ตอนที่ 419 นับรุ่นยากแล้ว / ตอนที่ 420 รับบ้าน

ตอนที่ 419 นับรุ่นยากแล้ว

เสี่ยวเฟิงรีบตอบรับ เขาไม่มีอะไรจะให้เด็กหญิง ทว่าขนมกุ้ยฮัวบนโต๊ะยังเหลืออยู่ เขาจึงหยิบชิ้นหนึ่งยื่นไปให้หรูเอ๋อร์

“หรูเอ๋อร์เด็กดี กินขนมสักชิ้นสิ”

เด็กก็คือเด็กอยู่วันยันค่ำ ครั้นเห็นของอร่อย ความหวั่นเกรงบนใบหน้าของนางก็พลันมลายไปราวกับหมอกควัน หลังจากยื่นมือไปรับมาแล้ว นางก็ยิ้มหวานกล่าวว่า “ขอบคุณพี่ชาย!”

หูจ่างหลินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกปีตินัก “ข้าว่าการนับรุ่นของพวกเจ้ามั่วไปหมดแล้ว ข้าจะลองจัดการให้ดูสักหน่อย จื่อยาโถวเรียกอาอู่ว่าพี่อู่ เรียกซู่เอ๋อว่าพี่สะใภ้ ส่วนหรูเอ๋อร์เรียกจื่อยาโถวว่าพี่สาว ตอนนี้มีเสี่ยวเฟิงเพิ่มเข้ามา เขาเป็นหลานชายของอาอู่ หรูเอ๋อร์เรียกเขาว่าพี่ชายนับว่าไม่มีปัญหา ควรจะเรียกเช่นนี้อยู่แล้ว แต่เสี่ยวเฟิงกับจื่อยาโถวควรจะเรียกกันอย่างไรดี ข้าว่าเสี่ยวเฟิงน่าจะอายุเพียงสิบสองกระมัง”

“สิบสามแล้วขอรับ” เสี่ยวเฟิงรีบกล่าว

จ้าวหลานรีบถามบ้าง “เกิดเดือนอะไรเล่า”

“เกิดเดือนสามขอรับ” เด็กชายตอบ

หูจ่างหลินกล่าวยิ้มๆ “เสี่ยวเฟิงแก่เดือนกว่าจื่อยาโถวตั้งครึ่งปีแน่ะ!”

สายตาของเสี่ยวเฟิงเบนไปมองไป๋จื่อ นางเพิ่งอายุสิบสามหรือ ทั้งยังเด็กกว่าตนเองอีก เหตุใดยามที่นางพูดจาถึงได้ไม่เหมือนเด็กอายุสิบสามเลยเล่า

ไป๋จื่อกล่าวเสียงเรียบ “เรียกอะไรก็ได้ทั้งนั้น ก็เป็นแค่คำเรียก ในเมื่อข้ากับเสี่ยวเฟิงอายุไล่เลี่ยกัน ทั้งไม่ใช่ญาติสนิทเท่าไร เช่นนั้นก็ไม่ต้องนับรุ่นอะไรกัน เรียกชื่อก็เพียงพอแล้ว ข้าเรียกเขาว่าเสี่ยวเฟิง เขาเรียกข้าว่าไป๋จื่อ เช่นนี้ดีหรือไม่”

อาอู่พยักหน้าหงึกหงัก “ใช่ๆๆ เรียกกันเช่นนี้ดีที่สุดแล้ว เรื่องลำดับอาวุโสล้วนเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ พวกข้าไม่ถืออยู่แล้ว”

เห็นทุกคนรวมตัวกันอยู่เช่นนี้ ไป๋จื่อจึงพาทุกคนไปที่บ้านใหม่ด้วยกัน ฝ่ายนายช่างซ่งพ่อลูกกำลังรออยู่ในลานบ้าน เมื่อทั้งสองคนเห็นนางมาถึง ก็รีบเดินมาต้อนรับในทันที

“แม่นางไป๋ วันนี้พวกข้าตื่นแต่เช้า จัดการงานขั้นตอนสุดท้ายจนเสร็จสิ้นแล้ว พวกเจ้าก็ลองตรวจดูก่อนเถอะ หากมีปัญหาอะไรก็บอกข้าได้เลย”

