ตอนที่ 377 ฝากฝัง / ตอนที่ 378 บ้านรองแยกบ้า

ตอนที่ 377 ฝากฝัง

“เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องโทษตัวเอง นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ส่วนแค้นของฟู่เจิง ข้าจะต้องชำระให้อย่างแน่นอน” หูเฟิงกล่าวเสียงทุ้ม แววตาที่เหมือนจะสงบนิ่งของเขา คล้ายกับปรากฏความดุดันอันน่าพรั่นพรึงขึ้นมาเลือนราง

อาอู่เช็ดน้ำตาบนใบหน้า คุกเข่าลงตรงหน้าหูเฟิงอีกครั้ง “ท่านอ๋อง ข้าโจวอาอู่ขอสาบานว่าจะติดตามท่านอ๋อง แม้จะต้องขึ้นภูเขาแห่งคมดาบ หรือลงทะเลแห่งเปลวเพลิง ข้าก็ไม่เสียใจทั้งสิ้น!”

หูเฟิงประคองให้เขาลุกขึ้น “ไม่จำเป็นต้องขึ้นภูเขาแห่งคมดาบ หรือลงทะเลแห่งเปลวเพลิงหรอก ตอนนี้ข้ากลับมีเรื่องจะฝากฝังเจ้ามากกว่า”

“ท่านอ๋องโปรดบัญชา” อาอู่รีบกล่าว

ชายหนุ่มหมุนกาย มองออกไปนอกหน้าต่างที่แง้มเอาไว้ ใบไม้บนต้นสาลี่ข้างนอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง อีกไม่นานใบไม้ก็จะเริ่มร่วงแล้ว

เขากลัวว่าจะทำเรื่องที่รับปากกับไป๋จื่อไว้ไม่ได้

“อาอู่ หลังจากข้าไปแล้ว เจ้าปกป้องท่านพ่อ ไป๋จื่อ และท่านน้าหลานแทนข้าให้ดี เรื่องที่ไป๋จื่อถูกโบยเมื่อครั้งก่อน อย่าให้เกิดขึ้นซ้ำสองเป็นอันขาด”

สีหน้าของอาอู่แปรเปลี่ยน “ท่านอ๋อง ท่านจะไปเข้าร่วมกองทัพจริงหรือ เพราะเหตุใดกัน” เขาไม่เข้าใจ หูเฟิงคือจิ้นอ๋อง บัดนี้ฟื้นความทรงจำกลับมาได้แล้ว ฝ่ายราชสำนักก็ยังไม่ประกาศการตายของเขาอย่างเป็นทางการ ย่อมเป็นการบอกว่าราชสำนักรอเขากลับไปอยู่จริงๆ

เขากลับไปที่เมืองหลวงอย่างสง่าผ่าเผย หวนคืนสู่ตำแหน่งที่เป็นของเขาเองก็ย่อมได้ เหตุใดต้องเลือกเดินบนเส้นทางอันยากลำบากเช่นนี้ด้วย

“ข้าต้องการแย่งชิงสิ่งที่ข้าเสียไปคืนมา ยิ่งต้องการให้คนที่ทำร้ายข้าเหล่านั้นชดใช้” เขากลับหลังหันมาเผชิญหน้ากับอาอู่อีกครั้ง “หากข้ากลับไปเมืองหลวง แล้วจะใช้อะไรไปต่อกรกับศัตรูที่กุมกำลังทหาร และมีอำนาจล้นฟ้าพวกนั้นกัน ก่อนที่จะกล้าเผชิญหน้ากับพวกเขา ข้าจำต้องมีอำนาจในการปกป้องตนเองและควบคุมพวกเขา ไม่เช่นนั้นเรื่องเมื่อสามปีก่อนจะต้องเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมแน่”

