ตอนที่ 273
ตอนที่ 545 วันเฉลิมพระชนม์ไทเฮา / ตอนที่ 546 ที่มาของพู่หยก (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 545 วันเฉลิมพระชนม์ไทเฮา
วันที่เก้าเดือนสิบเอ็ด วันเฉลิมพระชนม์ไทเฮา
เหล่าขุนนางน้อยใหญ่รวมตัว เรียงแถวกันถวายพระพรและของขวัญให้ไทเฮา ขุนนางที่มีระดับต่ำกว่าขั้นห้าจะไม่ได้เห็นพระพักตร์ของไทเฮา คนที่นำของขวัญของพวกเขาไปถวายแก่ไทเฮาจึงมีแต่ขันทีฝ่ายใน ดังนั้นเมื่อลงนามถวายพระพรแล้วก็ถือว่าสิ้นเรื่อง
ฮ่องเต้สะสางภารกิจของพระองค์เสร็จแล้ว ก็รีบมาถวายพระพรไทเฮาที่ตำหนักฝูอันบ้าง
ในตำหนักฝูอันคึกคักเป็นอย่างยิ่งเช่นปีที่ผ่านๆ มา ของขวัญประณีตงดงามมากมายนับไม่ถ้วนทยอยมาถึงไม่ขาดสาย นางกำนัลและขันทีผลัดกันนำพวกมันไปเก็บให้ห้องโดยไม่หยุดพัก
“เสด็จแม่ การจัดงานเฉลิมพระชนม์ในปีนี้ ดูท่าทางคึกคักกว่าปีที่แล้วอีกพ่ะย่ะค่ะ!” ฮ่องเต้เข้ามาในตำหนักพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะโค้งคำนับไทเฮาที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ซึ่งวันนี้อยู่ในชุดหรูหราสง่างาม
ไทเฮาเม้มปากยิ้มจางๆ ดูแล้วนางพอใจกับวันเฉลิมพระชนม์ปีนี้มากทีเดียว
“ฮองเฮาเอาใจใส่นัก นางจัดงานงานเฉลิมพระชนม์ในครั้งนี้ได้ครบพร้อม ได้ยินว่าเตรียมงานอยู่หลายวันทีเดียว ทำให้นางซูบผอมลงไปมาก ฮ่องเต้ เจ้าต้องตบรางวัลให้นางถึงจะถูกต้อง”
ฮ่องเต้ก็ยิ้มเช่นกัน พระองค์พยักหน้าหงึกหงัก แต่สายตากลับไม่ค่อยสบายใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนประเด็น “วันนี้เสด็จแม่ได้รับของขวัญใดที่ถูกตาต้องใจเป็นพิเศษหรือไม่”
“มีสิ เจ้าลองดูสิ่งนี้” ไปเฮาหวักมือเรียกนางกำนัลที่อยู่ข้างๆ นางกำนัลผู้นั้นรีบนำกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้ามา หลังจากเปิดฝากล่องออกมาแล้ว พู่หยกที่สมบูรณ์แบบก็ปรากฏแก่สายตาของฮ่องเต้
สีหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนไปโดยพลัน พระองค์แย่งกล่องมาจากในมือของนางกำนัล แล้วหยิบพู่หยกข้างในนั้นออกมาตรวจสอบอย่างละเอียด ทว่ายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี
“ฮ่องเต้ เจ้าเป็นอะไรไป ของสิ่งนี้มีปัญหาอะไรหรือ” นางเป็นไทเฮา จะไม่เคยเห็นสมบัติล้ำค่าใดบ้างเล่า ทว่าพู่หยกที่พิเศษ มีคุณภาพเป็นเลิศหายากเช่นนี้ นางเห็นเพียงครั้งแรกก็รู้สึกโปรดปรานมาก เมื่อครู่ยังจับมันเล่นอยู่ตั้งเนิ่นนาน
“ได้มาจากที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้รีบถาม
“ขุนนางคนหนึ่งมอบให้ข้า มีอะไรหรือ” ไทเฮาสงสัย
ฮ่องเต้พลันถามอีก “ผู้ใดมอบให้กัน”
ไทเฮาชำเลืองสายตาไปทางนางกำนัลคนนั้น นางกำนัลจึงรีบกล่าวว่า “ทูลฝ่าบาท พู่หยกนี้ใต้เท้าเจ้าเมืองชางแห่งเมืองตงหยางมอบให้เพคะ”
ฮ่องเต้กล่าวกับขันทีคนสนิททันที “ส่งคนไปเรียกเขามาพบข้า และให้คนไปที่จวนของจิ้นอ๋องสักหน่อย ตามพ่อบ้านซุนมา แล้วให้เขาพาคนที่ดูแลคลังของจวนมาด้วย”
เมื่อขันทีไปแล้ว ไทเฮาก็ร้อนใจถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ เจ้าจะตามพ่อบ้านของจวนจิ้นอ๋องมาทำอะไร”
ฮ่องเต้ชี้พู่หยกในมือพลางกล่าวว่า “หยกนี้เป็นของเยี่ยนเอ๋อร์ เหตุใดไปอยู่ในมือของเจ้าเมืองชางได้ เดิมทีมันเป็นของของจวนจิ้นอ๋องแท้ๆ จะไปอยู่ที่คนอื่นได้อย่างไรกัน ทั้งยังนำมามอบให้ท่านเป็นของขวัญวันเฉลิมพระชนม์อีกด้วย”
สีหน้าของไทเฮาเปลี่ยนไปเช่นกัน “น่ะ นี่เป็นของของเยี่ยนเอ๋อร์รึ เจ้าไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่”
“พู่หยกเช่นนี้ ทั้งโลกนี้มีเพียงแค่สองชิ้นเท่านั้น เป็นตงฟางมู่ได้มาจากยอดฝีมือต่างถิ่นคนหนึ่ง ในปีนั้นข้ากับตงฟางมู่หมั้นหมายไว้ให้เยี่ยนเอ๋อร์ พู่หยกนี้ถือเป็นของหมั้น แล้วข้าจะจำผิดได้อย่างไรกัน”
ดูท่าทางคงจะไม่มีทางผิดไปได้แล้ว ในใจของไทเฮารู้สึกเสียดายมาก เพราะนี่เป็นของที่นางโปรดปรานและหามาได้ยากเย็น ทว่ามันกลับเป็นของหมั้นของเยี่ยนเอ๋อร์ไปเสียได้ ท่าทางนางจะไม่มีวาสนากับมันแล้ว
ฮ่องเต้ไม่ได้รั้งอยู่นาน พระองค์ถือพู่หยกรีบร้อนจากไปแล้ว
…
ห้องทรงอักษร
ชางซูหังที่เดิมทีอยู่ร่วมงานเลี้ยงกับเหล่าขุนนางที่ตำหนักเจาเหอถูกเชิญมาที่ห้องทรงอักษรแล้ว
นี่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและกังวลใจอยู่ในคราวเดียวกัน
ของขวัญเพิ่งจะออกจากมือไป หรือว่าไทเฮาจะกล่าวชมเชยเขาต่อหน้าฮ่องเต้แล้ว ฮ่องเต้คิดจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาแล้วหรือนี่ ช่างรวดเร็วทันใจยิ่งนัก เร็วเสียจนเหมือนฝันไป ไม่สมจริงแม้เพียงสักนิด
……….
ตอนที่ 546 ที่มาของพู่หยก (1)