ตอนที่ 246
ตอนที่ 491 ดีงูผสมยา / ตอนที่ 492 หลอมยา
October 22, 2026
ตอนที่ 491 ดีงูผสมยา
ท่าทางของเขาหวาดกลัวอย่างชัดเจน ฝังเข็มไม่เจ็บสักหน่อย เหตุใดเขาถึงกลัวกัน
หรือว่านอกจากโรคกลัวเลือดแล้ว เขายังเป็นโรคกลัวเข็มด้วย?
ตอนนี้ไม่มีเวลาถามอะไรมากนัก นางแทงเข็มลงไปเข็มแล้วเข็มเล่าโดยตรง เริ่มจากจุดเจียนเหลียว[1] ไปจนถึงจุดน่าวฮุ่ย[2] แล้วจึงไปที่จุดเซียวลั่ว[3] จุดชิงเหลิ่งเยวียน[4] จุดโส่วซานหลี่[5] ลงไปถึงจุดซานหยางลั่ว[6] นับเวลาแล้วก็ฝังเข็มต่อ โดยใช้วิชาฝังเข็มขับพิษ แทงเข็มไปยังจุดที่สามารถขับพิษได้ ครั้นเห็นเลือดพิษสีแดงคล้ำค่อยๆ ไหลออกมา นางถึงจะถอนใจโล่งอก เพราะหลังจากนางเรียนวิชาฝังเข็มขับพิษชนิดนี้แล้ว ก็ยังไม่เคยลองวิชากับใครมาก่อน วันนี้ถือเป็นการใช้ความรู้ครั้งแรก ทีแรกนางรู้สึกกระวนกระวายใจทีเดียว ด้วยกลัวว่าจะไม่สำเร็จ
เมื่อขับเลือดพิษออกมาจนหมดแล้ว นางถึงจะถอนเข็ม แล้วกล่าวกับต้วนเฉิงว่า “เอาละ ลืมตาได้แล้ว”
ต้วนเฉิงมีเหงื่อเย็นๆ ผุดเต็มหน้าผากตั้งแต่แรก ครั้นได้ยินเสียงของไป๋จื่อ เขาถึงจะลืมตาเป็นซอกเล็กๆ และเห็นว่าตรงหน้าไม่มีเข็มอีกแม้แต่ครึ่งด้าม
“เจ้ากลัวเข็ม?” นางถาม
อีกฝ่ายยกมือขึ้นปาดเหงื่อ “อาจจะเป็นเช่นนั้น เพราะเมื่อเห็นเข็มทีไร ข้าจะเวียนหัวคลื่นไส้ ก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นลมล้มพับมาก่อน หลายปีนี้อาการดีขึ้นมาก แต่มองเห็นมันเมื่อไรก็รู้สึกไม่สบายใจทุกทีไป”
ไป๋จื่อพยักหน้า ก่อนจะไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงลุกขึ้นเดินไปหางูลายดอก แล้วหยิบร่างไร้ชีวิตของมันขึ้นมา
“เจ้าเก็บศพงูมาทำอะไร น่าขยะแขยงจะตายไป” ต้วนเฉิงถาม
นางหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าผ้า มันเป็นถุงที่ใส่ท่อส่งของเหลวสำหรับใช้แล้วทิ้งก่อนหน้านี้ นางไม่ได้ทิ้งมัน ไม่คิดเลยว่าจะถึงคราวได้ใช้มันรวดเร็วขนาดนี้
ครั้นใส่งูลงไปในถุงพลาสติกแล้ว นางถึงจะตอบต้วนเฉิง “ดีงูลายดอกถือเป็นตัวยาหลักชนิดหนึ่ง ข้าต้องการผสมดีงูลงไปในยา กำลังต้องการมันอยู่พอดี”
นางเขย่าถุงพลาสติกอีกครั้ง พลางยิ้มแป้น “เนื้องูก็เป็นของดีเช่นกัน ต้มน้ำแกงงูข้นสักหม้อ คงจะอร่อยดีทีเดียว เจ้าอยากกินอาหารที่ข้าทำไม่ใช่หรือ กลับไปข้าจะทำให้เจ้ากิน”