อาอู่เข้าใจในทันที เมื่อคิดตามแล้วก็เป็นเช่นที่หูเฟิงว่า หากเขากลับเมืองหลวงตอนนี้ เขาทั้งไม่มีสิทธิ์และอำนาจ จะรับมือศัตรูที่ปรารถนาจะให้เขาตายได้อย่างไร สามปีก่อนคนพวกนั้นก็มีอำนาจล้นฟ้าแล้ว ไฉนเลยตอนนี้จะไม่มีอำนาจมากกว่านั้น

“ท่านอ๋อง ท่านไปเข้าร่วมกองทัพเพียงลำพัง แล้วข้าน้อยจะวางใจได้อย่างไร ให้ข้าน้อยติดตามท่านไปด้วยเถอะ แม้อาอู่ผู้นี้จะไม่มีความสามารถอะไร ทว่าได้อยู่ข้างกายท่าน จะมากจะน้อยอย่างไรก็ปกป้องท่านได้บ้าง”

หูเฟิงส่ายหน้า “ตอนนี้ข้าเป็นห่วงที่นี่ที่สุด ท่านช่วยข้าดูแลพวกเขาให้ดี นั่นก็เท่ากับช่วยข้าได้มากที่สุดแล้ว อาอู่ ข้าฝากท่านด้วย”

น้ำตาร้อนๆ เอ่อมาที่ขอบตาของอาอู่อีกครั้ง นอกจากพยักหน้ารับคำแล้ว เขาจะยังพูดอะไรได้อีกเล่า

ไป๋จื่อชักมือที่กำลังจะเคาะประตู น้ำตาร้อนผ่าวไหลลงอาบแก้ม หยดลงสู่ฝ่ามือ แผดเผาไปถึงหัวใจของนาง

…

สกุลไป๋เกิดการแยกบ้านในที่สุด นาน้ำห้าหมู่ สองพี่น้องได้รับคนละสองหมู่ หญิงชราครองหนึ่งหมู่ นางอยู่ร่วมกันกับบุตรชายคนโต ก็เท่ากับว่าบ้านใหญ่ได้รับนาสามหมู่

ที่ดินแบ่งเป็นหกส่วน บ้านใหญ่ได้สี่ส่วน บ้านรองได้สองส่วน

พวกเขาจะอยู่ร่วมกันเช่นในปัจจุบัน ห้องครัวยังคงใช้ร่วมกันเช่นเคย เพียงแต่ต่างคนต่างใช้ฟืน ข้าว น้ำมัน และเกลือของตนเอง

เงินในหีบของหญิงชรา นางให้เจ้ารองเพียงทองแดงหนึ่งพวง ประมาณสามสิบเหรียญได้

ข้าวสาลีที่เก็บเกี่ยวมาแล้วยังไม่ได้ขาย แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เขาไม่น่าจะได้รับส่วนแบ่งข้าวแม้สักเมล็ด

เจ้ารองเจ็บใจยิ่งนัก ทว่าเพื่อที่จะได้แยกบ้าน เขาต้องทนรับเงื่อนไขไม่ยุติธรรมนี้ โชคดีที่มีหัวหน้าหมู่บ้านช่วยตัดสินให้ ที่นาจึงนับว่ายุติธรรมแล้ว อย่างน้อยนาน้ำสองหมู่รวมกับที่ดินสองส่วน หากประหยัดสักหน่อย ก็เพียงพอให้พวกเขาทั้งครอบครัวกินอิ่ม แม้กระทั่งหากประหยัดมากกว่านั้น ก็อาจจะร่ำรวยจนเหลือกินเหลือใช้ก็เป็นได้ อย่างไรเสียก็ดีกว่าเจียดเงินของทั้งครอบครัวไปจุนเจือไป๋เสี่ยวเฟิงผู้นั้น

จางซื่อถือเงินสามสิบเหรียญทองแดง นับรอบแล้วรอบเล่า คำนวณครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งนับหัวคิ้วของนางก็ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น สีหน้าดูไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

……….

ตอนที่ 378 บ้านรองแยกบ้าน