เดิมทีบ้านเป็นอาคารแบบตะวันตกสองชั้นครึ่ง ต่อมามีอาอู่มาอยู่ร่วมด้วย ไป๋จื่อจึงเพิ่มอีกชั้นหนึ่งในทันที เมื่อสร้างเสร็จแล้วจึงกลายเป็นอาคารแบบตะวันตกจำนวนสามชั้นครึ่ง ชั้นแรกสุดไม่มีห้องอะไร มีเพียงโถงรับแขกและห้องน้ำชา ส่วนชั้นที่สองและสามแบ่งเป็นสองห้องนอน และด้านบนสุดมีห้องอีกหนึ่งห้อง รวมถึงดาดฟ้าขนาดใหญ่

บ้านประเภทนี้ อย่าว่าแต่คนในหมู่บ้านหวงถัวไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ผู้มีประสบการณ์สร้างบ้านมาหลายปีอย่างนายช่างซ่งก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน

บ้านหลังนี้สร้างตามความต้องการของไป๋จื่อตั้งแต่แรกเริ่ม และไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อสร้างเสร็จในที่สุดแล้ว บ้านจะมีหน้าตาเป็นเช่นนี้ แปลกใหม่ มีเอกลักษณ์ ทั้งยังทำให้คนต้องกล่าวชมอย่างอดไม่อยู่

ขอเพียงคนในหมู่บ้านหวงถัวมีเวลาว่าง ก็ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าไรมามองดูที่นี่อยู่เนิ่นนานในทุกวัน แต่ละคนต่างก็ประหลาดใจระคนชมเชย พวกเขาไม่รู้ว่านี่เป็นฝีมือการออกแบบของไป๋จื่อ มิหนำซ้ำยังคิดว่าเป็นงานเฉพาะทางของเหล่านายช่างที่มาจากในเมือง คนที่รู้สึกสนอกสนใจมากเคยสอบถามถึงราคาอยู่เช่นกัน แต่จะมีใครจ่ายเงินมากมายถึงเพียงนั้นได้

นายช่างซ่งกล่าว “เถ้าแก่ร้านสือเคอส่งคนมาหาข้าแล้ว เขาก็อยากสร้างบ้านใหม่เช่นกัน บอกว่าให้ข้าสร้างบ้านเหมือนกับเจ้า แม่นางไป๋ เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร” เขามีความกังวลใจอยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรเสียนี่ก็เป็นแบบบ้านที่แม่นางไป๋ออกแบบเองกับมือ เขาเพียงจัดการตามนั้น หากแม่นางไป๋ไม่ยินยอม เขาย่อมไม่อาจทำได้

ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “ย่อมได้เจ้าค่ะ ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ของข้ากับพี่ใหญ่เฉิน ถึงแม้จะไม่ใช่คนใกล้ชิดกัน ก็สามารถนำแบบบ้านไปสร้างตามได้เจ้าค่ะ แต่ข้าต้องขอเตือนสักคำ ว่าการออกแบบที่ค่อนข้างพิเศษนี้ หากไม่ไปใช้มันได้นับเป็นเรื่องดีที่สุด ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากให้พวกเขาใช้แบบบ้านนี้นะเจ้าคะ แต่พวกเขาไม่เข้าใจหลักการของมัน หากสร้างเสร็จแล้วเกิดปัญหา พวกเขาไม่มีทางรู้ว่าควรแก้ไขอย่างไร เช่นนั้นจะลำบากมาถึงพวกท่าน หากไม่จำเป็นก็อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยนะเจ้าคะ”

………

ตอนที่ 420 รับบ้าน

ก่อนหน้านี้นายช่างซ่งไม่ได้คิดถึงปัญหานี้ บัดนี้ไป๋จื่อเอ่ยเตือนขึ้นมา เขาคิดทบทวนอย่างละเอียดแล้วก็เป็นจริงอย่างที่นางว่าไว้ จึงรีบกล่าวขอบคุณนาง “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณเจ้ามาก!”