ตอนที่ 257
ตอนที่ 513 สิบห้าค่ำเดือนเก้า / ตอนที่ 514 พ่อแม่ที่แท้จริง
October 22, 2026
ตอนที่ 513 สิบห้าค่ำเดือนเก้า
ไป๋จื่อมองเขาอยู่นานมาก จู่ๆ นางก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมา “เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยอยากคิดบัญชีกับเขา นั่นเป็นเพราะเจ้าไม่เคยเห็นเขาเป็นศัตรูของเจ้า เจ้าไม่ได้มีใจคิดร้ายต่อองค์ชายผู้นั้น แต่เขาคิด เขาอยากจะนั่งบนตำแหน่งนั้น ส่วนเจ้าเป็นอุปสรรคเดียวของเขา พวกเจ้าสองคน หากเจ้าไม่ตาย ก็ต้องเป็นเขาตาย”
“หูเฟิง ไม่ใช่สิ…ฉู่เยี่ยน หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป เจ้าก็ต้องสู้กับเขาสักตั้ง ถึงแม้เจ้าจะไม่ต้องการบัลลังก์ แต่เพื่อความสงบสุขหลังจากนี้ของเจ้า ก็มีเพียงเขาล้มลงเท่านั้น เจ้าจึงจะยืนได้อย่างมั่นคง ไม่เช่นนั้นย่อมมีสักวันหนึ่งที่เขาได้นั่งบัลลังก์ และวันนั้นก็จะเป็นวันตายของเจ้า”
หูเฟิงพยักหน้า สิ่งที่นางพูดเหล่านี้ เขาก็เคยคิดคำนวณเอาไว้ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหวงถัวเช่นกัน เดิมทีเขาไม่อยากลับไปเมืองหลวงแล้ว ไม่อยากจัดการปัญหาเหล่านั้นอีก อยากจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลือในหมู่บ้านหวงถัวอย่างสงบเท่านั้น
แต่เขาคิดดูแล้ว หากคนผู้นั้นได้เป็นฮ่องเต้ หากมีวันหนึ่งที่ฐานะของเขาถูกเปิดเผย เช่นนั้นก็ไม่ได้มีเพียงเขาที่ต้องตาย ทุกคนที่มีความเกี่ยวข้องกับเขาย่อมไม่รอดพ้น
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ลงมือจู่โจมก่อนยังจะดีเสียกว่า ชิงชัยชีวิตของตนเองกลับมา
ทว่าทำเช่นนั้นแล้ว เขาอาจจะเสียสิ่งของล้ำค่าไปบางอย่าง อันได้แก่ชีวิตอิสระและวันคืนที่มีความสุข
กระนั้นเขาจะปกป้องคนที่เขาอยากปกป้องได้ ทำให้พวกเขารอดพ้นจากเภทภัย เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “ข้าบอกกับเขาแล้วว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ หากเจ้ายินยอมพบเขา วันขึ้นสิบห้าค่ำก็ไปพบเขาที่ป่าฝังศพ”
ป่าฝังศพ?
โจวกังและฟู่เจิงยังอยู่ที่นั่น นางนัดหมายสถานที่นั้น เพราะอยากให้จอมพลหวังพบกับพวกเขาด้วยหรือ
“สุดท้ายแล้วควรทำอย่างไร เจ้าก็ตัดสินใจเอาเองเถอะ ข้าไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น เพียงบอกว่าเจ้าอาจจะไปพบเขา หรืออาจจะไม่ไปก็ได้” นางกล่าวอีก
หูเฟิงพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว”
…
สิบห้าค่ำเดือนเก้า
คืนนี้พระจันทร์กลมโตและเจิดจ้าเป็นพิเศษ ลมยามราตรีก็หนาวเย็นผิดจากปกติเช่นกัน
นางรีบร้อนออกมาจากหมู่บ้านหวงถัว สนใจแต่นำล่วมยาติดตัวมา แต่กลับลืมนำเสื้อผ้ามาด้วย
ปลายฤดูใบไม้ผลิจนถึงต้นฤดูหนาว ห่างกันอีกไม่กี่วันเท่านั้น
“เหตุใดเจ้ายังไม่นอน” ต้วนเฉิงหรี่ตาพลางลงจากเตียง เห็นไป๋จื่อพิงหัวเตียงนั่งเหม่ออยู่
เมื่อตอนเย็นเขากินน้ำแกงงูข้นไปสองถ้วยใหญ่ นอนไปได้พักใหญ่ก็ตื่นขึ้นเพราะปวดปัสสาวะ แต่ก็โทษใครไม่ได้
ไป๋จื่อยิ้มเจื่อนพร้อมเปลือกตาที่ยังคงต่อสู้ “ข้ายังไม่ง่วง กำลังคิดสูตรยาบางอย่างอยู่ คิดละเอียดดีแล้วถึงจะนอน”
“นอนเร็วหน่อยเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำเนื้องูย่างอีกนะ” ต้วนเฉิงพูดพลางลอดกายเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ พลิกตัวครั้งหนึ่งแล้วก็หลับไป
นางลอบถอนใจ นางเองก็อยากนอนเช่นกัน ทว่าไม่กล้า เพราะนางไม่อยากกลับไปที่ห้องผู้ป่วยห้องนั้น ไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับหลินหยางอย่างไร หากได้พบหลินหยางแล้ว นางควรจะพูดอะไรดี
‘ไฮ…ไม่เจอกันนานเลยนะ! ที่จริงฉันสบายดี แต่อยู่อีกโลกหนึ่ง…’ พูดเช่นนี้หรือ
หลินหยางน่าจะคิดว่านางเป็นบ้าแน่ๆ!
แสงจันทร์กระจ่างส่องเข้าผ่านซอกเหนือหลังคากกระโจม ตกกระทบลงบนศีรษะของนาง ส่องใบหน้าที่ง่วงงุนของนาง
เดิมทีเวลานอนในทุกวันนี้ก็ไม่พออยู่แล้ว แล้วจะอดทนต่อไปได้อย่างไร
นางไม่ได้ลืมตา แต่ก็รู้ว่านางกลับมาแล้ว…กลับมาอีกแล้ว…