ตอนที่ 51 เอาคืนเป็นสองเท่า / ตอนที่ 52 นางรู้จักวิชาฝังเข็ม

ตอนที่ 51 เอาคืนเป็นสองเท่า

หัวหน้าหมู่บ้านคร้านจะสนใจนาง เขาหันไปเหลือบเห็นหมอลู่แบกล่วมยาเบียดฝูงชนเข้ามาพอดี เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายวิ่งมาตลอดทาง เหงื่อแตกเต็มหน้าไปหมด

“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว เร็วเข้าๆ รีบตรวจดูจ้าวหลาน เหมือนมือของนางจะบวมใหญ่ยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก”

หมอลู่หอบหายใจพลางกล่าว “ข้าเพิ่งมาจากบ้านของเหล่าหู มือของเหล่าหูก็หักเช่นกัน ข้าใส่ยาและพันแผลให้เขาแล้ว ถึงได้ล่าช้าไปหลายชั่วยาม”

เดิมทีหูเฟิงอยากกลับไปดูสักหน่อย แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหมอลู่ เขาจึงกลับหลังหัน ยืนอยู่ข้างกายของไป๋จื่อต่อ แม้ตอนนี้เขาจะทำอะไรไม่ได้ แต่อยู่ก็ดีกว่าไม่อยู่

หญิงชราสกุลไป๋ที่อยู่ข้างๆ พุ่งเข้าไปตรงหน้าของหมอลู่ ตะโกนว่า “ดูให้เจ้าใหญ่บ้านข้าก่อน นางสารเลวจ้าวหลานดวงแข็งนัก ไม่ตายหรอก เจ้าใหญ่ของข้าบาดเจ็บหนักกว่านาง”

หมอลู่ขมวดคิ้ว สายตากวาดมองเจ้าใหญ่ครั้งหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “คนมีตาล้วนดูออกว่าใครบาดเจ็บหนักกว่า ยายเฒ่าอย่างเจ้าพูดจาขาดศีลธรรมเกินไปหน่อยกระมัง”

เดิมทีหญิงชราก็เสียดายเงินอยู่แล้ว คราวนี้หมอลู่ต่อว่านางว่าขาดศีลธรรมอีก นางจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟในทันที ตะโกนอีกว่า “เหตุใดเจ้าถึงต่อว่าข้า คนเช่นเจ้าคู่ควรจะเป็นหมอแล้วหรือ ไสหัวไปเสีย พวกข้าไม่ต้องการให้เจ้ารักษาแล้ว”

เมื่อหลิวซื่อได้ยินดังนั้น นางตกใจไม่น้อย รีบปล่อยแขนของสามี แล้วก้าวไปข้างหน้า “ท่านแม่ ท่านพูดอะไรน่ะ ท่านพี่บาดเจ็บจนเป็นเช่นนี้ หากไม่รักษา กลายเป็นคนพิการแล้วจะทำอย่างไร”

หญิงชราย่อมไม่อยากให้บุตรชายกลายเป็นคนพิการ ทว่าการรักษาครั้งนี้ต้องเสียเงินเท่าไรกัน เมื่อวานพันแผลที่มือข้างหนึ่งให้จ้าวหลานก็เสียไปสองตำลึงเงินแล้ว วันนี้เจ้าใหญ่บาดเจ็บทั้งสองแขน อย่างไรก็ต้องเสียสี่ตำลึงเงินกระมัง สี่ตำลึงเงิน นางต้องเก็บออมไปอีกนานเท่าไร

นางชำเลืองมองไปทางหูเฟิง ในใจเกิดความคิดในทันที รีบร้องไห้กับหัวหน้าหมู่บ้าน พลางกล่าวว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็เห็นแล้ว ว่าเจ้าใหญ่บ้านข้าถูกหูเฟิงตีจนบาดเจ็บ ตอนนี้ต้องรักษาเจ้าใหญ่ เช่นนั้นหูเฟิงก็ต้องเป็นคนจ่ายค่ารักษา ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับพวกข้านะ”

