ตอนที่ 248
ตอนที่ 495 / ตอนที่ 496 ย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น
October 22, 2026
ตอนที่ 495
หลังจากชายหนุ่มคนหนึ่งกินน้ำแกงหมดถ้วย เขาก็ยกถ้วยกลับมาคืน ก่อนจะกล่าวขอบคุณไป๋จื่ออยู่หลายเสียง
ไป๋จื่อจำเขาได้ “เจ้ายังเจ็บแผลอยู่หรือไม่” นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลายวันก่อนเย็บแผลให้เขาไป สองวันผ่านไปไวเหมือนโกหก ทำให้นางลืมผู้บาดเจ็บคนนี้ไปเสียสนิท
ชายหนุ่มยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เจ็บแล้ว ดีขึ้นมาก”
นางให้เขานั่งลง แล้วเลิกเสื้อบนตัวของเขาขึ้น เพื่อตรวจสอบแผลที่ตนเย็บเอาไว้ นางเย็บแผลได้ไม่เลว และโชคดีที่สองวันที่ผ่านมานี้เขาไม่ได้ออกจากที่นี่ ไม่เช่นนั้นหากบาดแผลนี้ของเขาติดเชื้อขึ้นมา ก็ย่อมเกิดการอักเสบได้ง่ายมาก
“เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ ข้าไปนำเหล้ามาเช็ดแผลให้เจ้าสักหน่อย” นางวางน้ำแกงงูข้นที่เพิ่งยกมา
ชายหนุ่มรีบกล่าว “ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว หมอหนุ่มกินก่อนแล้วค่อยจัดการให้ข้าก็ได้”
ไป๋จื่อโบกมือ “ไม่ได้ อีกเดี๋ยวหากมีเรื่องอื่นแทรกเข้ามา เช่นนั้นก็ต้องล่าช้าออกไปอีก ข้าจัดการให้เจ้าตอนนี้เลยดีกว่า”
หมอเฉินกินน้ำแกงในถ้วยของตนเองหมดแล้ว เห็นในหม้อยังมีเหลืออยู่เล็กน้อย จึงเติมใส่ถ้วยของตัวเองอีก “ไป๋จื่อ เจ้ายังจะกินอีกหรือไม่ หากไม่กินข้าจะกินให้หมด”
“ไม่กินแล้วขอรับ ท่านกินเถอะ” ไป๋จื่อกล่าวตอบโดยไม่หันไปมอง
หมอเฉินกำลังจะลงมือตัก ทว่าต้วนเฉิงที่อยู่ข้างๆ กลับกระแอมขึ้น
“คอเจ้าเป็นอะไร” หมอเฉินถาม
สีหน้าของต้วนเฉิงดูแปลกๆ ไป ก่อนที่เขาจะเหลือบมองถ้วยในมือของผู้เป็นอาจารย์ครั้งหนึ่ง กล่าวเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “อาจารย์ ข้ายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะขอรับ!”
“แล้วมันแปลกหรือ ในค่ายทหารแห่งนี้ คนที่ไม่ได้กินข้าวเย็นมีเพียงเจ้าคนเดียวหรือไร แล้วมันน่าน้อยใจตรงไหนกัน อีกอย่าง เจ้าก็ไม่ได้อยากกินน้ำแกงงูข้นเสียหน่อย” หมอเฉินพูด
ต้วนเฉิงกลืนน้ำลาย เสียงอ่อนยิ่งกว่าเดิม “นั่นเพราะข้าคิดไม่ถึงว่ามันจะหอมหวนเช่นนี้”
ไป๋จื่อเช็ดแผลให้ชายหนุ่มผู้นั้นแล้วเสร็จ นางเก็บข้าวของเรียบร้อย ก่อนจะหมุนกายไปหยิบถ้วยใบหนึ่ง ตักน้ำแกงงูข้นในถ้วยของตนเองออกมาครึ่งหนึ่ง แล้วส่งไปให้ต้วนเฉิง “ลองชิมดูสิ หากเจ้าคิดว่าอร่อย มีเวลาว่างก็เข้าป่าไปจับงูมาใหเข้า แล้วข้าค่อยทำให้พวกเจ้ากินอีกรอบ”
ต้วนเฉิงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เดิมทีในถ้วยของไป๋จื่อก็มีน้ำแกงข้นเพียงครึ่งหนึ่ง บัดนี้ตักให้เขาครึ่งหนึ่ง ส่วนของนางเองจึงเหลือไม่กี่คำเท่านั้น
นางเห็นเขาไม่ยอมรับไป จึงพูดอีกว่า “วันนี้ข้าไม่ค่อยหิว เดิมทีก็ไม่อยากกินอยู่แล้ว เจ้าอย่าพลาดโอกาสนี้เลย เพราะครั้งหน้าข้าจะไม่ยอมให้เจ้าอีกแล้ว”
ในที่สุดต้วนเฉิงก็รับไว้ ในใจมีความอบอุ่นสายหนึ่งพาดผ่าน ไป๋จื่อผู้นี้ไม่เหมือนกับสหายคนใดที่เขาเคยรู้จักในอดีต เขามองเห็นว่าตนเองมีข้อด้อยมากเท่าไรจากไป๋จื่อ เมื่อเปรียบเทียบกันดูแล้ว ตัวเขาแทบจะเรียกได้ว่าไร้ประโยชน์
รสชาติสดอร่อยของน้ำแกงงูข้นเหนือความคาดหมายของเขา นี่แทบจะเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกินในชีวิตนี้เลยทีเดียว
แต่น่าเสียดายที่มันมีแค่ไม่กี่คำเท่านั้น เขาเพิ่งจะล้มรสชาติของมันได้ ถ้วยก็กลับมาว่างเปล่าดังเดิมแล้ว
“พรุ่งนี้พวกเราเข้าป่ากันอีกครั้งเถอะ จับงูกลับมาสักสองตัว” ต้วนเฉิงวางถ้วยลงพลางกล่าว
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ได้ วันนี้นับว่าเจ้าโชคดีรอดกลับมาได้ แต่เข้าป่าไม่ได้อีก ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาอีก ข้าเกรงว่าจะรับมือไม่ไหว” นางไม่กลัวเรื่องอื่น จะกลัวก็แต่เขาหาถ้ำแห่งนั้นพบ และพบคนที่ไม่ควรเห็นเข้า
ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่พักอยู่ข้างๆ ก็กล่าวต่อ “บ้านเกิดของข้ามีกรงจับงูอยู่ชนิดหนึ่ง ขอเพียงวางกรงนี้ไว้ข้างนอก ใส่เหยื่อล่อเข้าไปในกรงสักเล็กน้อย งูก็จะเลื้อยเข้าไปเอง กรงนี้สานไว้พิเศษมาก เมื่องูเข้าไปแล้วก็จะออกมาไม่ได้อีก ถึงเวลานั้นพวกเราค่อยไปเก็บกลับมาก็ใช้ได้ บางครั้งโชคดีมาก จับงูได้หลายตัวในคืนเดียว”
ต้วนเฉิงมีสีหน้าผิดหวัง “แต่พวกเราไม่มีกรงจับงูชนิดนั้นเสียหน่อย!”
……….