ตอนที่ 433 อย่าได้กล่าวโทษข้า / ตอนที่ 434 ปลูกอะไร

ตอนที่ 433 อย่าได้กล่าวโทษข้า

เมิ่งหนานมีสีหน้าเคร่งขรึมแล้ว “ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง ข้าไม่ได้ชอบพอเจิ้งหรูเสวี่ย ย่อมไม่อาจแต่งกับนางอยู่แล้ว”

“เป็นแม่นางคนหนึ่งจริงๆ ด้วย ข้าอยากเห็นยิ่งนัก ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นนางฟ้านางสวรรค์จากที่ใด ถึงทำให้คุณชายสกุลเมิ่งของพวกเราเป็นเช่นนี้ไปได้” ครั้นกล่าวจบ สวี่ซื่อก็ถอยหลังไปสองก้าว โดยมีสาวใช้สองคนขวางอยู่เบื้องหน้านาง คราวนี้นางถึงจะนำจดหมายออกมาอ่าน

ตัวหนังสือบนจดหมายไม่นับว่าสละสลวย แต่ก็พอจะจัดว่าเป็นระเบียบเรียบร้อยได้อยู่ ลายมือของสาวใช้ข้างกายนางยังน่าอ่านกว่า แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ลายมือที่เขียนโดยคุณหนูตระกูลใหญ่

บนจดหมายไม่ได้มีข้อความอะไรมาก เนื้อความในนั้นน่าจะเป็นการตอบจดหมายของเมิ่งหนาน เพียงบอกว่าทุกอย่างไปได้ดี ขอเขาอย่าเป็นกังวลใจ ทั้งยังบอกว่าไม่คิดมาเมืองหลวง พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณในความหวังดีของเขา…

นั่นหมายความว่า บุตรชายของนางชอบพอสตรีนางนี้ คิดรับนางมาอยู่ที่เมืองหลวง ทว่านางไม่ยอมหรือนี่

บุตรชายของนางถูกปฏิเสธหรือ

แท้จริงแล้วเป็นสตรีแบบใด ถึงได้ไม่ชอบพอคุณชายแห่งสกุลเมิ่งของพวกเขา วิสัยทัศน์ของนางสูงส่งเพียงใดกัน

สีหน้าของเมิ่งหนานไม่น่ามองขึ้นเรื่อยๆ เขาปรี่เข้าไปแย่งจดหมายกลับมา ก่อนจะกวาดสายตามองเร็วๆ เสียรอบหนึ่ง

นางปฏิเสธเขา นางปฏิเสธดังที่เขาคาดการณ์ไว้ แม้ว่าเขาจะเดาได้ตั้งแต่ต้น แต่เขาก็ยังคงผิดหวังมากอยู่ดี

เขาพับจดหมายเรียบร้อย ใส่เข้าไปในซอง แล้วนำมันใส่เข้าไปในอกเสื้ออย่างทะนุถนอม ก่อนจะช้อนสายตามองสวี่ซื่อ “ท่านแม่ ท่านไม่จำเป็นต้องสนใจว่านางเป็นใคร ท่านเองก็เห็นแล้ว ว่านางไม่สนใจลูกชายคนนี้ของท่านเลยสักนิด”

สวี่ซื่อแค่นหัวเราะ “ใครจะรู้ว่านางไม่ใช่สุนัขจนตรอกยอมต่อสู้จนสุดชีวิต รู้จักถอยเพื่อบุกกันเล่า”

เมิ่งหนานสายหน้า “นางไม่ใช่คนพรรค์นั้น ท่านแม่ ในสายตาของท่าน ลูกชายของท่านเป็นคนที่แยกแยะวิธีการเขียนจดหมายเช่นนี้ไม่ออกเลยหรือไร”

