ตอนที่ 281
ตอนที่ 561 ไม่อยากกลับบ้าน / ตอนที่ 562 บุตรีสกุลเคอ
October 22, 2026
ตอนที่ 561 ไม่อยากกลับบ้าน
เมิ่งหนานพยักหน้าให้หัวหน้าหมู่บ้าน “นางไม่อยู่หรือ ไปที่ใดแล้วเล่า”
หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มกล่าว “ดูท่าท่านจะยังไม่รู้ จื่อยาโถวกับซู่เอ๋อเปิดร้านค้าสองร้านอยู่ในเมือง กิจการดีไม่หยอก พวกนางออกจากบ้านแต่เช้า จะกลับมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเย็นย่ำ วันนี้จ้าวหลานกับหูจ่างหลินก็ไปช่วยด้วยเช่นกัน ทั้งยังพาเด็กๆ สองคนไปด้วย ตอนนี้ในบ้านไม่มีใครอยู่หรอก”
“เช่นนั้นพวกนางจะกลับมาเมื่อใด” เมิ่งหนานถาม
หัวหน้าหมู่บ้านเงยหน้ามองท้องฟ้า “ใกล้จะกลับมาแล้วละ หากเด็กสองคนนั้นไม่ได้ไปด้วย จื่อยาโถวกับซู่เอ๋อจะกลับมาเย็นกว่านี้ ทว่าขอเพียงเด็กๆ ไปด้วย พวกนางจะกลับมาเร็วหน่อย นี้ก็จวนถึงเวลาแล้ว”
ระหว่างที่สนทนากัน หัวหน้าหมู่บ้านเหลือบเห็นเงาดำสายหนึ่งเคลื่อนมาทางพวกเขา เป็นรถม้าของสกุลไป๋นั่นเอง
“มาแล้วๆ กลับมากันแล้ว” หัวหน้าหมู่บ้านชี้ไปที่รถม้า
เสี่ยวเฟิงเป็นคนบังคับรถม้า เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งกลุ้มรุมอยู่ที่หน้ารั้วบ้านแต่ไกล ขวางกั้นหนทางกันแน่นขนัด เขาจึงหันไปบอกคนในรถว่า “มีใครหลายคนมุงอยู่ที่หน้าบ้านของพวกเรา ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก”
เดิมทีไป๋จื่ออยากจะเคลิ้มหลับเพราะรถโยกเยกไปมา ทว่าเมื่อได้ยินเสี่ยวเฟิงพูดเช่นนั้น นางก็ตื่นเต็มตาในทันที ก่อนจะให้เสี่ยวเฟิงรีบหยุดรถ ส่วนตัวนางลอดออกจากตัวรถไปมองดู เห็นคนกลุ่มใหญ่จริงดังว่า ทั้งยังเป็นคนกลุ่มใหญ่มากๆ เสียด้วย
บ้างเป็นชาวบ้านที่หน้าตาคุ้นเคย บ้างสวมชุดสีดำ ดูท่าทางมีฝีมือในการต่อสู้ และนางไม่รู้จักพวกเขาเหล่านี้
จากนั้นก็พลันมีเงาร่างที่นางคุ้นตาโผล่ออกมาให้เห็น เป็นจินเสี่ยวอัน เขาโบกมือให้นาง พลางวิ่งฝ่าฝูงชนออกมา ปรี่มาถึงหน้ารถม้าอย่างรวดเร็ว “แม่นางไป๋ เจ้ากลับมาแล้ว”
ไป๋จื่อกระโดดลงจากด้านหน้ารถม้า “ท่านมาได้อย่างไร”
จินเสี่ยวอันมีสีหน้าตื่นเต้น “ข้าไม่ได้มาเพียงลำพังนะ คุณชายของข้าก็มาด้วย”
“มาเพราะเสียนเอ๋อร์หรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อคล้ายจะเข้าใจแล้ว
“ทั้งใช่และไม่ใช่” จินเสี่ยวอันหัวเราะอย่างมีเลศนัย
ไป๋จื่อไม่ถามมากอีก นางหันไปบอกคนในรถว่า “ลงมาเถอะ รถม้าเดินหน้าต่อไม่ได้ พวกเราต้องเดินเข้าไปแล้วละ”
จ้าวซู่เอ๋อจูงหรูเอ๋อร์ออกมา หลังลงจากรถม้าแล้ว จ้าวหลานถึงจะจูงเสียนเอ๋อร์ออกมาบ้าง หูจ่างหลินเดินมาเป็นคนสุดท้าย ครั้นเขาเห็นขบวนคนขนาดใหญ่ ก็พลันตกตะลึงตาค้างไปในทันที
ไป๋จื่อกล่าวกับจ้าวหลานว่า “ท่านแม่ พวกเขามารับเสียนเอ๋อร์เจ้าค่ะ”
จ้าวหลานจับมือของเสียนเอ๋อร์ไว้แน่น พยายามข่มความรู้สึกตื้นตันเอาไว้ รักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าไว้ให้มากที่สุด ทว่าในดวงตาของนางกลับปรากฏระลอกคลื่นขึ้นมา
เคอซีเฉิงปรี่เจ้ามา เห็นเสียนเอ๋อร์สบายดีและยืนอยู่ตรงหน้าตนเอง ก็ตาแดงขึ้นอย่างอดไม่อยู่ “เสียนเอ๋อร์…” เขายื่นมือไปหาเสียนเอ๋อร์ หมายจะอุ้มนางขึ้นมา
แต่เสียนเอ๋อร์กลับอาลัยอาวรณ์ ไม่ยอมห่างกายจ้าวหลาน คนตรงหน้าคือพี่ชายของนาง ทว่านางกลับชอบน้าหลานและพี่ไป๋ที่อยู่ข้างกายนางมากกว่า
“เสียนเอ๋อร์ เจ้ารู้จักเขาหรือไม่” ไป๋จื่อถาม
เสียนเอ๋อร์พยักหน้า “เขาคือพี่ใหญ่ของข้า”
ไป๋จื่อถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะยิ้มพลางลูบศีรษะของเด็กหญิง “เสียนเอ๋อร์ พี่ใหญ่มารับเจ้ากลับบ้านแล้ว เจ้าคลายใจแล้วใช่หรือไม่”
ทว่าเสียนเอ๋อร์กลับส่ายหน้า “ข้าไม่อยากกลับบ้าน ข้าชอบที่นี่”
เด็กๆ โกหกไม่เก่งเป็นที่สุด แต่ละคำพูดล้วนจริงใจไม่เสแสร้ง ทว่าคำพูดที่ง่ายดายเช่นนี้กลับกระแทกเข้าที่หัวใจของทุกคน