ตอนที่ 403 ประจบ / ตอนที่ 404 สวรรค์ไม่เป็นใจ

ตอนที่ 403 ประจบ

เซียวอ๋องยกจอกสุรา สายตามองไปยังเมิ่งหนานที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “นี่คงจะเป็นคุณชายสกุลเมิ่งกระมัง รูปงามสมคำร่ำลือ ท่าทางไม่ธรรมดา!”

เมิ่งหยวนเต๋อยิ้มอย่างภาคภูมิใจ หน้าตาและนิสัยของบุตรชายตนคนนี้ อย่าว่าแต่เป็นหนึ่งในบรรดาคุณชายของเมืองหลวงเลย แม้นั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าองค์ชายทั้งหลาย เขาก็ไม่ด้อยไปกว่าใครแน่นอน

“ท่านอ๋องชมเกินไปแล้ว บุตรชายของข้าหน้าตาธรรมดาทั่วไป ได้รับคำชมจากท่านอ๋องเช่นนี้ ทำเอาข้าอับอายแล้วขอรับ” เมิ่งหนานเต๋อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

จากนั้นเมิ่งหนานเต๋อก็ยกเท้าเตะเมิ่งหนานที่กำลังอยู่ในภวังค์

“ดูท่าทางคุณชายเมิ่งจะมีเรื่องในใจนะ” เซียวอ๋องเอ่ย

เมิ่งหนานพลันดึงสติกลับมา รีบยกมือขึ้นคารวะ ก่อนจะยกจอกสุราขึ้น พลางยิ้มให้เซียวอ๋องอย่างอบอุ่น “ได้ยินเกียรติศัพท์ของเซียวอ๋องมานานแล้ว วันนี้โชคดีได้พบหน้า ได้ร่วมกินดื่มกับท่าน ข้าทั้งซาบซึ้งและหวาดหวั่นอยู่ในที จึงเสียกิริยาไปชั่วขณะ หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ถือโทษ ข้าขอคารวะท่านก่อนหนึ่งจอก” ครั้นกล่าวจบ เมิ่งหนานก็เงยหน้าดื่มสุราในจอกจนหมดในคราวเดียว

ทุกคนชอบฟังวาจารื่นหูเช่นนี้ เซียวอ๋องก็ไม่ยกเว้น

เมิ่งหนานกล่าวประจบเขาเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกสบายใจนัก ถึงอย่างไรสกุลเมิ่งก็ไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาทั่วไป

เมิ่งหยวนเต๋อเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมโยธาธิการระดับสอง แม้ตำแหน่งนี้จะไม่มีค่าในสายตาของเซียวอ๋องเท่าไรนัก ทว่าบิดาของเมิ่งหยวนเต๋อ เมิ่งจ่างสยงกลับเป็นราชครูระดับหนึ่ง และเป็นหนึ่งในคนที่เสด็จพ่อเชื่อใจมากที่สุด ในปีนั้นเสด็จพ่อต่อต้านความเห็นของคนหมู่มากด้วยฐานะขององค์ชายที่เหนือว่าไท่จื่อ หนึ่งคนที่ให้ความช่วยเหลือพระองค์มากที่สุดในการขึ้นครองราชย์ ก็คือราชครูเมิ่งจ่างสยง

จนบัดนี้เสด็จพ่อก็ยังคงเรียกเขาว่าราชครูดังเดิม

หลังจากเสด็จพ่อขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน ก็รับบุตรีเพียงคนเดียวของราชครูเข้าวัง แต่งตั้งให้นางเป็นเจาอี๋ เมื่อนางให้กำเนิดองค์หญิงแล้ว พระองค์จึงพระราชทานตำแหน่งซูเฟยให้ ผ่านไปหลายปีก็ยังไม่มีท่าทีจะคลอดองค์ชายออกมา ไม่รู้ว่าท้องของนางไม่แข็งแรง หรือวิธีการของฮองเฮารุนแรงเกินไป สุดท้ายแล้วจึงให้กำเนิดองค์ชายไม่ได้ ไม่เช่นนั้นวันนี้เขาคงจะต้องมีศัตรูเพิ่มมาอีกหนึ่งคนเป็นแน่