ฮูหยินสกุลเมิ่งมุ่นคิ้ว พิจารณาเมิ่งหนานที่อยู่เบื้องหน้า การกลับมาในครั้งนี้ เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ สุขุมลุ่มลึกยิ่งกว่าเมื่อสองปีที่แล้ว ยิ่งนานวันเข้านางยิ่งมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“หนานเอ๋อร์ หากเจ้าชอบพอสตรีนางนี้จริงๆ ข้าส่งคงไปรับนางเข้าจวนก็ได้ ขอเพียงเจ้ารับปากเรื่องงานแต่งดองกันสกุลเจิ้ง ข้ารับปากว่าเมื่อเจ้ากับเสวี่ยเอ๋อร์แต่งกันแล้ว ข้าจะมอบฐานะที่ดีให้กับนาง มอบตำแหน่งอนุให้กับนาง เช่นนั้นเท่ากับว่าเจ้าจะสมดังใจปรารถนาด้วย”

เมิ่งหนานกลับไปนั่งที่หน้าโต๊ะหนังสือ หยิบหนังสือที่โยนทิ้งไปก่อนหน้านี้ขึ้นมา แล้วพิรี้พิไรกล่าวว่า “อนุของสกุลเมิ่ง อย่างไรก็เป็นอนุอยู่วันยันค่ำ ท่านแม่ ไม่ใช่ว่าทุกคนล้วนชอบความฟุ้งเฟ้อและความร่ำรวย อย่างน้อยนางก็ไม่ชอบ”

สวี่ซื่อทำหน้าตาคร่ำเคร่งในทันที กล่าวด้วยโทสะ “แล้วนางต้องการอะไร ต้องการจะเป็นนายหญิงแห่งสกุลเมิ่งหรือไร”

สายตาของเมิ่งหนานมองเพียงหนังสือ ไม่ได้มองผู้เป็นมารดาอีก “ท่านเองก็อ่านจดหมายแล้ว นางบอกหรือว่าต้องการเป็นนายหญิงแห่งสกุลเมิ่ง ข้าต่างหากที่อยากแต่งกับนาง แต่นางไม่ยินยอม แล้วท่านยังจะกังวลใจอะไรอีก”

เมื่อสวี่ซื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ่งมีเพลิงโทสะสุมอกหนักข้อกว่าเก่า บุตรชายของนางสูงศักดิ์มากนัก ไยเด็กสาวนางนี้ถึงปฏิเสธเขาได้ คนที่ปฏิเสธนางควรจะเป็นคุณชายเมิ่งผู้นี้ถึงจะถูกต้อง

“ฮูหยิน อย่าได้ใส่อารมณ์กับคุณชายเพราะเด็กสาวบ้านป่าคนหนึ่งเลยนะเจ้าคะ เรื่องนี้พวกเราค่อยๆ ตกลงกันก็ได้” แม่นมอู๋ที่ตามสวี่ซื่อมาด้วยพูดเสียงเบา

ในใจของสวี่ซื่อก็คิดเช่นนั้น นางยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเด็กสาวนางนั้นเลย โยนโทสะใส่เมิ่งหนานไปย่อมไม่ใช่เรื่องดีอยู่แล้ว

ความโกรธขึ้งในใจของนางค่อยๆ ลดลง นางสูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วกล่าวกับเมิ่งหนานว่า “หนานเอ๋อร์ ไม่ว่าแม่จะทำอะไรล้วนคำนึงถึงเจ้า เจ้าอย่าได้กล่าวโทษข้าเลยนะ”

“ท่านแม่ นางไม่อยากมาเมืองหลวงก็เพราะนางอยากใช้ชีวิตอิสระ หากท่านถือสิทธิ์ใดไปรบกวนนาง ทำเรื่องอะไรที่ไม่สมควรทำ ก็อย่าเสียใจหากข้าจะโกรธเคืองท่านเลย” เมิ่งหนานกล่าว

……….

ตอนที่ 434 ปลูกอะไร

สวี่ซื่อแข็งค้างไปทั้งตัว มองบุตรชายที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ บุตรชายที่ว่านอนสอนง่าย ไม่เคยขัดคำสั่งนางแม้แต่ครั้งเมื่อในอดีต ก็คือคนที่อยู่เบื้องหน้านางผู้นี้หรือนี่