หัวหน้าหมู่บ้านเสมองหูเฟิง “เจ้าตีเจ้าใหญ่จนบาดเจ็บหรือ”

หูเฟิงพยักหน้า สีหน้าราบเรียบนัก “ข้าเป็นคนตีเอง ทว่าเขาตีท่านพ่อของข้าจนบาดเจ็บก่อน ข้าก็แค่ฟันต่อฟันเท่านั้น ข้ายังไม่ขอค่ารักษาพ่อข้าจากพวกเขาเลย เช่นนั้นนับว่ายุติธรรมแล้ว ไม่มีผู้ใดติดค้างกัน”

หัวหน้าหมู่บ้านแอบหัวเราะในใจ ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด เขาทำหน้าบึ้งมองไปทางหญิงชรา “คนสกุลไป๋ของพวกเจ้าเป็นคนตีหูจ่างหลินจนบาดเจ็บหรือ”

หญิงชรากัดฟัน นางส่ายหน้า “ไม่ใช่ พวกข้าไม่ได้ตีหูจ่างหลิน เขาล้มบาดเจ็บเองต่างหาก”

บัดนี้ด้านนอกมีเสียงตะโกนของคนในหมู่บ้านที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพูดว่า “แม่เฒ่า เจ้าพูดอะไรก็ให้มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหน่อยเถอะ เรื่องตอนนั้นพวกข้าล้วนเห็น เจ้าใหญ่บ้านเจ้าตีเหล่าหูจนบาดเจ็บ เหตุใดตอนนี้ไม่ยอมรับเล่า”

หญิงชราโมโหจนชี้หน้าต่อว่าคนผู้นั้น “สารเลว เรื่องสกุลไป๋ของพวกข้า เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย ต้องการให้เจ้าพูดมั่วหรืออย่างไร รีบไสหัวไป ไสหัวไปให้หมด”

หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้าเคร่ง “หลายคนเห็นพวกเจ้าทำร้ายคน พวกเจ้ายังกล้าไม่ยอมรับอีกหรือ”

สีหน้าของหญิงชราเดี๋ยวแดงเถือก เดี๋ยวซีดขาว ตอนนี้เป็นสีแดงเจือสีดำ สีดำเจือสีม่วง อย่าพูดเลยว่ามากสีสันเพียงใด นางเชิดหน้ากล่าว “ใช่ ถูกต้อง เจ้าใหญ่ของข้าตีมือของหูจ่างหลินจนบาดเจ็บ แต่เจ้าใหญ่ตีแขนของเขาแค่ข้างเดียวเท่านั้น ทว่าหูเฟิงกลับตีจนแขนของเจ้าใหญ่บาดเจ็บทั้งสองข้าง แล้วเช่นนี้จะจัดการอย่างไร”

สายตาเยือนเย็นเจือความดุดันของหูเฟิงกวาดมองหญิงชราอย่างช้าๆ พลางกล่าวย้ำทีละคำ “หากไม่มีใครหาเรื่องข้า ข้าย่อมไม่หาเรื่องคนผู้นั้น หากมีคนหาเรื่องข้า ข้าจะเอาคืนเป็นสองเท่า”

……….

ตอนที่ 52 นางรู้จักวิชาฝังเข็ม

เขากวาดสายตามองแขนสองข้างของเจ้าใหญ่ พลางกล่าวอย่างเย็นชา “สองเท่า ยุติธรรมนัก”

ยุติธรรม

หญิงชราสกุลไป๋โกรธจนแทบจะเป็นลมสลบไป บิดาของเขาแขนหักข้างหนึ่ง ทว่าบุตรชายของนางกลับแขนหักทั้งสองข้าง เขายังพูดว่ายุติธรรมได้อยู่หรือนี่