ตอนที่ 381 ลงมือ? / ตอนที่ 382 แขนหัก

ตอนที่ 381 ลงมือ?

อาอู่ไม่ขยับ สายตาเย็นชาและเหยียดหยันมองไปยังร่างของเจ้าใหญ่ บุรุษมุทะลุเช่นนี้ ต่อให้มีอีกสิบคนเขาก็ไม่คณามือหรอก

ไป๋จื่อที่อยู่ด้านหลังอาอู่ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว กล่าวกับเจ้าใหญ่ว่า “วันนี้พวกข้าอารมณ์ไม่ค่อยดี เจ้าสำรวมกิริยาหน่อยเป็นดีที่สุด อย่าได้สร้างเรื่องไม่เป็นเรื่อง หากเจ้าอยากทำร้ายตัวเอง ก็อย่าได้ลากผู้อื่นมาเกี่ยวพันด้วยเลย” สายตาของนางกวาดมองไป๋ต้าเป่าอย่างเฉยชาครั้งหนึ่ง ไป๋ต้าเป่าไม่ได้ใจกล้าอยู่แล้ว เมื่อเห็นอาอู่ที่ดุดันกล้าแกร่ง ต้าเป่าย่อมผาดผวา ร่างถอยกรูดไปข้างหลังอย่างต่อเนื่อง

เจ้าใหญ่แค่นหัวเราะ “อย่าพูดจาไร้สาระ เจ้ามีสิทธิ์พูดที่นี่ด้วยหรือ ตอนนี้ข้ากับหูจ่างหลินจะคิดบัญชีกันก่อน อีกเดี๋ยวก็จะถึงตาเจ้า เจ้ากลับบ้านไปเตรียมเงินดีกว่า หากข้าอารมณ์ดี อาจจะละเว้นให้เจ้าสักครั้งก็เป็นได้ ไม่เช่นนั้น…”

เขายังพูดไม่ทันจบ โจวอาอู่ก็ผลักหน้าเขาออกแล้ว แรงนี้ทำให้เขาต้องถอยหลังไปหลายสิบก้าว จนเกือบจะล้มลงบนพื้นอยู่แล้ว

“ไม่เช่นนั้นอะไร เจ้านี่ใจกล้าทีเดียวนะ ไหนขอข้าดูหน่อยสิ ให้ข้าเปิดหูเปิดตาหน่อย ว่าแท้จริงแล้วเจ้าเก่งกาจเพียงใด ถึงได้กล้าวางท่าเสียมารยาทต่อหน้าข้า ท่านลุงหู และอาจื่อเช่นนี้”

เจ้าใหญ่คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ โจวอาอู่จะลงมือจนเขาถอยหลังไปไกลได้ถึงเพียงนี้ เขาคิดว่าเป็นเพราะตนไม่สังเกตให้ดีตั้งแต่ทีแรก ในสายตาของเขา โจวอาอู่ก็เป็นบุรุษมุทะลุเช่นเดียวกับเขา อย่างมากก็แค่มีแรงเยอะกว่าหน่อย ไม่มีทางรับมือยากเหมือนกับหูเฟิงเป็นแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือหมู่บ้านหวงถัว เขาเจ้าใหญ่ไป๋เป็นคนหมู่บ้านนี้แต่กำเนิด แต่โจวอาอู่เป็นใครกัน คนงานรับจ้าง? คนงานทำไร่นา? หรือผู้ประสบภัยที่หนีความยากลำบากมา เขามีสิทธิ์อะไรมาลงมือกับตนในหมู่บ้านแห่งนี้

เขาถลันเข้ามาพร้อมก่นด่าด้วยวาจาหยาบคาย ยื่นมือหมายจะดันหน้าอกของโจวอาอู่บ้าง จึงออกแรงเต็มที่

โจวอาอู่ไม่หลบไม่หลีก ยืดอกให้อีกฝ่ายลองดันดูทั้งอย่างนั้น เขายืนอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคง ปล่อยให้เจ้าใหญ่ไป๋เสียแรงทั้งหมดไป แต่อีกฝ่ายก็ยังคงดันเขาไม่ได้แม้สักนิด

“ดันพอแล้วใช่หรือไม่ ตอนนี้ถึงตาข้าบ้างแล้ว”

อาอู่พลันห่อตัว ออกแรงอีกครั้ง กำลังกายอันองอาจทำให้เจ้าใหญ่ลอยหวือออกไป จนกระทั่งร่างกระแทกกับพื้นโคลนอย่างแรง สองมืออ่อนปวกเปียก แม้อยากขยับเขยื้อนร่างกายก็ทำไม่ได้

คนที่มองดูความคึกคักอยู่ไกลๆ ต่างก็ปิดปากหัวเราะกันทั้งสิ้น

“น้ำเข้าสมองของเจ้าใหญ่หรือไร โจวอาอู่ไม่ใช่คนที่จะรังแกกันง่ายๆ เขาเคยฆ่าเสือมาแล้วด้วยซ้ำไป ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว”

“ข้าว่าเขาไม่ได้โง่หรอก เขาแค่อาศัยว่าตนเองเป็นคนในหมู่บ้านนี้ หูเฟิงก็ไปแล้ว โจวอาอู่เป็นคนนอก เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าลงมือกับตนเองที่นี่ แต่ผลลัพธ์นี้ช่างน่าเวทนานัก!”

“ข้าว่าเขาสมควรโดนแล้ว หูเฟิงเพิ่งจากไปไม่เท่าไร เขาก็อดใจไม่ไหวเช่นนี้แล้ว หากไม่มีคนอย่างโจวอาอู่อยู่ พวกหูจ่างหลินกับจ้าวหลานอาจจะถูกเขารังแกจริงๆ ก็ได้”

ไป๋ต้าเป่างงงัน โจวอาอู่ผู้นั้นไม่ได้ลงมือแท้ๆ แต่เหตุใดท่านพ่อถึงกระเด็นไปได้เช่นนั้น เขาไม่กล้าเข้าไปโต้เถียงกับโจวอาอู่ จึงรีบไปประคองผู้เป็นบิดา “ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

เจ้าใหญ่หน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬเย็นเฉียบผุดออกมาทั่วร่างเพราะความเจ็บปวด เขากล่าวเสียงสั่นเครือว่า “มือของข้า มือของข้าขยับไม่ได้แล้ว”

ไป๋ต้าเป่ามองไปยังแขนสองข้างของเจ้าใหญ่ในทันที แย่แล้ว ผิดรูปไปหมด เหมือนกับตอนที่หูเฟิงหักแขนของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

……….

ตอนที่ 382 แขนหัก

เจ้าใหญ่ร้องโอดโอยด้วยเพราะความเจ็บ นอนอยูที่พื้นลุกไม่ขึ้น ต้าเป่าเองก็ตกใจจนขาอ่อน ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรสักคำ เพราะกลัวว่าโจวอาอู่ผู้เหมือนปีศาจจะเหวี่ยงกำปั้นเหล็กใส่เขาด้วยอีกคน