ต้วนเฉิงไม่เคยกินน้ำแกงงูข้นมาก่อน เขาจึงจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าสิ่งที่มีพิษร้ายและน่ากลัวเช่นนี้จะเป็นของที่กินได้ แค่คิดเขาก็คลื่นไส้แล้ว
“ข้าไม่อยากกินแล้ว เจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ!” เขารีบโบกมือ
ไป๋จื่อยัดงูลงไปในกระเป๋าผ้า แล้วก้าวขึ้นไปประคองต้วนเฉิง บนพื้นมีโสมที่เขาเพิ่งขุดมาได้กระจายอยู่ “ดูท่าทางเจ้าจะชนะข้าแล้วนะ โสมนี่นับเป็นของดีทีเดียว”
ต้วนเฉิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างลำพองใจ “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ข้าเชี่ยวชาญเรื่องการหาสมุนไร หากไม่ได้รีบร้อนตามาหาเจ้า ข้าน่าจะได้สมุนไพรชนิดอื่นมาเพิ่มอีก”
“ใช่แล้ว เจ้าเก่งมาก พอใจแล้วกระมัง” ไป๋จื่อประคองเขากลับไป
หลังจากทั้งสองคนออกจากป่า ก็นั่งรถม้ากลับค่ายทหารทันที
ทันทีที่กลับถึงกระโจมหน่วยแพทย์ทหาร ต้วนเฉิงก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าอย่างละเอียด หมอเฉินได้ฟังแล้วก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“งูลายดอก? งูนั่นมีพิษร้ายแรงมากนะ!” หมอเฉินกล่าวด้วยความตกใจ
“ถูกต้องขอรับ เมื่อครู่ข้าถูกมันกัดจนเป็นลมไป ขณะนั้นไม่รู้เรื่องราวอะไรทั้งนั้น ต่อมาข้าตื่นขึ้นมาได้ เห็นไป๋จื่อกำลังดูเลือดพิษให้ข้า หากไม่มีเขาอยู่ด้วย วันนี้ข้าคงไม่เหลือแม้กระทั่งชีวิตแล้วขอรับ” ต้วนเฉิงกล่าว
“ดูดเลือดพิษอันตรายมาก ไป๋จื่อเล่า เขาไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” หมอเฉินรีบถาม
ต้วนเฉิงโบกมือ “เขาไม่เป็นอะไร ตอนนี้กำลังผ่าท้องงูลายดอกอยู่ในกระโจมพักผ่อน บอกว่าต้องการดีงูใส่ลงไปในยา แล้วก็จะนำเนื้องูไปทำน้ำแกงข้น ข้าเห็นแล้วรู้สึกอยากอาเจียน ถึงได้รีบมาที่นี่”
หมอเฉินถอนใจ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองต้วนเฉิง ยิ้มเอ่ยว่า “น้ำแกงงูข้นเป็นของดี เจ้าไม่กินก็ดียิ่งนัก ข้าจะได้กินมากขึ้นสักถ้วยหนึ่ง”
ต้วนเฉิงโบกมืออย่างไร้อารมณ์ “ตามแต่ใจท่านเถอะขอรับ ข้าจะไม่กิน เห็นแล้วมีแต่จะคลื่นไส้”
……….
ตอนที่ 492 หลอมยา
หลังจากไป๋จื่อตัดดีงูออกมาแล้ว นางก็ใส่มันลงในถุงอย่างดี แล้วนำเนื้องูไปล้างน้ำจนสะอาด แขวนมันไว้ที่ด้านหนึ่ง ก่อนที่นางจะนำดีงูไปที่กระโจมหลังใหญ่
หมอเฉินเห็นนางมามือเปล่า จึงรีบถาม “น้ำแกงงูข้นเล่า”