี่สิบตำลึงมาก่อนค่อยว่ากันดีกว่า

นางยื่นมือไปรับหนังสือที่หลิวซื่อส่งมาให้ หัวหน้าหมู่บ้านจึงถามว่า “พวกเจ้าจะให้ใครไปรึ”

หลิวซื่อยิ้มกล่าว “ย่อมต้องเป็นเจ้ารองกับฟู่กุ้ย เดิมทีเจ้าใหญ่ของข้าก็อยากไป ทว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของเขายังไม่หายดี ไม่ค่อยสะดวกเท่าไรนัก ต้าเป่าก็ใกล้จะแต่งงานแล้ว ยิ่งไปไม่ได้ใหญ่ ส่วนเสี่ยวเฟิงยังต้องเรียหนังสือ ไม่อาจสิ้นเปลืองเวลาไปได้ ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่”

หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มเจื่อนๆ พลางผงกศีรษะ ก่อนจะชำเลืองมองไปทางเจ้ารอง เขาถอนใจเงียบๆ เสียงหนึ่ง ทีแรกก็เป็นเจ้าสาม ต่อมาเป็นจ้าวหลาน คราวนี้ถึงตาเจ้ารองแล้ว

เขาพูดกับหญิงชราว่า “ในเมื่อเจ้ารองกับฟู่กุ้ยต้องการร่วมกองทัพ เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องเป็นคนลงนามบนหนังสือฉบับนี้”

ในหัวของหลิวซื่อมีแต่เรื่องเงิน ใครจะเป็นคนลงนามจึงไม่มีความแตกต่างกันสำหรับนาง “ได้ๆๆ เช่นนั้นก็ให้พวกเขาลงนาม ส่วนเงินก็มอบให้ข้า”

หลิวซื่อยื่นมือไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน ขณะหัวหน้าหมู่บ้านกำลังคิดว่าควรมอบเงินให้นางตอนนี้ดีหรือไม่ เจ้ารองก็กินโจ๊กคำสุดท้ายหมดแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ไม้ไผ่ กล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้านว่า “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้ากับฟู่กุ้ยจะไม่เข้าร่วมกองทัพ และจะไม่ลงนามอะไรทั้งสิ้น ใครอยากเข้าร่วมก็ให้ผู้นั้นลงนาม อีกอย่าง ข้าคิดจะแยกบ้านจากบ้านใหญ่ รบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านช่วยข้าจัดการสักหน่อยเถอะ”

หัวหน้าหมู่บ้านชะงักงัน ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาตกลงกันเรียบร้อยแล้วรึ

เขาพูดกับหลิวซื่อและหญิงชราในทันที “นี่มันอะไรกัน แท้จริงแล้วพวกเจ้าสกุลไป๋มีใครเข้าร่วมกองทัพหรือไม่”

หลิวซื่อรีบยื่นมือไปดันแขนของแม่สามี “ท่านแม่ ท่านรีบพูดเร็ว”

หญิงชรามองเจ้ารอง แววตาของนางเย็นเยียบยิ่งนัก “ตอนนี้ยังไม่ได้แยกบ้านกัน ข้ายังคงเป็นเจ้าของบ้าน ในเมื่อข้าเป็นเจ้าของบ้าน กิจธุระภายในบ้าน ก็ต้องเป็นข้าที่ตัดสินใจ ข้าบอกให้พวกเจ้าไป พวกเจ้าก็ต้องไป”

เจ้ารองหัวเราะเสียงเย็น “อย่างนั้นหรือ เก่งจริงก็พวกท่านก็มัดข้าไปสิ”

หญิงชรารู้สึกร้อนใจ หัวหน้าหมู่บ้านจึงรีบพูดว่า “เรื่องนี้จะบังคับกันไม่ได้ ในเมื่อพวกเขาไม่อยากไป เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้”

หลิวซื่อกล่าวด้วยความร้อนรน “ไม่ได้นะ พวกเราตกลงเรื่องนี้กันแล้ว จะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้อย่างไร”

จางซื่อเดินมาถึงตรงหน้าของหลิวซื่อ ถามเสียงเย็นว่า “ตกลงเรื่องนี้กันแล้ว? ใครตกลงกับเจ้ากัน พวกข้าตกลงแล้วหรือไร เจ้าอยากได้เงินเอง ก็ให้สามีกับบุตรชายของเจ้าไปสิ เหตุใดต้องให้คนอื่นไปเสี่ยงชีวิตแทนด้วย เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร”

หลิวซื่อโมโหจนตัวสั่น “ทุกคนฟังดูสิ มีอย่างที่ไหนสะใภ้รองพูดจากับสะใภ้ใหญ่เช่นนี้ ในบ้านนี้ยังมีกฎเกณฑ์อยู่หรือไม่”

จางซื่อแค่นหัวเราะ “กฎ? กฎที่พวกเจ้าตั้งขึ้นมาเองน่ะหรือ หลิวกว้าหัว ข้าจะบอกเจ้าให้นะ สามีข้าไม่ใช่เจ้าสาม ข้าเองก็ไม่ใช่จ้าวหลานเช่นกัน ที่จะให้พวกเจ้าคอยออกคำสั่งอยู่ตลอดเวลา”

“การเข้าร่วมกองทัพในครังนี้ ไม่ว่าจะเป็นสามีหรือบุตรชายของข้า ก็จะไม่มีใครไปเข้าร่วมทั้งนั้น พวกเจ้าล้มเลิกความตั้งใจเสียตั้งแต่ตอนนี้เถอะ ส่วนเรื่องแยกบ้าน ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็จำต้องแยก”