หลายปีมานี้สกุลเมิ่งขยายอำนาจในเมืองหลวงขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีตระกูลบุญหนักศักดิ์ใหญ่ใดเทียบเคียงอิทธิพลได้แล้ว เสด็จแม่กล่าวเตือนเขาอยู่เสมอ ว่าหากอยากทำงานใหญ่สำเร็จ จะต้องดึงสกุลเมิ่งมาเป็นพรรคพวกของตนเองให้ได้ ขอเพียงได้รับการรับการสนับสนุนของเมิ่งจ่างสยง ให้เขาช่วยโน้มน้าวต่อหน้าเสด็จพ่ออย่างเต็มกำลัง มีหรือยังจะต้องกังวลว่างานใหญ่จะไม่สำเร็จ

รอยิ้มบนใบหน้าของเซียวอ๋องยิ่งเบ่งบาน มือที่ประคองจอกสุรายกขึ้นเล็กน้อย “คุณชายเมิ่งเกรงใจเกินไปแล้ว!” ครั้นกล่าวจบ เขาก็ยกจอกขึ้นดื่มสุราจนเกลี้ยง ทุกคนจึงพากันชำเลืองสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา มองไปยังเมิ่งหนานอย่างอดไม่ได้

ตั้งแต่เริ่มงานเลี้ยง มีคนมาขอดื่มเคารพเซียวอ๋องอยู่ไม่น้อย เซียวอ๋องล้วนจิบสุราเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าคุณชายเมิ่งเพิ่งกล่าววาจาออกมาเพียงประโยคเดียว เซียวอ๋องก็ดื่มสุราจนหมดจอกในคราวเดียวแล้ว การกระทำเช่นนี้เกรงว่าจะมีแต่สกุลเมิ่งเท่านั้นที่จะได้รับ

เมิ่งหนานเต๋อยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งยวด บุตรชายของตนไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ รู้ประสามากกว่าแต่ก่อนทีเดียว

เมื่องานเลี้ยงจบลง ทุกคนต่างก็เมามาย แต่เมิ่งหนานกลับตื่นเต็มตาเป็นพิเศษ แทนที่จะบอกว่าเขาคอแข็ง สู้บอกว่าเขาไม่กล้าดื่มจนตัวเองเมาเสียยังดีกว่า

เขาคิดเรื่องของหูเฟิงไม่ตก หากดื่มจนเมาแล้ว อาจจะกล่าววาจาที่ไม่ควรออกมาก็ได้ และผลที่ตามมาก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจินตนาการได้เลย

บนรถม้าขณะกลับจวน เมิ่งหนานเต๋อเอนกายพิงตัวรถ หลับตาพักผ่อน วันนี้เขามีอารมณ์ดีไม่น้อย จึงดื่มสุราเข้าไปหลายจอก เวลานี้รู้สึกเวียนหัวตาลาย ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง ทรมานยิ่งนัก

เมิ่งหนานรู้ว่าเขาไม่ได้กำลังนอนหลับ หลังจากข่มใจอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ในที่สุดเขาก็ทนไม่ได้ “ท่านพ่อ ในเมื่อฝ่าบาทแต่งตั้งฉุนเฟยเป็นฮองเฮาแล้ว เหตุใดไม่แต่งตั้งเซียวอ๋องเป็นไท่จื่อเลยเล่า”

เมิ่งหยวนเต๋อเปิดเปลือกตาเป็นซอกเล็กๆ ในรถม้ามืดนัก บวกกับอาการตาลายจาฤทธิ์สุรา ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดก็มองใบหน้าของบุตรชายไม่ชัดเจน